Niniejsze dywagacje zmierzające do odpowiedzi na podane poniżej pytania.
Jakie wierzenia religijne opierają się na racjonalnych przesłankach? Czy racjonalizm można pogodzić z wizją życia pozagrobowego? Przeznaczenie i determinizm a racjonalne podejście do świata - jak mają się te relacje do siebie?
Podkreślam, że to co dalej przedstawiam w niniejszym wpisie ma taki charakter, że nie traktuję tych treści jako "jedynie słusznego podejścia" ale jako zaproszenie do dywagacji na poruszone tematy.
Mój światopogląd to agnostycyzm.
Czym jest agnostycyzm? To światopogląd uznający, że człowiek nie jest w stanie znaleźć odpowiedzi na nurtujące go pytania „Czy istnieje Bóg?” oraz „Czy istnieje życie pozagrobowe?”.
Innymi słowy - agnostycyzm to przekonanie, że człowiek nie ma narzędzi (zmysłów) by znaleźć odpowiedzi na zacytowane wyżej pytania.
Uważam ponadto iż większość ludzi w Polsce, którzy deklarują się jako ateiści to tak naprawdę są nie świadomi swego agnostycyzmu agnostycy.
Wystarczy bliżej porozmawiać z ludźmi, którzy deklarują się jako ateiści - szybko okazuje się, że tak naprawdę wyznają agnostycyzm ("nie wiem czy istnieje Bóg i życie po śmierci").
Wszelkie religie teistyczne wydają się być postawami mającymi silne uzasadnienie psychologiczne - ludziom łatwiej jest żyć i borykać się ze swoimi egzystencjalnymi rozterkami wierząc, że istnieje Bóg oraz życie po życiu. Tak jest łatwiej żyć. Można zatem rozważać kwestię wartości wiary dla człowieka w kontekście..

Zwyklo się uwazac, ze ludzie, którzy przezyli smierc kliniczna mówili niejako o dwu rodzajach doswiadczen:
• Blogosc, czarny tunel ze swiatlem na końcu etc
• „Nic się nie dzialo”.
Natomiast natknalem się w internecie na takie oto informacje.

„Przeżyła śmierć kliniczną. Twierdzi, że widziała piekło”.
kobieta.wp(*)ziala-pieklo-7220308808825792a

"Nie żył przez 23 minuty. Trafił do piekla i opisał co widział".
www.o2.pl/(*)il-do-piekla-6659058163034656a

Gdyby w większym stopniu poguglac w tym obszarze to pewnie znalazło by się więcej tego typu przekazow ☹



Smutno pozdrawiam ☹

Jak już wspomniałem wyżej. Widzę to ciągle i jest to strasznie irytujące. Słyszę, jak ludzie grupują religię jako całość i mówią: "Odszedłem od religii, zrobiłem to i tamto", "religia robi to i tamto".

Ale co do cholery??

Jednak to częste wśród nowo nawróconych, głębokich ateistów. Ci późniejsi ateiści są wyluzowani. 9apps.ooo/

Pomijając kontekst, o który pytam. Czy ludzie naprawdę uważają, że "religia" jest zła? A jeśli tak, to jaka jest dobra alternatywa?

I got it,..

Na początek moje najszczersze przeprosiny, jeśli w jakiś sposób mnie to urazi – jeśli tak, to nieumyślnie. To pytanie zrodziło się z autentycznej ciekawości.

Osobiście uważam, że nie ma przekonujących dowodów na istnienie siły wyższej, dlatego w nią nie wierzę. Ale ci z Was, którzy w nią wierzą, czy robicie to, ponieważ wierzycie w prawdziwe dowody na jej istnienie, czy też wierzycie w siłę wyższą ze względu na nadzieję i moralny kodeks, jaki implikuje istnienie czegoś większego? Proszę, zaspokójcie moją ciekawość.

Ciekawostka.

„Kościół” Pastafarian to parodia religii.

pl.wikiped(*)ący_Potwór_Spaghetti

Pastafarianie sa wyznawcami Latającego Potwora Spaghetti jako Boga.
Latający Potwór Spaghetti lubi piwo oraz piratów, których pastafarianizm uznaje za osoby swiete.

Pastafarianizm jest zaliczany przez religioznawców i środowiska naukowe do parodii religii, w związku z czym brak uznania przez część państw pełnoprawnego związku wyznaniowego pastafarian.

Spotkałem kilka osób, które były Żydami i wierzyły, że ich zadaniem jest szerzenie lub nauczanie tych praw innym, którzy nie są Żydami… Nie chciałem, żeby nauczano mnie czegokolwiek religijnego wbrew mojej woli. Albo po prostu uważam to za bardzo złe, nie chcę, żeby mnie uczono czegoś, czego nie chcę lub o co proszę. Niektórzy ludzie narzucają tę zasadę! Czy to powszechne przekonanie, czy spotkałem się z jakimiś outsiderami?

Jestem (26 lat) agnostyczką, pochodzę z konserwatywnej muzułmańskiej rodziny, a mój chłopak jest chrześcijaninem. Nie mamy problemu z odmiennymi wyznaniami. Ale potrzebuję zgody rodziców na ślub, a on musi być muzułmaninem. Czy mogę go poprosić o zmianę wiary dla dobra mojej rodziny, żeby nam na to pozwolili? Co jeśli odmówi?

Mam dylemat. Od jakiegoś czasu jestem osobą niewierzącą, ale za każdym razem, gdy słyszę o astrologii i jej przepowiedniach, dotyczących mnie lub innych, zastanawiam się, czy te dwie rzeczy są ze sobą powiązane. Urodziłem się w rodzinie hinduistycznej, więc astrologowie zawsze wymyślają religijne rozwiązania, aby naprawić życie po kłopotach z planetami w horoskopie urodzeniowym. Jestem bardzo zafascynowany astrologią, ale religia zawsze mnie wprawia w zakłopotanie.

Na początek „spozycjonuje” swój stosunek do religii katolickiej oraz do Kosciola Katolickiego:
- formalnie posiadam „wyksztalcenie katoiickie” – tak zwana „matura” z religii; mam od wielu lat slub konkordatowy; który bralem z pozycji nie-katolika ale bez apostazji (tak zwany „slub jednostronny” ;
- utożsamiam się z duza czescia wartości katolickich acz nie ze wszystkim
- nie praktykuje chodzenia do kościoła czy na msze
- w znacznym stopniu jestem antyklerykalny
- nie jestem po akcie apostazji.

Zawsze intryguje mnie swoista zbieznosc wartości katolikich z wartościami/założeniami lewicowymi.
Mam tu na myśli przede wszystkim taka zbieznosci jak: przykazanie milosci a postulaty socjalne srodowisk lewicowych – można powiedzieć ze wspólnym mianownikiem jest tu empatia wobec innych ludzi.
Oczywiście kwestia tejze empatii może wiazac się z bardzo istotnymi rozbieżnościami w zakresie realizacji tejze empatii. Mam tu na myśli takie obszary jak odpowiedz na pytanie czy wspierać innych ludzi „technologia dawania wedki” czy „technologia dawania ryby” i jakie powinny być proporcja miedzy intensywnoscia stosowania tychże „technologii” oraz czy stosować obie z tych „technologii” w sposób „jednoczesny” czy tez na przykład tylko jedna z nich?
Innymi slowy, można powiedzieć, ze powyższe pytania sprowadzają się do pytania o zasadnośc określonej skali rozdawnictwa – zarówno..

Postaram się streścić. Niedawno straciłam psa z powodu raka krwi. Nie miał nawet 3 lat... 6 dni później urodziłam synka, który ma teraz prawie 4 miesiące.

Wczoraj przyszła mi do głowy pewna myśl. Co by było, gdyby mój pies umarł, żebym mogła wrócić do niego jako moje dziecko? Co by było, gdyby właśnie dlatego musiał odejść, tak wcześnie przed porodem? Urodziłam 2 dni po przewidywanym terminie. Ciąża trwała całą ciążę.

Co by było, gdyby... Czy ktoś ma podobne myśli po zbyt wczesnej śmierci zwierzaka? Czy po prostu szukam okazji?