Witam!
Podobno rozwój inteligencji w naszym gatunku został zintensyfikowany przez proces socjalizacji. Można wręcz domniemywać, że cała logika myślenia ludzi opiera się w najgłębszej warstwie o relacje społeczne. Jakkolwiek mówimy tu tylko o fundamentach, pierwocinach, z których rozwinął się plan umysłu współczesnego człowieka.
Jako anegdotę można podać, że wszelkiego rodzaju geniusze, u których plan myślenia wydaje się inny, są bardzo często, wręcz przerażająco często, w poważnym stopniu aspołeczni z natury. W kontekście tym śmieszy sarkazm przyrody, która wyposażyła Rainmana (postać o której nakręcono film) w doskonałe zdolności pamięciowe i matematyczne, a poskąpiła podstaw zapewniających samodzielne funkcjonowanie w społeczeństwie.
Wróćmy jednak do większości, która gdzieś w głębi swoich neuralnych zwojów ma zakodowaną tęsknotę za personifikacją. Gdy emocje, brak czasu, presja czy inny czynnik (alkohol, narkotyk, środek odurzający) wyłączają nam nowsze, bardziej wszechstronne części mózgu, to pozostają owe pierwociny, których wyłączyć się nie da, tak mocno bowiem tkwią u podstaw.
Pierwotna logika stada, z której początek wzięła biologiczna inteligencja istot świadomych opiera się na personifikacji. Czym jest personifikacja? Przypisaniem obcej istocie lub rzeczy cech własnych. Szerzej nawet, przypisaniem umysłu i osobowości.
Jak można przypisać rzeczy umysł i osobowość? To głupie, powiecie.
Jednak gdy cofnąć się pamięcią do dzieciństwa łatwo zobaczyć, że w naturalny sposób jako dzieci (statystycznie) personifikowaliśmy różne zjawiska. Tym szybciej do tego dochodziło, im trudniej było zrozumieć dane zjawisko. Dla ludzi sprzed ery internetu prawdopodobnie jako najprostsza personifikacja na myśl przychodzi ogień.
Im zjawisko bardziej tajemnicze, im trudniej je objąć umysłem, im bardziej potrzeba je ogarniać, przewidywać, tym mocniej i szybciej odwołujemy się do dostępnych środków myślenia.
Oczywiście później wyrasta się z personifikowania każdej tajemniczej cząstki świata. Człowiek się rozwija i poznaje inne sposoby rozumienia rzeczywistości wokół. Proszę tylko pamiętać, że pierwszą rzeczywistością jest świat socjalny - relacji z rodzicami, rodzeństwem, bliskimi, i według niego patrzy się na kolejne elementy doświadczenia.
Czy można nie wyrosnąć z personifikowania elementów świata? We współczesnym społeczeństwie jest to wręcz niemożliwe.
Czy można selektywnie pozostawić pewną sferę spersonifikowaną? Taką, która nie przeszkadza (wyraźnie) biologicznemu przetrwaniu? To karkołomne zadanie. Musiała by być gęsto obwarowana tabu i zakazami myślenia, poddawania w wątpliwość. Musiała by się opierać na potężnym autorytecie, by nie wylazły na wierzch jej niedostatki. Musiała by podczepiać się przynajmniej częściowo pod społecznie aprobowane i uznane jako pozytywne funkcje...
Co jeszcze by musiała zrobić by utrzymać swój status? A co by ją zniszczyło?
Zapraszam do dyskusji.

Pozdrawiam