Ponieważ poprzedni wątek rozrósł się dosyć mocno, a zostały zadane pytania w szczególności przez fizyka czy uxbridge, będziemy kontynuować tutaj.

Pierwszym pytaniem było pytanie zadane przez fizyka - skoro formalizm obydwu teorii jest taki sam to w jaki sposób teoria eteru tłumaczy przestawianie zegarów w odległych galaktykach kiedy odwracamy się na pięcie (taki efekt zachodzi w STW).

Powinno być oczywiste dla kogoś kto dobrze rozumie teorię eteru, że takie przestawianie teraźniejszości w odległych galaktykach to tylko iluzja jaką serwuje nam Wszechświat, a które w gruncie rzeczy wynikają z falowego charakteru materii.

Zwolennicy STW jednak nabierają się na tę iluzję, podobnie zresztą jak dwie pozostałe wynikające z ich interpretacji transformacji Lorentza (gdzie są one trakrwane jako rzeczwista transformacja przestrzeni i czasu)

Drugą taką iluzją jest skracanie Wszechświata na kierunku naszego ruchu. Przykładowo rozpędzając się do pędkości 0,866c w kierunku galaktyki Andromedy, wegług STW odległość między Ziemią, a Andromedą ulegnie dwukrotnemu skróceniu.

Trzecią iluzję jest zwalnianie zegarów w całym wszechświecie za sprawą naszego ruchu. W poprzednim przykładzie z Andromedą, również zegary w galaktyce Andromedy będą chodzić dwa razy wolniej.

Na bazie eteru jesteśmy jednak w stanie te iluzje wyjaśnić.

STW natomiast, ponieważ pozbyła się eteru, traktuje te iluzje jak gdyby były rzeczywistością, a ponieważ nie są one możliwe w naszym euklidesowym świecie musiała dorobić..

Chciałem zrobić serię wpisów w których będę porównywał Szczególną Teorię Względności opartą na pseudoobrotach hiperbolicznych w 4 wymiarowej nieuklidesowej rozmaitości Minkowskiego z równoważną jej Teorią Eteru Lorentza wzbogaconą o falową budowę materii, którą roboczo nazwałem Falową Teorią Względności.

Opiera się ona na euklidesowej przestrzeni, z ośrodkiem rozchodzenia się fal w której przyczyną zasady względności oraz transformacji Lorentza jest falowy charakter materii (w tym efekt Dopplera) i to w zasadzie wszystko (sama dobrze rozumiana klasyka i zdrowy rozsądek).

Przypadek 1:

Mamy dwa układy odniesienia, pierwszy nieprimowany - spoczywający w eterze oraz primowany poruszający się w medium z prędkością 0,5c.

A----------------B
A'--------------B' v-->

W każdym układzie dwa zegary oddalone od siebie o 10 sekund świetlnych - A i B oraz A' i B'. Układy poruszają się blisko siebie (można w przybliżeniu założyć, że w jednej osi).
Ponieważ układ primowany porusza się w medium z prędkością 0,5 c odległość między zegarami skraca się do 8,66 sekundy świetlnej (kontrakcja długości)
Ponadto zegary A' i B' tykają wolniej 1,15 (gamma) razy względem zegarów A i B (dylatacja czasu). Zatem zegary primowane wyświetlają tylko 8,66 sekundy, po upłynięciu 10 sekund na zegarach nieprimowanych.
Oprócz tego zegary te pokazują przesunięcie czasowe. Zegar B' pokazuje o 5 sekund wcześniejszy czas niż zegar A' (czas lokalny Lorentza).
Wszystkie te trzy własności wynikają z transformacji Lorentza..

Tak więc ja (43f) miałem kilka mm mniej niż 170 cm wzrostu od około 19 do 31 lat. Kiedy po raz pierwszy zauważyłem, że mierzę 1 lub 1,5 cm więcej, pomyślałem, że to pomyłka, bo dlaczego miałbym nadal rosnąć w moim wieku? Kiedy spotkałem mojego chłopaka, a on powiedział, że ma 178 cm, nie uwierzyłem mu, ponieważ najwyraźniej nie było prawie żadnej różnicy między naszymi wzrostami. Cóż, zmierzyliśmy się ponownie i okazało się, że rzeczywiście przesadza, ma tylko 176 lat, ale też urosłem i mam teraz 173 cm wzrostu. Czy to możliwe, że urosłem, może dlatego, że zacząłem ćwiczyć w wieku 31 lat? Jestem prawie pewien, że nie mam guza w tym gruczole, który powoduje rozrost u dorosłych, ale czy to normalne, że ludzie zaczynają rosnąć, kiedy zaczynają ćwiczyć? (Uprawiam crossfit, więc zyskałem sporo mięśni). Przepraszamy za gramatykę, tutaj nie jest native speakerem.

OK. rozwalmy ten dogmat, bo widzę że znowu macie z tym fantastyczne problemy.

Już o tym mówiłem kiedyś ale nie dotarło jak zwykle...
bo ja jestem leniwy z natury, więc operuję skrótami,
no, wiadomo o co chodzi: Trudno być bogiem.

Zatem musimy to rozłożyć doszczętnie - od zera...
ale w ramach wstępu powtarzam te stare wywody, bo to jest istotne, w zasadzie dokładnie i pełne - konieczne i wystarczające z formalnego p-tu widzenia.


Błąd jednoczesności w STW jest podany we wzorach Lorentza:

t = xv/c^2,
ale poprawnie tak to należy pisać:

dt = dx v/c^2

bo to jest błąd czasu - wyliczony w funkcji odległości.

co z tego wynika?

a np. takie coś:

v = x/t, tak jest dla ruchu jednostajnego, czyli w tzw. układzie inercjalnym;

i podstawiamy

dt = dx x/t /c^2

co daje: c^2tdt = xdx

i całkujemy:

c^2t^2 = x^2 + const

czyli:

x^2 - (ct)^2 = s^2 = inv (niezmiennik = stała)

i to jest ten słynny interwał z STW.

Co to znaczy?

Ano to znaczy tyle że przy konwencji c = const
błąd synchronizacji spełnia taką, a nie inną zależność - hiperboliczną.
====================

Dla porównania podam jak wygląda sprawa z poprawną synchronizacją, czyli bezbłędną:

dt = 0, błąd czasu nie istnieje.

co po scałkowaniu daje:

t = const,

to jest linia prosta, zamiast hiperboli...

a tradycyjnie zapisuje się to, ten... tę niezmienniczość czasu? w taki sposób:

t' = t.

jak widać to nie zależy od miejsca, ani czegokolwiek.
to jest takie nic, dlatego trudno to uchwycić:

t to t, i tyle, coś jak..

Moja przyjaciółka mówi, że zdrowa para może bezskutecznie starać się o dziecko przez rok lub dwa. Następnie rozdzielają się i dostają kolejnego partnera (oboje) iz nowym partnerem mogą od razu zajść w ciążę.

Nie mam na myśli niezgodności genetycznej (ponieważ dotyczy to różnych gatunków)

Bardziej jak może ph pochwy lub alergia na nasienie, która poprawia się z innym partnerem.

Jest to założenie, że członkowie pierwotnej pary są zdrowi i nie wykryto żadnych problemów z niepłodnością.

Rozumiem, że rośliny potrzebują składników odżywczych do wzrostu, ale jeśli posadzę pestkę jabłka w doniczce, poziom brudu nie spada, gdy drzewko rośnie, więc moje pytanie brzmi: skąd rośliny biorą swoją masę, ponieważ musi skądś pochodzić Prawidłowy?

Moim jedynym prawdziwym przypuszczeniem jest to, że ich masa pochodzi z powietrza, ale nie mogę znaleźć nigdzie wyjaśnienia procesu poza „fotosyntezą”

To pytanie kręci mi się w głowie od jakiegoś czasu, więc każda sugestia jest mile widziana.

Wiem, że zaśmiecę to pytanie, ale...

Jeśli ekspansja wszechświata wskazuje na moment w przeszłości, w którym istniał on jako osobliwość (lub w każdym razie coś zbliżonego), taka rzecz teoretycznie byłaby jednorodna. Jeśli tak, to w jaki sposób mogłyby powstawać obszary o wyższej i niższej grawitacji?

Jeśli włożę kilka kropli barwnika spożywczego I do pełnej wanny i poczekam wystarczająco długo, w końcu każda próbka wody pobrana z dowolnego miejsca w wannie będzie zawierać ślady koloru.

Czy tak samo jest z oceanem? Jeśli wrzucę wystarczająco dużą ilość(1) czegoś(2) do wody na mojej lokalnej plaży, czy w końcu będzie to wykrywalne w dowolnej próbce wody pobranej z dowolnego oceanu na Ziemi? A jeśli tak, to ile czasu by to zajęło?

(1) Tak, rozumiem, że "wystarczająco duża ilość" musiałaby być bardzo, bardzo dużą ilością, ale proszę, nie rozłączaj się na (nie)praktyczności hipotetycznego. Chodzi o 19216811.cam/ 1921681001.id/ to, że wszystko jest dodane w jednym miejscu.

(2) Powiedzmy, że jakaś magiczna, unikalna, rozpuszczalna w wodzie substancja, którą wynalazłem w laboratorium i dlatego wcześniej nie istniała nigdzie w żadnym oceanie.

Mały katechizm

Zastanawiam się nad tym od jakiegoś czasu.

Łatwo jest wyprowadzić długość Plancka i czas Plancka; wartości mają intuicyjny sens jako najmniejsze znaczące miary tych wielkości. Jednak masa Plancka, 2,176 x 10^-5 g, wypada z tego samego wyprowadzenia i oczywiście nie jest najmniejszą możliwą ilością materii. Jakie jest fizyczne znaczenie masy Plancka? Czy jest to najmniejsza możliwa masa mikro czarnej dziury? Czy to masa daje promień Schwarzschilda dwukrotnie większy od długości Plancka (matematyka sugeruje, że tak jest?) Coś innego.

Dzięki.