Jak rozumiem, gdy dwie cząstki są splątane, zmiana stanu jednej z cząstek jest automatycznie przesyłana natychmiast do drugiej splątanej cząstki (przy prędkościach nawet wyższych niż prędkość światła). Widzę, że naukowcy próbują splątać nawet obiekty (czy w jakiś sposób zaplątują się w każdą cząsteczkę tego obiektu?), jeśli jedna z cząstek zostanie zniszczona, to czy druga również zostanie automatycznie zniszczona?

Myślę, że odpowiedź zależy od tego, o jakich komórkach mówimy lub od środowiska. Ale zawsze wiedziałem, że glukoza odbywa się poprzez ułatwioną dyfuzję, cukry są niezbędnymi cząsteczkami, ale są zbyt duże i polarne, aby łatwo przejść przez półprzepuszczalną błonę. Jednak widziałem również artykuły, w których stwierdzono, że glukoza wykorzystuje transport aktywny. Dlatego jestem zdezorientowany.

Grafika:
pbs.twimg.(*)5xqI?format=jpg&name=4096x4096


Jak udowodnić, że pierwsze gwiazdy pojawiły się już kilkaset milionów lat po początku wielkiego wybuchu?

Tak jak to zrobiono właśnie.
Przeanalizowano dokładnie jedno z pierwszych udanych zdjęć JWST (to które pokazywano gdy prezydent był na inauguracji korzystania z JWST).

Pojedynczą daleką gwiazdę trudno sfotografować ale gromadę kulistą - czyli zgromadzenie wielu gwiazd bardzo blisko siebie - jako jasny punkt już tak.

Podobnie astronomowie amatorzy, nie mając szans na sfotografowanie wyodrębnionej gwiazdy w galaktyce M31 - bo za daleko - polują z powodzeniem na gromady kuliste w M31.

Nawet dla JWST zarejestrowanie takiej plamki (gromady) miliardy lat świetlnych stąd byłoby jednak trudne.

Na szczęście, po drodze, bliżej nas, pomogły inne obiekty w kosmosie - zapewniając tak zwane soczewkowanie grawitacyjne.

Gdyby to soczewkowanie dało tylko jeden egzemplarz powiększonej pradawnej galaktyki z plamkami gromad kulistych
to by można dywagować co to jest ale obraz owej galaktyki doleciał do nas z trzech soczewek grawitacyjnych (mamy jej trzy widoki na tym zdjęciu)
więc jest potwierdzony jako zwarty obiekt z jasnymi plamkami w bardzo dużej odległości.

Inspiracja:
www.bbc.com/news/science-environment-63090818
Siema
_
Wszystkie wszechświaty są wieczne

Jak zmierzyć swoją prędkość (tę w kosmosie) za pomocą przyspieszenia?

Procedura jest prosta:

1. ustawiamy dwie identyczne rakiety w odległości L

2. obie rakiety odpalają silniki jednakowo i jednocześnie!


no i to tyle - to wystarczy!

Podczas takiej jazdy mamy identyczne prędkości obu rakiet,
więc ta odległość pomiędzy nimi = L, nie zmienia się, bo nie ulega kontrakcji!

Zatem teraz wystarczy zrobić zegarek Einsteina oparty na tej odległości L,
pomiędzy rakietami, i on pójdzie gamma^2 razy wolniej z v = prędkość obu rakiet,
no a wszelkie inne zegarki w tych rakietach zwalniają gamma razy tylko - wiadomo...

czyli wystarczy porównać te zegary i otrzymamy:
gamma^2/gamma = gamma = ...

z tego wyliczamy szukane: v = prędkość rakiet w kosmosie, nie względem punktu startu = ziemi.
........

No to zapraszam panów i panie do ... rakiet!

Mieszkam nad Morzem Śródziemnym, w regionie, w którym przez 4 miesiące w roku nie pada deszcz, a każdego lata wciąż łapie nas mnóstwo komarów. W okolicy nie ma praktycznie żadnej słodkiej wody, nieruchomej lub płynącej. To prowadzi mnie do myślenia, że ​​komary nie tylko latają w poszukiwaniu wody, aby złożyć jaja przez czysty przypadek. Muszą mieć sposób na wykrycie miejsc, w których jest woda.

Widziałem badania, w których argumentowano, że brak konsumpcji może sprawić, że będziesz bardziej podatny na nietolerancję laktozy, że zbyt duża konsumpcja może spowodować szybsze wyczerpanie enzymów przez przepracowanie (czy to w ogóle możliwe?) I nie doszedłem do żadnego wniosku.

Czy oba te wnioski są słuszne i czy istnieje jakaś zbilansowana konsumpcja, która może pomóc uniknąć nietolerancji?

Zacznijmy od być może najpoważniejszej choć prawie nie omawianej przez naukowców.

Grafika ważna tutaj i ciekawa:

pbs.twimg.(*)NHD9?format=jpg&name=4096x4096

To co się dzieje głęboko pod wodą oceanów jest nam gorzej znane niż to co jest na powierzchni Księżyca i Marsa.
Wkrótce, w podwodnej wiosce, przybliżymy ludziom świat wybitnie inteligentnych i mądrych (prawie jak człowiek) orek oraz sprytnych ośmiornic.
Tylko ile dni tam da się wytrzymać bez katastrofy samopoczucia?
Dodam, że opisy wielkich, podwodnych okrętów atomowych, gdzie wojskowi mają nawet salę gimnastyczną i basen, maksymalny czas zanurzenia określają tak:
"Limituje go wytrzymałość psychiczna załogi".
Skomplikowane urządzenia i materiały chemiczne oczyszczają tam powietrze z dwutlenku węgla i innych rzeczy na ile jest to możliwe ale to nie wystarczy.
Dodam też, że jak astronauci lądują na Ziemi to ludzie z ekip otwierających kapsuły mówią o wyczuwaniu nieprzyjemnego zapachu po ich otwarciu.
Co prawda znane przysłowie mówi "Od smrodu jeszcze nikt nie umarł, a od świeżego powietrza wielu" ale są zapewne jakieś granice w przyzwyczajaniu się.

Siema
_
Wszystkie wszechświaty są wieczne

Grafika:
pbs.twimg.(*)XEAAsbQB?format=jpg&name=large

Transfer życia między obiektami kosmicznymi jest możliwy ale tak może się dziać raczej tylko w obrębie jednego układu planetarnego.
Według astrofizyków (o czym napisał kiedyś znany Hans - moderator z Astropolis.pl) lód nieźle chroni mikroorganizmy podczas względnie krótkiej podróży w kosmosie oraz podczas opadania w atmosferze innej planety niż wyjściowa.
Bryła lodu z bakteriami wybita impaktem z Antarktydy mogła trafić na Marsa.
Natomiast taki transfer pod inną gwiazdę jest mało prawdopodobny. Z wielu względów dość oczywistych zresztą.
Pod inną gwiazdą życie jeśli powstało to samodzielnie, z materii nieożywionej - na przykład w czasowo wysychających gejzerach jak to się zapewne stało na Ziemi (wg Świat Nauki).
Tak samo dzieje się w kosmosie choć jedno życie od drugiego mogą dzielić ogromne odległości co utrudnia rozpoznanie go oraz transmisje radiowe (sygnał leci w stożku więc słabnie "oświetlając" coraz większe koło podstawy stożka).
***
Krater na Ziemi Wilkesa - hipotetyczny krater uderzeniowy znajdujący się pod lądolodem na antarktycznej Ziemi Wilkesa. Jego istnienie jest postulowane ze względu na ukształtowanie podłoża lądolodu, oraz obecność anomalii grawimetrycznej i magnetycznej na tym obszarze. Rozmiary tej struktury wskazują, że jest to jeden z największych (niepotwierdzonych) kraterów uderzeniowych na Ziemi, a postulowany czas jego powstania zbiega się z wymieraniem permskim, największym masowym..

Cześć wszystkim,

Gdyby zmiany klimatyczne były fałszywe, łatwo byłoby to udowodnić, pokazując, że w rzeczywistości CO2 nie przekształca większej ilości światła w energię cieplną podczas przechodzenia. Jednak o koncepcji „gazu cieplarnianego” wiedzieli już od stulecia.

Moje pytanie brzmi, jak nazywa się ta właściwość gazu?

Będzie to bardziej skomplikowane niż tylko stała wartość, ponieważ będzie ona zależna od poszczególnych długości fal świetlnych, ale musi mieć nazwę.

Dziękuję!

pl.m.wikipedia.org/wiki/Pływy_morskie

Pytanie teoretycznie, gdyby fala grawitacyjna miała częstotliwość tę samą co światło, czy wtedy swiecilaby?

pl.m.wikipedia.org/wiki/Fala_grawitacyjna
pl.m.wikipedia.org/wiki/Światło

Kolejne, jeżeli światło i fala grawitacyjna o takiej samej częstotliwości nałożą się, czy będą interferować?

pl.m.wikipedia.org/wiki/Interferencja