Powszechnie ateizm kojarzony jest z dwoma niejako "równoległymi" koncepcjami:
• brak wiary w Boga/Bogów (tak zwany ateizm słaby) albo przekonanie, że Bóg/Bogowie nie istnieją (tak zwany ateizm silny)
• przekonanie (wiara) o nie istnieniu życia pozagrobowego.

Natomiast co do samej genezy słowa ateizm; mówi ona wyłącznie o pierwszym z podanych wyżej aspektów (nieistnienie Boga). "Atheos" oznacza "bez boga" ("a-" = "bez", "theos" = "Bóg").

Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania można zadać takie oto dwa pytania:
• czy nie istnienie Boga musi oznaczać nieistnienie życia pozagrobowego?
• czy nie istnienie życia pozagrobowego musi oznaczać nie istnienie Boga?
Na pozór wydaje się, że odpowiedź na oba z tych dwu pytań jest twierdząca.
Ale może nie musi być twierdząca?

Może są to pytania, z serii takich, co do których odpowiedzi człowiek nie jest w stanie zrozumieć?

Per analogia; mam tu w szczególności na myśli cztery poniższe pytania:
1. Czy człowiek jest w stanie zrozumieć koncepcje, że wszechświat jako obiekt fizyczny jest NIEskończony?
2. Czy człowiek jest w stanie zrozumieć koncepcje, że wszechświat jako obiekt fizyczny jest skończony?
3. Czy człowiek jest w stanie zrozumieć koncepcje, że czas we wszechświecie jest NIEskończony?
4. Czy człowiek jest w stanie zrozumieć koncepcje, że czas we wszechświecie jest skończony?
[b]
Ja osobiście nie potrafię sobie wyobrazić/zrozumieć, żadnej z tych czterech koncepcji.

Może jest to [i]"logika siły wyższej"..

Wydaje się to po prostu najbardziej oczywistą metodą kontroli, ale jestem ciekaw, co sądzą ludzie, którzy w to wierzą? Ponieważ nie miałem okazji rozmawiać o tym z wieloma osobami.

Szczerze mówiąc, to dziwne połączenie, ale tak, zmagam się z antyreligijnymi przekonaniami, a mimo to uważam się za osobę religijną.

Nie jestem pewien, czy wynika to z przeszłych nadużyć, obserwowania przerażającej historii związanej z religią, czy po prostu uważam ekstremistów (zwłaszcza tych bigoteryjnych) za przerażających, mówiąc delikatnie. Tak czy inaczej, zmagam się z tym i w dużym stopniu powoduje to nienawiść do moich własnych przekonań.

Czy ktoś z tym się zmaga lub ma jakieś rady?

Czy jest tu ktoś, kto nie jest muzułmaninem i byłby zainteresowany pełną szacunku, otwartą dyskusją o islamie? Chętnie odpowiem na pytania osób, które zawsze interesowały się tą wiarą, ale nigdy nie miały okazji o nią zapytać.

Czy jako ateista mam powtarzające się sny o islamie?

Miałem ostatnio sen, w którym byłem z muzułmanami i widziałem Kaabę, którą kiedyś na krótko przyjąłem, i w tym czasie modliłem się pięć razy dziennie. Ale odszedłem, bo nie chciałem skrzywdzić rodziny i kwestionować religii, w której się urodziłem. Teraz, po latach, wciąż mam te same sny. Zastanawiam się, dlaczego tak się dzieje?

Czy ktoś ma podobne doświadczenia?

Wierzę, że możemy fizycznie wskrzesić zmarłych za pomocą technologii i uchronić ich przed cierpieniem dzięki zaawansowanej technologii, którą wówczas będziemy mieć, która skutecznie zatrzyma proces starzenia i odwróci entropię ludzkiej biologii do punktu, w którym osiągniemy biologiczną nieśmiertelność i utopię, w której będziemy mogli tworzyć nowe symulowane wszechświaty, do których ludzie będą mogli swobodnie wchodzić i które będą mogli opuszczać, aby doświadczać nowych rzeczywistości, o których teraz mogą tylko pomarzyć.

W zeszłym roku moja żona miała wypadek, spadła z wysokości dziesięciu stóp na betonową płytę. To był cud, nie umarła. Mówię, że gdyby anioł ją złapał, to byłby cud. Przyjaciel rodziny właśnie dostał nową wątrobę. To był cud, znaleziono dawcę. Nie pytałem, czy ktoś próbował uzdrowić. Większym cudem byłoby to, że w ogóle nie zachorowała. Nigdy nie słyszałem, żeby to był taki cud dla tej osoby, która umarła. Więc mogłaby mieć wątrobę. Lubię tę kobietę, cieszę się, że wraca do zdrowia, ale proszę, nie mów mi, że to był cud.

Znam kilka, które wprost mówią, że kobiety i mężczyźni są równi. Bez owijania w bawełnę, jasne stwierdzenia.

Na przykład sikhizm. „Sikhizm naucza, że ​​mężczyźni i kobiety są duchowo równi i zasadniczo się uzupełniają, bez wrodzonej wyższości jednego nad drugim”.

Często w mojej głowie przewija się następująca "ścieżka myślenia": w religiach chrześcijańskich przyjmuje się, że powołanie do bycia osobom duchowną ma charakter daru od Boga. W tym kontekście, wiele razy jako agnostyk zastanawiałem się czy nie może być tak, że na przykład bycie agnostykiem to również swoisty dar od Boga (powołanie do bycia agnostykiem)?

By rozwinąć tę myśl kilka krótkich informacji na temat agnostycyzmu.
Mój światopogląd to agnostycyzm teistyczny. Czym jest agnostycyzm? To światopogląd uznający, że człowiek nie jest w stanie znaleźć odpowiedzi na nurtujące go pytania "Czy istnieje Bóg?" oraz "Czy istnieje życie pozagrobowe?". Innymi słowy - agnostycyzm to przekonanie, że człowiek nie ma narzędzi (zmysłów) by znaleźć odpowiedzi na zacytowane wyżej pytania.
Jeśli zas chodzi o odpowiedz na pytanie: "Czy istnieje Bóg?" agnostyk teistyczny odpowiada:
"nie wiem ale myślę, że raczej istnieje".

Tak więc mój światopogląd nie odrzuca wizji istnienia Boga. Zatem w dalszej dywagacji przyjmijmy że istnieje Bóg.

W naszej kulturze często przejawia się schemat myślenia który mniej więcej można scharakteryzować następującym zdaniem: "jednemu człowiekowi Bóg dał takie predyspozycje by został prawnikiem a innemu człowiekowi takie predyspozycje by został matematykiem".
W dalszej konsekwencji pojawia się pytanie: skoro Bóg daje człowiekowi określone zdolności do wykonywania określonego rodzaju prac (do zdobywania określonego zawodu) to być może, jest tez..

To tyle. Oto jest pytanie. Wiem, że to czasami działa, ale może to tylko zbieg okoliczności?

Jeśli tak, to jestem ciekawa, jaką modlitwę praktykujesz i jakie były jej rezultaty. Chętnie poznam Twoją historię!