Rybitwa popielata to z wyglądu niepozorny ptak, prezentujący się niczym podręcznikowy gatunek z rodziny mewowatych. Jest ubarwienia biało - szerego, z czarnym czepkiem oraz krwistoczerwonymi łapami i dzobem. Długość jej ciała wynosi ok. 40 cm., rozpiętość skrzydeł 70-80 cm, waży ok. 120 gramów. Zamieszkuje północne obszary Eurazji oraz Ameryki Północnej począwszy od Bieguna Północnego po obszary położone na szerokości geograficznej Polski, przy czym granica występowania jej populacji w Europie sięga po Zatokę Biskajską. W Polsce bywa rzadko spotykana w Zatoce Gdańskiej oraz przymorskich jeziorach. Cechą charakterystyczną rybitwy popielatej jest jej zachowanie w okresie wysiadywania jaj. Otóz potencjalnego intruza atakuje skutecznie, "ostrzeliwując" go bardzo celnie ciekłymi ekskrementami. Często tego typu atak ma charakter zbiorowy - gdyż rybitwy w okresie lęgowym skupiają się w kolonie, liczące nawet po kilkaset osobników - ze skutkami wielce skatologicznymi dla intruza. Film będący załącznikiem do podlinkowanego tekstu doskonale ukazuje ów fenomen.

Rybitwa popielata zimuje na antarktycznym paku lodowym, co oznacza, iż każdego roku leci z okolic jednych podbiegunowych do okolic drugich podbiegunowych, po czem za parę miesiecy, na wiosnę, powraca ponownie na północ. Oznacza to, iż w obrębie niepełnego roku dokonuje podróży liczącej przeciętnie ok. 50 - 60 tysięcy kilometrów, a rekordowe osobniki zaliczyć potrafią trasę długości ok. 100 tysięcy km - bo - jak się okazuje - rybitwa..

Stalinowscy inżynierowie mieli szczególną predylekcję do opracowywania planów ujarzmiania sił przyrody i zaprzągania ich do służby człowiekowi, szczególnie sowieckiemu. Jedni chcieli budować linie kolejowe do Chin przez Himalaje z użyciem ładunków nuklearnych zamiast kostek dynamitu. Inni - w celu „rozmrożenia” Arktyki - snuli plany przemieszczenia wielkich mas ciepłej wody z Pacyfiku do akwenu Oceanu Lodowatego przez Cieśninę Beringa, w celu wygenerowania tam zjawiska analogicznego do północnoatlantyckiego Golfstromu – za pomocą gigantycznych, napędzanych atomem turbin wodnych. Jednakże ich ulubioną idee fixe był transfer wód z syberyjskich rzek płynących bezużytecznie na północ, na kierunek południowy, do M. Aralskiego - w celu przekształcenia sowieckiej Azji Środkowej w krainę mlekiem i miodem płynącą. Konkretny plan opracował inżynier Mitrofan Dawydow, który zamierzał przekierować na południe rzeki Ob i Jenisej. W tym celu bieg obydwu rzek należało przegrodzić długimi na kilkadziesiąt kilometrów i wysokimi na kilkadziesiąt metrów zaporami, które spiętrzyłyby wody rzek oraz doprowadziłyby do powstania gigantycznego – zbierającego wody jednej i drugiej rzeki – jeziora, z którego zostałby przekopany długi na ok. 1000 km. kanał do Jeziora Aralskiego. Z tych szaleńczych projektów na szczęście nic nie wyszło. Jednakże skutkiem myślenia jak wyżej było powstanie Kanału Karakumskiego – który przejął większość część wód Amur Darii i poprowadził..

Mam problem: wciąż nie widzę sensu w tej precesji Merkurego: 43''/wiek!

Chodzi mi o problem praktycznego pomiaru tego kąta.

Podobno Urbain Le Verrier wykrył anomalię na poziome 38'',
a dopiero potem Newcomb poprawił to na 43'',
z uwagi na przyspieszanie precesji osi Ziemi!

pl.wikipedia.org/wiki/Simon_Newcomb

Liczby:
en.wikipedia.org/wiki/Tests_of_general_relativity

531.63 ±0.69[6] Gravitational tugs of the other planets
0.0254 Oblateness of the Sun (quadrupole moment)
42.98 ±0.04[7] General relativity
574.64±0.69 Total
574.10±0.65[6] Observed

Tak wygląda orbita:


Co, gdzie, jak, oni mierzą w tej astronomii?
Gdzie jest ten kąt precesji peryhelium Merkurego: 574''/cy - pomiędzy czym, jakimi liniami, wektorami?

A w ramach rozrywki mam nawet całkiem nową hipotezę odnośnie tej precesji:

dodatkowa precesja peryhelium = precesja płaszczyzny orbity x sin inklinacji

Nachylenie orbity Merkurego wynosi około: i = 6 stopni, więc sin6 = 0.1;
Jaka jest precesja płaszczyzny?
Strzelam w ciemno: 430''/cy, bo wtedy otrzymamy:

430 x 0.1 = 43''/cy !!

Zatem jeśli precesja płaszczyzny orbity Merkurego wynosi
faktycznie około 430''/cy, no to... chyba wygrałem, nie?

PS. Chyba mamy w tym roku okrągłą rocznicę: 100 lecie OTW!

Debata z udziałem Maxa Tegmarka: www.amnh.org/2016-asimov-debate

Krytyczny komentarz Petera Woita: www.math.columbia.edu/~woit/wordpress/?p=8392

Polecam

Glistnik jaskółcze ziele to roślina, którą z pewnością każdy widział. Jest ona rozpowszechniona w Europie i Azji. W Polsce występuje praktycznie wszędzie. Jest to ruderalna bylina, preferująca, miejsca zacienione, przypłocia, rumowiska, szybko się rozmnaża i odrasta po przykoszeniu. Jest odporna na czynniki atmosferyczne. Opis wyglądu glistnika zająłby zbyt dużo miejsce – odsyłam więc do zdjęć rośliny, których zapewne jest multum w internecie. Tu wystarczy tylko nadmienić, iż jest wielkości pokrzywy, liści Ema koniczynowate, małe, żółte kwiatki ora z- co jest jej cechą wielce charakterystyczna, po przecięciu łodygi, kapie z niej pomarańczowe, cuchnące, lepkie mleczko, mające tak właściwości lecznicze jak i trujące. Pamiętać bowiem należy, iż glistnik jest z rodziny makowatych – i zdarza się, iż narkomani wykorzystują go jako substytut maku. O właściwościach leczniczych glistnika napisano całe tomy. Jest on obecny w najstarszych herbariach. Zresztą jego polska nazw nawiązuje do jego nadzwyczajnych właściwości kuracyjnych. Bowiem glistnikiem jaskółki miały leczyć swoje chore oczy. Pomarańczowe mleczko o którym wyżej jest najlepszym naturalnym antidotum na kurzajki i brodawki. A wywary z rośliny stosowane są w przypadku wystąpienia najróżniejszych dolegliwości, szczególnie gastrycznych oraz urologicznych. Warto jednakże dodać, iż od kilkunastu lat popularność glistnika spada – w związku ze stwierdzeniem jego właściwości hepatotoksycznych.

Jak wspomniałem, glistnik..

Pszczoły, a zwłaszcza pasieki, nadal utożsamiamy ze środowiskiem wiejskim czy też całkowicie naturalnym – jednakże od kilku lat w tym względzie zachodzą w lawinowym tempie zasadnicze zmiany. Ule pojawiają się w miastach i to nie tylko w małych ośrodkach, także w metropoliach, takich jak Nowy Jork, Monachium, Londyn, Montreal. Jest ich już także trochę w naszej – na przykład – Warszawie. Metropolitalne pasieki bardzo często – ze względu na kwestię bezpieczeństwa otoczenia – są umiejscawiane na dachach wieżowców lub balkonach wysokich pięter. Pszczoły zaś – ku powszechnemu zaskoczeniu – w takich miejskich pasiekach czują się doskonale i funkcjonują znacznie lepiej niż w środowisku wiejskim – co wyraża się także w ilości produkowanego przez nie miodu. Stan rzeczy jak wyżej tylko pozornie jest wielce zadziwiający. Okazuje się bowiem, iż po pierwsze w środowisku miejskim występuję zdecydowanie większa bioróżnorodność, która ma krytyczne znaczenie dla kondycji pszczelich rodzin. W USA zapaść w ilości funkcjonujących pasiek wiąże się jednoznacznie z monokulturami ( na przykład rzepak) które dominują na ogromnych obszarach uprawianych pól. Taka jednostajna dieta nie służy pszczołom i prowadzi do ich osłabienia oraz większej podatności na różnorakie choroby i pasożyty, np.osławioną warozę. Sytuacja jak wyżej występuje już także często na obszarze Polski. W miastach zaś, istnieją różnorakie ekosystemy – takie jak parki, laski miejskie,..

Coraz więcej badań i eksperymentów potwierdza możliwość 'zgrywania' stanu (poziomu) wiedzy i odczuć umysłu w postaci cyfrowej do pamięci komputera. Jesteśmy coraz bliżej do całkowitej cyfryzacji 'życia', bo czym jest życie jak nie przetwarzaniem informacji. Już nie długo będziemy w stanie konstruować roboty, których zachowań nie będziemy w stanie odróżnić od zachowań człowieka. Dobrniemy do momentu w którym w pełni potwierdzimy, że 'życie' to tylko nic nie znaczące bity informacji, przetwarzane, bez znaczenia czy to na komputerze biologicznym, czy kwarcowym, kwantowym itp...

Czy cywilizacja jest na to gotowa? Czy ludzie kiedykolwiek będą w stanie znieść i zaakceptować fakt, że są jedynie biologicznymi robotami?


Pozdrawiam.

Ludzie dzielą ptaki na miłe i niemiłe – na podstawie ich zewnętrznej aparycji. I tym sposobem gawronom czy srokom dostaję się mocno po łbie, a sikorki czy wilgi bywają niesamowicie rozpieszczane. Co ciekawe – i smutne zarazem - taki pogląd podzielają niejednokrotnie ornitolodzy – amatorzy, od których należałoby już wymagać trochę bardziej dojrzałego stanowiska w tej sprawie. Bo wiadomo przecież nie od dziś, iż nie szata zdobi ptaka, a pozory bywają bardzo mylące. Chociażby taka sójka. Jest jednoznacznie zaliczana do tych milusińskich – a przecież niezły z niej gagatek, bo gniazda innych ptaków potrafi plądrować nie gorzej nić sroka.
Jest jednakże ptak, który swoimi pozorami szczególnie potrafi zwodzić. Dzierzba gęsiorek należy do wróblowatych i śpiewających w linneuszowskiej systematyce. I wygląda rzeczywiście wróblowato – samiec z piękną czarną opaską - maską na czole i oczach. U gęsiorka jest wyraźnie zaznaczony dymorfizm płciowy – więc samica prezentuje się inaczej, ma skromniejsze, brązowo – rude ubarwienie, bez szykownej maski na oczach. Dzierzby preferują środowisko zadrzewionych czy też szczególnie zakrzewionych pół, łąk, sadów, pogranicza lasów i pół uprawnych, zwłaszcza gdy wśród roślinności występują duże ilości głogu, tarniny czy szypszynki – a więc krzewów czy drzew z kolcami. Zaniepokojona dzierzba emituje głos „gegege” - przypominający trochę gęganie gęsie – stąd jej nazwa „gęsiorek”...

Wyobraźcie sobie wybuch lub emisję fali dźwiękowej lub emisję fali świetlnej z pewnego przestrzennego punktu/środka we wszystkich kierunkach.
Wyobraźcie sobie, że w pewnych równych odległościach od środka lecz po przeciwnych stronach znajdują się ściana i człowiek.
Jak na rysunku



Ściana jest na tyle masywna, na tyle zwięzła, na tyle związana z położeniem środka, że nie zmieniając położenia odbija falę uderzeniową, falę dźwiękową, falę świetlną. Odbicie fali od ściany powoduje wzmocnienie fali, która uderza w człowieka.

Powstaje pytanie.
Kiedy następuje wzmocnienie fali uderzającej w człowieka? W którym momencie jest wzmocnienie?
Odpowiedź brzmi natychmiast. W człowieka uderza wzmocniona fala w tym samym momencie, w którym uderzyłaby w niego fala niewzmocniona gdyby po przeciwnej stronie wybuchu nie było żadnej ściany.

Co to oznacza?
Wszystkie miejsca w przestrzeni znajdujące się na linii fali są ze sobą splątane.

Co to oznacza w praktyce.
Wszyscy znacie splątanie fotonów:
pl.wikipedia.org/wiki/Stan_splątany

Nikt chyba nie zauważył tego, że nieliniowy kryształ wprowadzający splątane fotony do dwóch światłowodów biegnących w różnych kierunkach to w rzeczywistości wprowadzenie emitera światła pośrodku jednego światłowodu. Znacznie wyraźniejszy efekt splątania osiągniemy wprowadzając po prostu diodę świetlną pośrodku światłowodu, która nieustannie będzie emitować światło. Jeśli z jednej strony takiego światłowodu..

długość fali: l = h/p;

ale jaka jest ogólna wersja tego wzoru - dla cząstek relatywistycznych?

sprawdzam w wikipedii:
en.wikipedia.org/wiki/Matter_wave

czyli proponują taki wzór:


czy to jest aby na pewno poprawne?

Wedle reguł matematyki należy chyba
transformować obie strony tego wzoru, a nie tylko jedną?

Wówczas poprawny wzór wychodzi taki: gamma l = h/p = h/gamma mv
ponieważ długość to dx, więc to także podlega transformacji - nie?

Wówczas otrzymamy wzór: gamma^2 l = h/mv

Można to jakoś zweryfikować, znaczy rozstrzygnąć która wersja jest poprawna?

A. gamma^2 l = h/mv
czy też:
B. gamma l = h/mv