Cześć wszystkim. Mam 16 lat i odszedłem od chrześcijaństwa. Czuję, że straciłem punkt odniesienia – coś w rodzaju życiowej kotwicy. Bardzo chciałbym w coś wierzyć, bo bez tego moje życie staje się nie do zniesienia, ale nie wiem, co robić. Mam wrażenie, że skoro większość filozofów to osoby świeckie, to pewnie mają rację i wszystko to jest całkowicie pozbawione sensu.

Pytam głównie dlatego, że chcę wiedzieć, czy jako osoba, która niedawno odkryła chrześcijaństwo, mogę nosić różaniec – czy może jest to sprzeczne z jakimiś zasadami religijnymi? Jeśli dobrze pamiętam, różaniec wywodzi się z tradycji katolickiej? Uważam, że różańce są niezwykle piękne i bardzo chciałbym taki mieć, ale czy byłoby to stosowne?

Chciałbym postawić pytanie, które w dobie rozwoju sztucznej inteligencji, robotyki i inżynierii wydaje mi się coraz bardziej zasadne: czy kategoryczne odrzucanie możliwości istnienia inteligentnego Stwórcy jest rzeczywiście stanowiskiem racjonalnym?

Spróbujmy przejść przez ten problem krok po kroku.

1. Człowiek tworzy inteligencję.

Potrafimy projektować systemy sztucznej inteligencji, roboty, autonomiczne maszyny i cyfrowe środowiska. Tworzymy układy zdolne do uczenia się, analizowania informacji, rozpoznawania wzorców i podejmowania decyzji.

Nie powstają one przypadkowo. Są rezultatem inteligencji, wiedzy, projektu i uporządkowanych praw fizyki.

2. Inteligentny projekt jest realnym zjawiskiem.

Wiemy z doświadczenia, że inteligencja potrafi tworzyć złożone systemy, które same wykazują coraz bardziej zaawansowane zdolności.

Dlaczego zatem sama możliwość istnienia inteligencji stojącej u podstaw rzeczywistości miałaby być z góry uznawana za niedorzeczną?

3. Nie znamy pełnej odpowiedzi na pytanie o ostateczne pochodzenie rzeczywistości.

Nauka opisuje procesy zachodzące we wszechświecie, jego ewolucję i mechanizmy funkcjonowania. Nie oznacza to jednak automatycznie, że rozstrzygnęła wszystkie pytania dotyczące jego ostatecznych podstaw, istnienia praw fizyki czy samego początku rzeczywistości.

Brak naukowego dowodu na istnienie Stwórcy nie jest tym samym co dowód na jego nieistnienie.

4. Hipoteza Stwórcy nie jest logicznie absurdalna.

Można ją odrzucać, można się z nią..

Jako ateista, nie do końca rozumiem, dlaczego ludzie kierują się religią. Nie pytam o to, żeby nazwać was głupimi – po prostu zastanawiam się, dlaczego decydujecie się wierzyć w religię?

Cześć wszystkim. Wychowałem się w szkołach katolickich i przez wiele lat byłem katolikiem (mam 40 lat). Od około roku czytam literaturę duchową i doszedłem do wniosku, że nie odpowiadają mi oczekiwania stawiane katolikom. Nie podoba mi się koncepcja nieba i piekła; nie wierzę też, że po śmierci czeka nas sąd, który rozstrzyga, czy trafimy do nieba, czy do piekła. Obecnie z trudem przychodzi mi wiara w to, że Bóg jest bytem, ​​z którym można prowadzić rozmowę. Uważam raczej, że „Bóg” to uniwersalna energia przenikająca wszystko, co żyje – dlatego modliłem się do wszechświata, a nie do Boga. Ostatnio jednak wydarzyły się dwie rzeczy: jestem już za połową „Autobiografii jogina” i lektura ta sprawiła, że ​​zacząłem się zastanawiać, czy może jednak istnieje wszechmocny Bóg, z którym można rozmawiać. Poza tym, modląc się do wszechświata, zacząłem odczuwać wewnętrzną pustkę i zagubienie. Zastanawiam się, czy może jednak istnieje Bóg, a ja po prostu straciłem z Nim kontakt. Czy macie dla mnie jakieś rady, jak lepiej zrozumieć własne przekonania lub jak zgłębiać to, co wykracza poza nasze codzienne postrzeganie? Czuję się teraz niezwykle zagubiony, a przez to również przygnębiony. Dziękuję, że dotrwaliście do tego miejsca.

Informacje na podstawie Chatu GPT, podcastów oraz wikipedii.


Współcześnie wiele osób uważa, że celibat jest nieodłączną częścią kapłaństwa, jednak historia Kościoła Katolickiego pokazuje, że nie zawsze tak było.

Przez pierwsze stulecia chrześcijaństwa duchowni mogli zawierać związki małżeńskie, a niektórzy z nich mieli również dzieci.

Co więcej, nawet wśród papieży, znajdowali się mężczyźni, którzy przed objęciem urzędu byli żonaci i mieli potomstwo, jak i mieli dzieci z "nieprawego łoża".

Wśród papieży, którzy byli wcześniej żonaci, wymienia się między innymi świętego Piotra, świętego Feliksa III, Hormizdasa, Agatona, Hadriana II, Jana XVII oraz Klemensa IV.
Należy jednak pamiętać, że większość z nich zawarła małżeństwa jeszcze przed przyjęciem święceń kapłańskich. W tamtych czasach nie obowiązywał bowiem powszechny zakaz przyjmowania święceń przez żonatych mężczyzn.

Jednym z najbardziej znanych przykładów jest papież Feliks III, który sprawował urząd w latach 483-492. Był on człowiekiem żonatym i miał potomstwo.


Kolejnym przykładem jest papież Hormizdas, który kierował Kościołem w latach 514-523. Również on był wcześniej żonaty i miał syna, który później został papieżem Sylweriuszem.
Przypadek ten jest szczególnie interesujący, ponieważ pokazuje, że w historii papiestwa zdarzało się, iż ojciec i syn kolejno zasiadali na tronie papieskim.


Warto również wspomnieć o papieżu Hadrianie II, sprawujący..

Prowadziłem badania nad historią swojej rodziny i natrafiłem na informację, że moi przodkowie ze strony ojca należeli do wspólnoty Dunkard Brethren. Mój dziadek wychował się w tym wyznaniu, ale przestał do niego uczęszczać, gdy wyprowadził się z domu. Zarówno on, jak i mój ojciec już nie żyją. Zaciekawiła mnie ta religia, jednak w internecie nie ma na jej temat zbyt wielu informacji. Z tego, co widzę, członkowie tej wspólnoty ubierają się podobnie do mennonitów, a w mojej okolicy jest ich całkiem sporo.

W niektórych tradycjach ludowych, szczególnie w krajach nordyckich, wiara w elfy i podobne istoty ma długą historię.

Dalej informacje na podstawie Chatu GPT

Badanie Ipsos Global Religion 2023 przeprowadzono od 20 stycznia do 3 lutego 2023 roku wśród 19731 osób poniżej 75-go roku życia, w 26 krajach.

Respondentom zadano konkretne pytanie:
"Czy uważa Pan/Pani, że istnieją następujące rzeczy...?".

Pytanie: czy wierzysz, że istnieje.../ Średnia dla 26 krajów
Niebo................... 52%
Piekło ..................41%
Diabeł ..................41%
Istoty nadprzyrodzone (np. anioły, demony, wróżki, duchy) ............. 49%



Wnioski?
"Każdy sobie (swoją) rzepkę (swoich wniosków) skrobie"


Zapraszam do wyrażania opinii oraz refleksji w tym obszarze.



.

S pozdravem, Cienki Lolek

---

Zwierzęta podobnie jak ludzie mają BARDZO SILNY INSTYNKT ŻYCIA oraz ODCZUWAJĄ CIERPIENIA. Im więcej myślę o tym jak powstał Wszechświat tym bardziej utwierdzam się w swoim AGNOSTYCYŹMIE !

Jezus był Żydem. Ten żydowski geniusz religijny, bo bez wątpienia takim był, urodził się w żydowskiej Galilei. Był wyznawcą judaizmu - żydowskiej religii monoteistycznej. Swoje nauczanie kierował wyłącznie do Żydów. Modlił się do boga Żydów i ani mu w głowie było, że jego bóg może być bogiem trój-jedynym. Przestrzegał Tory i żydowskich tradycji.

Paweł (inaczej Saul czyli Szaweł) z Tarsu, kolejny religijny geniusz o niezwykłych zdolnościach organizacyjnych, faktyczny założyciel chrześcijaństwa, był również Żydem. Uważał się za zwolennika żydowskiego religijnego stronnictwa faryzeuszy. Swoje życie poświęcił głoszeniu dobrej nowiny o życiu, nauczaniu, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa.

Apostołowie, czyli pierwsi uczniowie Jezusa (i kilka uczennic również) byli Żydami, ze wszystkimi tego konsekwencjami.

Pierwotna wspólnota jerozolimska była częścią judaizmu. Jej pierwszymi przywódcami byli Żydzi: apostoł Piotr (inaczej Kefas) oraz Jakub, najstarszy z braci - i ogólnie rodzeństwa - Jezusa. Członkowie tej wspólnoty nie postrzegali siebie jako wyznawców odrębnej religii - byli wyznawcami judaizmu.

Członkowie pierwszych wspólnot wyznawców Jezusa - istniejących przez wiele dziesiątków lat po jego śmierci - byli w przeważającej mierze Żydami.

Wszyscy bez wyjątku wymienieni wyżej pierwsi zwolennicy Jezusa byli wyznawcami judaizmu i uznawali świątynię jerozolimską za święte miejsce kultu żydowskiego boga. Modlili się w żydowskich świątyniach do boga Żydów, przestrzegali żydowskiej Tory..

W judaizmie reformowanym (moim nurcie religijnym) niektórzy interpretują „innych bogów” jako siły natury, a nie rzeczywiste byty. Inna interpretacja zakłada, że ​​są to realne istoty, które jednak nie są bogami – mogą to być na przykład *szedim* (neutralne duchy, które bywają dobre lub złe, a przez śmiertelników często są postrzegane jako bóstwa, jak choćby w przypadku bóstw kananejskich) albo *elohim* (rodzaj aniołów – nieupadłych), które bywają mylnie brane za bogów; zaliczają się do nich postacie takie jak Helios, Abraxas czy być może bóstwa egipskie. A jak to wygląda w Twojej wierze?