Jeśli nie ma tamtego świata, nigdy się o tym nie dowiemy. Nie obudzimy się przecież i nie powiemy sobie: o, kurcze, tu nic nie ma, wracam. Tym samym wierzący nie dowie się, że jego wiara była słuszna. Niewierzący jednak nie jest wcale w lepszej sytuacji, bo on też nie przekona się czy odrzucając istnienie tamtego świata postąpił słusznie, czy nie. To perspektywa, która - teoretycznie przynajmniej - najbardziej mnie przeraża: ta pustka, nicość, o istnieniu której nigdy się nie przekonamy, bo nie da się tego sprawdzić i wrócić, żeby oznajmić o tym pozostałym.
To jest ten paradoks śmierci, która zrównuje wszystkich: wierzących z niewierzącymi, wyznawców różnych religii etc. Nicość nie informuje o sobie, bo nie ma co i o czym tam informować, i kogo.
Słynny zakład Pascala tylko w jednym przypadku ma szansę zatem zostać rozwiązany. W przeciwnym razie nie będzie miał kto, gdzie i jak go rozwiązać.
Nie lepiej zatem również dla niewierzącego, ateisty, żeby tam jednak coś było? W przeciwnym razie umrzemy w niewiedzy. Oczywiście, ateista może powiedzieć: ja się o niczym nie muszę przekonywać, bo ja jestem pewien swojego poglądu. Tak samo może powiedzieć wierzący. Jeden i drugi opiera jednak swoją pewność na swoim wewnętrznym przekonaniu, którego źródła są na ogół dyskusyjne.
Niedawno przedstawiłem coś co nazwałem rozumowym dowodem na istnienie Boga: www.racjonalista.pl/forum.php/s,957671 Czy jest on na coś tak naprawdę dowodem, tego nie mogę z całą pewnością powiedzieć. Napisałem..

Chrześcijaństwo ceremonialne, czyli magiczne myślenie katolików o zbawieniu

Episkopat polski wydał list w 40 rocznicę nawiedzenia przez Jana Pawła II rzymskiej synagogi. Czytamy tam m.in.:

W swoim wystąpieniu papież radykalnie sprzeciwił się przedstawianiu Żydów jako "odrzuconych albo przeklętych". Przez ponad półtora tysiąca lat treści te, obecne w katolickim nauczaniu i błędnej interpretacji Pisma Świętego, kształtowały postawy chrześcijan, przyczyniając się do nienawiści, prześladowań i manifestacji antysemityzmu. Powinniśmy pamiętać, że Kościół katolicki stwierdza dziś jednoznacznie: Żydzi są nadal umiłowani przez Boga, który wezwał ich nieodwołalnym powołaniem. Bóg bowiem, wierny swym obietnicom, nie odwołał Pierwszego Przymierza. Izrael pozostaje nadal narodem wybranym[3].
episkopat.(*)ki-z-okazji-40-rocznicy-wizyty

A ja się pytam, czy to ma sens: chrześcijanin, który przez całe życie krzywdził innych, na łożu śmierci uderzy się w piersi, dostanie rozgrzeszenie i wyląduje w niebie (daj mu Boże!), a przynajmniej ma na to szansę, a poganin, który żył w miarę poczciwie, pomagał jak mógł innym i nikogo nie krzywdził, już nie, a przynajmniej tak mówi św. Paweł, że nie za uczynki dostępuje się zbawienia, a za... no właśnie, za co? Za bezmyślne klepanie pacierzy? Nic dziwnego, że przekonywani o tym na każdej mszy rzekomi chrześcijanie już tylko na tym się skupiają. Matka Boska w objawieniu św. Faustyny powiedziała..

Mój światopogląd to agnostycyzm teistyczny.

Czym jest agnostycyzm?

To światopogląd uznający, że człowiek nie jest w stanie znaleźć odpowiedzi na nurtujące go pytania "Czy istnieje Bóg?" oraz "Czy istnieje życie pozagrobowe?".
Innymi słowy - agnostycyzm to przekonanie, że człowiek nie ma narzędzi (zmysłów) by znaleźć odpowiedzi na zacytowane wyżej pytania.

Jeśli zaś chodzi o odpowiedz na pytanie: "Czy istnieje Bóg?" agnostyk teistyczny odpowiada:
"nie wiem ale myślę, że raczej istnieje".[

Moim zdaniem światopogląd agnostyczny odznacza się tym, ze niejako "wyczerpuje" temat istnienia Boga / Bogów oraz "wyczerpuje" temat pytań o "życie po życiu".

Ważna przy tym jest jeszcze kwestia przyjęcia założenia, że jeśli istnieje Bóg - Stwórca to być może jest tak, że:
• kieruje się On wyższą logiką, niż ta którą są w stanie zrozumieć ludzie jako "niższe byty"
• owa wyższa logika być może również uzasadnia pytania człowieka o sens zła oraz wielość cierpień jaki obserwujemy w świecie (kontekst pytania: "czemu Bóg na to wszystko pozwala?")
• w życiu człowieka oraz w otaczającej rzeczywistości, występuje wiele zdarzeń / mechanizmów, których logiki zwykle ludzie nie są w stanie pojąć.

A mianowicie, mam tu na myśli to, że jako ludzie jesteśmy tak skonstruowani, że w naszym funkcjonowaniu występuje szereg (na pozór?) sprzecznych mechanizmów (niejako "logika paradoksu") czy też niezrozumiałych reakcji - jak na przykład
•..

Powszechnie ateizm kojarzony jest z dwoma niejako "równoległymi" koncepcjami:
• brak wiary w Boga/Bogów (tak zwany ateizm słaby) albo przekonanie, że Bóg/Bogowie nie istnieją (tak zwany ateizm silny)
• przekonanie (wiara) o nie istnieniu życia pozagrobowego.

Natomiast co do samej genezy słowa ateizm; mówi ona wyłącznie o pierwszym z podanych wyżej aspektów (nieistnienie Boga). "Atheos" oznacza "bez boga" ("a-" = "bez", "theos" = "Bóg").

Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania można zadać takie oto dwa pytania:
• czy nie istnienie Boga musi oznaczać nieistnienie życia pozagrobowego?
• czy nie istnienie życia pozagrobowego musi oznaczać nie istnienie Boga?
Na pozór wydaje się, że odpowiedź na oba z tych dwu pytań jest twierdząca.
Ale może nie musi być twierdząca?

Może są to pytania, z serii takich, co do których odpowiedzi człowiek nie jest w stanie zrozumieć?

Per analogia; mam tu w szczególności na myśli cztery poniższe pytania:
1. Czy człowiek jest w stanie zrozumieć koncepcje, że wszechświat jako obiekt fizyczny jest NIEskończony?
2. Czy człowiek jest w stanie zrozumieć koncepcje, że wszechświat jako obiekt fizyczny jest skończony?
3. Czy człowiek jest w stanie zrozumieć koncepcje, że czas we wszechświecie jest NIEskończony?
4. Czy człowiek jest w stanie zrozumieć koncepcje, że czas we wszechświecie jest skończony?
[b]
Ja osobiście nie potrafię sobie wyobrazić/zrozumieć, żadnej z tych czterech koncepcji.

Może jest to [i]"logika siły wyższej"..

Wydaje się to po prostu najbardziej oczywistą metodą kontroli, ale jestem ciekaw, co sądzą ludzie, którzy w to wierzą? Ponieważ nie miałem okazji rozmawiać o tym z wieloma osobami.

Szczerze mówiąc, to dziwne połączenie, ale tak, zmagam się z antyreligijnymi przekonaniami, a mimo to uważam się za osobę religijną.

Nie jestem pewien, czy wynika to z przeszłych nadużyć, obserwowania przerażającej historii związanej z religią, czy po prostu uważam ekstremistów (zwłaszcza tych bigoteryjnych) za przerażających, mówiąc delikatnie. Tak czy inaczej, zmagam się z tym i w dużym stopniu powoduje to nienawiść do moich własnych przekonań.

Czy ktoś z tym się zmaga lub ma jakieś rady?

Czy jest tu ktoś, kto nie jest muzułmaninem i byłby zainteresowany pełną szacunku, otwartą dyskusją o islamie? Chętnie odpowiem na pytania osób, które zawsze interesowały się tą wiarą, ale nigdy nie miały okazji o nią zapytać.

Czy jako ateista mam powtarzające się sny o islamie?

Miałem ostatnio sen, w którym byłem z muzułmanami i widziałem Kaabę, którą kiedyś na krótko przyjąłem, i w tym czasie modliłem się pięć razy dziennie. Ale odszedłem, bo nie chciałem skrzywdzić rodziny i kwestionować religii, w której się urodziłem. Teraz, po latach, wciąż mam te same sny. Zastanawiam się, dlaczego tak się dzieje?

Czy ktoś ma podobne doświadczenia?

Wierzę, że możemy fizycznie wskrzesić zmarłych za pomocą technologii i uchronić ich przed cierpieniem dzięki zaawansowanej technologii, którą wówczas będziemy mieć, która skutecznie zatrzyma proces starzenia i odwróci entropię ludzkiej biologii do punktu, w którym osiągniemy biologiczną nieśmiertelność i utopię, w której będziemy mogli tworzyć nowe symulowane wszechświaty, do których ludzie będą mogli swobodnie wchodzić i które będą mogli opuszczać, aby doświadczać nowych rzeczywistości, o których teraz mogą tylko pomarzyć.

W zeszłym roku moja żona miała wypadek, spadła z wysokości dziesięciu stóp na betonową płytę. To był cud, nie umarła. Mówię, że gdyby anioł ją złapał, to byłby cud. Przyjaciel rodziny właśnie dostał nową wątrobę. To był cud, znaleziono dawcę. Nie pytałem, czy ktoś próbował uzdrowić. Większym cudem byłoby to, że w ogóle nie zachorowała. Nigdy nie słyszałem, żeby to był taki cud dla tej osoby, która umarła. Więc mogłaby mieć wątrobę. Lubię tę kobietę, cieszę się, że wraca do zdrowia, ale proszę, nie mów mi, że to był cud.