Pszczoły, a zwłaszcza pasieki, nadal utożsamiamy ze środowiskiem wiejskim czy też całkowicie naturalnym – jednakże od kilku lat w tym względzie zachodzą w lawinowym tempie zasadnicze zmiany. Ule pojawiają się w miastach i to nie tylko w małych ośrodkach, także w metropoliach, takich jak Nowy Jork, Monachium, Londyn, Montreal. Jest ich już także trochę w naszej – na przykład – Warszawie. Metropolitalne pasieki bardzo często – ze względu na kwestię bezpieczeństwa otoczenia – są umiejscawiane na dachach wieżowców lub balkonach wysokich pięter. Pszczoły zaś – ku powszechnemu zaskoczeniu – w takich miejskich pasiekach czują się doskonale i funkcjonują znacznie lepiej niż w środowisku wiejskim – co wyraża się także w ilości produkowanego przez nie miodu. Stan rzeczy jak wyżej tylko pozornie jest wielce zadziwiający. Okazuje się bowiem, iż po pierwsze w środowisku miejskim występuję zdecydowanie większa bioróżnorodność, która ma krytyczne znaczenie dla kondycji pszczelich rodzin. W USA zapaść w ilości funkcjonujących pasiek wiąże się jednoznacznie z monokulturami ( na przykład rzepak) które dominują na ogromnych obszarach uprawianych pól. Taka jednostajna dieta nie służy pszczołom i prowadzi do ich osłabienia oraz większej podatności na różnorakie choroby i pasożyty, np.osławioną warozę. Sytuacja jak wyżej występuje już także często na obszarze Polski. W miastach zaś, istnieją różnorakie ekosystemy – takie jak parki, laski miejskie, trawniki, łąki, dzikie sady, zadbane sady – których biologiczna różnorodność zdecydowanie sprzyja dobrej kondycji pszczół. Po drugie, w miastach jest znacznie mniej pestycydów i insektycydów. Obecne rolnictwo wielce intensywne, zdecydowanie nadużywa stosowania owych środków, które po prostu trują pszczoły. Siłą rzeczy owych substancji w środowisku miejskim jest znacznie mniej. W miastach jest także cieplej (urban heat islands), co w przypadku niektórych lokalizacji (Kanada) może mieć istotne znaczenie – nawet w dobie globalnego ocieplenia. Miód produkowany przez miejskie pszczoły co najmniej dorównuje swoimi walorami temu wiejskiemu czy leśnemu. Nie jest on także bynajmniej zanieczyszczony polutantami. Kwestia ta była i jest nadal nieustannie podnoszona jako przeciwwskazanie dla rozpowszechniania miejskiego pszczelarstwa. Jednakże wielokrotne badania miejskiego miodu dowodzą, iż nie zawiera on więcej polutantów niż „uprzeciętniony” miód. Związane jest to ze znacznie mniejszą w chwili obecnej zawartością szkodliwych substancji chemicznych w miejskim powietrzu oraz – co szczególnie istotne – ze zdolnością pszczoły do filtrowania miodu i usuwania z niego zanieczyszczeń, które w chwili obecnej dają się we znaki w miastach – to jest drobin pyłu zawieszonego. Różnorodność i specyfika biologiczna środowiska miejskiego oznacza, iż pszczoły miejskie produkują całkowicie nowe typy miodów, różniące się zasadniczo swoim smakiem i zapachem od klasycznych gatunków miodów. I tak na przykład w środowisku miejskim występuje miód kasztanowo – wierzbowy – w praktyce poza tym środowiskiem niespotykany. Fenomen opisany wyżej stanowi przykład swoistej renaturalizacji sztucznego środowiska wykreowanego przez człowieka - i jako taki winien spotkać się ze wsparciem osób dojrzałych i uwrażliwionych na naturę. Przykładem działań promujących pszczelarstwo miejskie jest powstrzymywanie się od używania chemicznych substancji w procesie kultywacji ogrodów czy trawników oraz utrzymywanie ich w stanie jak najbardziej naturalnym, z dużą ilością drzew, traw i krzewów. Niestety w tym względzie w Polsce - i nie tylko tu - jest ogrom do zrobienia – ponieważ dominuje moda na trawnik typu bussiness lawn przycinany co trzy dni jazgoczącą maszynką, z kilkoma rachitycznymi i często egzotycznymi drzewkami rosnącymi na nim. A przcież trawnik ów bardzo łatwo można przekształcić w rozbuchaną łąkę czy póldziki ogród z półmetrowymi trawami, licznymi krzewami i drzewami – która – jako taka – stanowić będzie fantastyczne refugium ekologiczne w środku wielkiego miasta.

natemat.pl(*)att-stoi-za-tym-dyrektor-siebs