Mówili nam na lekcjach religii o Rzez niewiniątek,że mianowicie dokonał jej Herod,a jak już teraz wiemy prawdopodobnie żadnej Rzeż nie było ponieważ Herod już wtedy nie żył,umarł on ileś lat wcześniej,więc o jakiej Rzez mowa??A jak już to nie z ręki Heroda,macie może jakieś informacje na ten temat,będe wdzięczny jeśli jakieś uzyskam.

wp.tv/i,Ro(*),444073,klip.html?ticaid=68fc9

Zgodnie z zasadą, że każdemu wyznawcy daje znać jego bóg. Do tego zadają jakąś chemią ból dziecku... ech religianci.

Większość piszących tutaj wyrasta z kultury w której dominowało i dominuje chrześcijaństwo. Chrześcijaństwo kładzie ogromny nacisk na życie po śmierci i nie raz zdarzyło mi się spotkać jego wyznawców, którzy nie tyle byli teistami, co osobami chcącymi przeżyć własną śmierć. Nieprzypadkowo też msza chrześcijańska odnosi się głównie do OBIETNICY ZMARTWYCHWSTANIA. Od dawna mam ochotę, aby spotkać jakiegoś teistę czy też politeistę, który jednocześnie nie wierzy w zaświaty. To znaczy mówi "wierzę w boga/bogów X, lecz uważam, że śmierć będzie całkowitym kresem mojej egzystencji". Na to forum wpisują się ludzie o bardzo różnych światopoglądach, więc może znajdzie się ktoś, kto tak uważa? Z chęcią z kimś takim zamienię parę słów. Oczywiście reinkarnację uważam też za formę życia po śmierci, chyba że chodzi o atomy. Atomy w moim rozumieniu nie przenoszą więzów karmicznych (zwolennicy reinkarnacji zrozumieją co mam na myśli )

Witam,

Jakiś rok temu trafiłem na świetny anglojęzyczny .pdf, w którym jakiś autor obalał popularne w ostatnim ćwierćwieczu "historyczne" dowody na istnienie Jezusa Chrystusa założyciela Chrześcijaństwa.
Niestety po padnięciu dysku cała moja "biblioteka" przepadła... Czy mogę prosić o pomoc w odszukaniu tego tytułu?

pozd

Cieszę się, że na Racjonaliście wiele jest esejów i rozmów dowodzących nieświętości świętych ksiąg poprzez pokazywanie filiacji. Nie ulega wątpliwości, że wpływy kultury Starożytnego Egiptu i Mezopotamii były na Biblię przeogromne, co oczywiście jest jednym z wielu argumentów przemawiającym za traktowaniem Starego i Nowego Testamentów jako zwykłego utworu literackiego. Niestety, czasem badacze zapędzają się zbyt daleko, co szkodzi przejrzystej argumentacji. Najbardziej zadziwia mnie dowodzenie wpływu indyjskiego kultu Kriszny na kult i postać Jezusa. Jestem w dużej mierze przekonany, że było akurat odwrotnie. Teksty mówiące o Krisznie jako boskiej dziecinie pojawiły się najwcześniej w VI wieku n.e. Wcześniej występował Kriszna w Mahabharacie, gdzie tylko zapewne dopisane w ostatnich redakcjach fragmenty czynić chcą zeń monoteistycznego boga. Jakkolwiek by nie było, Kriszna jest w Mahabharacie herosem, istotą podobną do greckiego Heraklesa, nie zaś synem cieśli, ludowym przywódcą etc. Podobieństw nie ma żadnych, poza skłonnością do kultu Boga - Człowieka jako najbardziej atrakcyjnej formy zabobonu.

   Nawet szanowny placownik, osoba jakże światła i głęboko sięgająca w swych rozważaniach, wykazuje niejaką płytkość w rozprawianiu o "chrześcijaństwie jako fundamencie zachodniej cywilizacji".
   Jestem zaskoczony tym, że szanowny placownik zatrzymuje się na poziomie "fundamentu", którym jest oczywiście judaizm (tak jak i On uważam, że chrześcijaństwo to dopiero "pierwsze piętro") - zamiast sięgnąć głębiej, sięgnąć aż do samej opoki.

   Uważam, że to Kaifasz, a nie Piotr, jest tą opoką na której powstał Kościół, chrześcijaństwo, itd.
Przecież to Kaifasz pierwszy w świecie właściwie ocenił przydatność słów Jezusa: "...nadstaw drugi policzek...umiłuj swego wroga...", oraz przyszły zysk z ewentualnej sprzedaży życia wiecznego za pieniądze doczesne.
   I Duchem ochoczym natchniony, zaraz do dzieła przystąpił:

   -Utrzymywał Jezusa i jego uczniów, nie szczędząc srebrników nawet na wieczorne wino, pośrednikiem był Judasz, skarbnik grupy, najbardziej zaufany uczeń Jezusa,

   -Uchronił Jezusa od kary za wygłaszane po drogach herezje, a potem umożliwił mu bezkarne wypowiadanie się w synagogach,

   -Umiejętnie wykorzystał niepiśmienność i schizofrenię Jezusa, do wykreowania go na "Syna Bożego": zaczął od nakłonienia go do skrupulatnego wypełniania znanych wszystkim starych proroctw, a skończył na wmówieniu mu, że jest synem samego Jehowy,

<p>-Usilnie starał się rozgłosić sprawę "boskości" Jezusa: wynajął tłum ludzi - radośnie witających, potem uniemożliwiających..

imo to genialne:
pl.wikiped(*)egenda_o_skradzionych_hostiach

(adres ma polską czcionkę, dlatego edytor sobie nie radzi i trzeba cały adres wkleić do przeglądarki ręcznie)

do maja 2005 w poznańskim kościele wisiała taka tablica:

Ty Boże, jak za taką krzywdę nagrodzimy?
Twoję, gdy ciężką mękę w Poznaniu widzimy.
Ty sam Boże jakoś jest zawsze sprawiedliwy,
wyniszcz aż do szczętu ten naród złośliwy.

pozdrawiam

Chciałem otworzyć nowy wątek dotyczący religijności, jako że opracowuję coś na ten temat + zagadnienie przewinęło się w paru miejscach, wywołując niezdrowe emocje, głównie za sprawą niezrozumienia dla samego pojęcia religijności i jej roli w rozwoju ludzkości.
Być może (hmm, prawie na pewno taki temat już się przewinął, jednak jestem tutaj świeży, więc pozwoliłem sobie kwestię odświeżyć.

Tak więc first things first...
Gwoli wytłumaczenia religijności. W moim głębokim przekonaniu, jest ona odbiciem naszego nieustannego mierzenia się ze świadomością samotności. Ta świadomość jest właśnie ową „przepaścią” dzielącą nas od innych istot i to przez z jej powodu musimy mierzyć się z wiedzą o tym że umrzemy. Człowiek bowiem jest jedyną istotą (przynajmniej na tej planecie), która jest świadoma swojego końca.
Rozwój faz religii jest tożsamy z fazami rozwoju ludzkości i człowieka – zarówno w skali mikro jak i makro. Jeśli ktoś zadał sobie trud, zauważy, że rozwój religii przebiega w sposób analogiczny do rozwoju człowieka – od małego dziecka potrzebującego bezwarunkowej miłości matki, przez surowego, sprawiedliwego ojca, po oddzielenie się i stworzenie własnej niezależnej świadomości.

„We wszystkich teistycznych religiach, obojętne, czy są one politeistyczne, czy monoteistyczne, Bóg reprezentuje wartość najwyższą, dobro najbardziej upragnione. Tak więc swoistość znaczenia Boga zależy od tego, co dla danego człowieka stanowi owo dobro najbardziej upragnione.&..

Czy ktoś ma jakiś pomysł na temat, jakie słowo było na początku?
pozdrawiam

wiadomosci(*)aczona_od_tysiacleci,item.html

Religie żyją już swoim życiem. Na dobrą sprawę wymyślane są z pokolenia na pokolenie. Sam bóg nie byłby w stanie odwołać tego, co rzekomo kiedyś objawił. Nie sądzę, aby prof. Ellen van Wolde zmieniła cokolwiek w tej materii.