Wątek ten odnosi się do świeżego artykułu z racjonalisty, oto link do niego: www.racjonalista.pl/kk.php/s,8225.

Mam bardzo mało czasu na pisanie na forum, dlatego w wielu wątkach nie odpowiedziałem rozmówcom, urywając zarazem zaciekłą dyskusję, i te odpowiedzi raczej długo się nie pojawią. Niemniej bardzo mnie zaciekawił ten tekst i postanowiłem poruszyć tu jego temat.
Niektórzy mnie tu znają z krytyki tekstu o sądzeniu gen. Kiszczaka i innych przywódców PRL-u kojarzonych ze stanem wojennym. Tym razem odnoszę się do artykułu, który uważam osobiście za bardzo dobry i inteligentny, ale myślę, że warto trochę rozwinąć temat.

Mimo że piszę w jakimś sensie z punktu widzenia katolika, od razu zaznaczę, że w zupełności zgadzam się z Autorem co do wypowiedzi księdza katolickiego. Jest odrażająca, taki obecny standard Kościoła Katolickiego, który z kościołów wszystkich wyznań wykazuje najmniej uczciwej refleksji na temat trudnych spraw, jak eutanazja czy aborcja. Jeżeli zwolennicy eutanazji "nie mają szacunku dla życia", to duża część Kościoła z pewnością nie ma szacunku dla cierpienia. Gdy słucham takich księży, to mam wrażenie, jak gdyby oni, mówiąc o eutanazji, po prostu unikali jakiegokolwiek myślenia o cierpieniu i jego sile, w całości koncentrując się na bezwzględnej obronie religijnych nakazów/zakazów.

Zgodzę się również, że zasady religijne nie mogą mieć wpływu na prawo cywilne. Katolicy mogą na pięćset sposobów bronić zasadności połączenia zasad religijnych z prawem cywilnym, ale dla mnie najważniejsze są wnioski z przeszłości: Kościół niejednokrotnie w różnych miejscach miał okazję sprawować władzę świecką i religijną jednocześnie, i nigdy się to dobrze nie kończyło. Ten wniosek powinien wystarczyć nie tylko ateistom, ale i katolikom. Bo przecież katolicy chyba również nie chcą, by znów zgodnie z prawem zabijano w imię Boga? Zresztą, nawet z punktu widzenia osoby wierzącej - wiara i przestrzeganie jej zasad powinno być wolnym wyborem, inaczej trudno o jej szczerość. To jednak nie jest kwestia na to forum.

Jest jednak w tekście p. McDonalda pewien szkopuł, o który bym się przyczepił. Bardzo gęsto przewijającym się w tym artykule argumentem jest "prawo człowieka do decydowania o momencie i sposobie własnej śmierci". Brzmi ładnie, ale mam jedną wątpliwość, choć nie będę zbyt odkrywczy, bo to często poruszany temat. Przyjmijmy, że jestem lekarzem. Akceptuję prawo człowieka do decyzji o końcu swojego życia i nie mam zamiaru tego prawa naruszać. Ale w mojej ewentualnej pomocy w jego uśmierceniu uczestniczy dodatkowo moja wola, jest więc to również moja decyzja, nie tylko tego cierpiącego pacjenta. A ja mam prawo do decydowania o swoich czynach i do odmówienia uczestnictwa w tym akcie. Odpowiecie natychmiast, że "muszę to zrobić, bo jestem lekarzem i to mój obowiązek". Lecz tu również mam wątpliwości. Czy aby na pewno uśmiercenie mocno cierpiącego pacjenta wchodzi w zakres naturalnych obowiązków lekarza, w zakres tej profesji? Moim zdaniem, nie. Moim obowiązkiem, jako lekarza, jest leczyć, ratować życie. Reszta jest poza moimi kompetencjami. Rozumiem, że ktoś może chcieć śmierci, ale to już nie moja sprawa, nie muszę mu w tym pomagać, jeśli nie chcę. Tak samo jest z żebrakiem-inwalidą, który żebrze o pieniądze na chleb. Rozumiem, że ten żebrak ma prawo jeść chleb; rozumiem, że nie ma on możliwości zjedzenia chleba, jeśli nikt mu nie pomoże; ale life is brutal - nie mam obowiązku mu dać pieniędzy, bo to moje pieniądze i zrobię z nimi, co zechcę. Nikt mnie nie może zmuszać.
Problem z eutanazją polega na tym, że tu chodzi nie tylko o prawo decydowania o końcu własnego życia, ale o coś więcej - prawo decydowania o czynach innego człowieka, lekarza. Moim zdaniem, uśmiercanie na żądanie pacjenta nie należy do naturalnych kompetencji osoby tej profesji.
Dyskusja ta nie ma sensu, jeśli uznamy bezsens jakiejkolwiek publicznej opieki zdrowotnej, jakiegokolwiek nadzoru państwa nad tymi kwestiami itp. Wówczas o wszystkim decydować powinien dyrektor szpitala/przychodni, a jak zatrudniony przez niego lekarz nie zgadza się na postawione warunki, to niech się zatrudni w placówce, gdzie obowiązują inne zasady etyczne. Założony przeze mnie wątek kieruję jednak do osób, które uznają jakąś kontrolę państwa i prawa nad tym, co się dzieje w szpitalach, nad metodami postępowania ich pracowników itp.

Czy, powiedzmy, w publicznych szpitalach powinien ciążyć na lekarzu obowiązek dokonania eutanazji, jeśli mocno cierpiący pacjent bez szans na wyzdrowienie domaga się jej?
A czy w prywatnych placówkach powinna być ta kwestia w jakiś sposób kontrolowana przez prawo? Na przykład w taki, że właściciel nie ma prawa narzucić na swojego pracownika obowiązku dokonywania eutanazji?

Czekam na odpowiedzi. Jak zwykle, bardzo proszę o wypowiedzi merytoryczne, kulturalne, bez agresji, obrażania i wytykania głupoty. Chciałbym po prostu trochę na ten temat podyskutować, poznać Wasze racje i się nad nimi zastanowić.