Grafika:
www.scienc(*)lk_blackhole_feat-1030x580.jpg

To jednak nie była czarna dziura.

System gwiezdny HR 6819 (na ilustracji) nie zawiera czarnych dziur, jak wcześniej informowano,
ale zamiast tego dwie niebieskie gwiazdy, z których jedna wysysała gaz z drugiej.

W maju 2020 roku zespół astronomów poinformował, że układ gwiezdny HR 6819 prawdopodobnie składa się z jasnej, masywnej gwiazdy
krążącej po ciasnej, 40-dniowej orbicie nad czarną dziurą oraz drugą gwiazdą krążącą dalej.
W odległości około 1000 lat świetlnych od Ziemi, ta czarna dziura byłaby najbliższa od nas jaką znamy.

Jedna z gwiazd jest masywną, jasną niebieską gwiazdą, która wysysała materię z rozdętej atmosfery towarzyszącej jej gwiazdy.
Ta gwiazda towarzysząca ma teraz niewiele atmosfery gazowej.
Ona już przeszła przez główny etap swojego życia, ale ponieważ zewnętrzna część atmosfery została odcięta
widać tylko odsłonięte jądro, które ma podobną temperaturę, jasność i promień jak młoda gwiazda. Imituje taką

www.scienc(*)-hole-star-system-binary-space
Siema
_
Wszystkie wszechświaty są wieczne

Grafika:

pbs.twimg.(*)MAAXmP_?format=jpg&name=medium

i druga grafika:

pbs.twimg.(*)WQAIHOjn?format=jpg&name=small

Światło pod wodą ulega wpływowi wielu czynników.
Nawet chemicznie czysta woda, pozbawiona zanieczyszczeń osłabia strumień światła.
Pochłanianie fotonów zachodzi nierównomiernie dla różnych długości fali elektromagnetycznej.
Najbardziej tłumione są fale ultrafioletowe, później czerwone, fioletowe i żółte.
Straty dla podgrup niebieskiej i zielonej są najmniejsze.

Kilometr pod powierzchnią jest już całkiem ciemno, skoro z wykresu widać,
że zaledwie na 400 metrów docierają najskromniejsze resztki fotonów niebieskich (E.).

W ocenach pod lodem wielkich księżyców wielkich planet Układu Słonecznego
tym bardziej może być całkiem ciemno.

Niemniej u nas, w podobnych warunkach, na głębokości 1 kilometra, żyją pewne organizmy
- stwierdzono je w miejscu widocznym na fotografii.

www.nurkomania.pl/nurkowanie_fizyka_swiatlo.htm
Siema
_
Wszystkie wszechświaty są wieczne

W wątku "O teorii względności inaczej" ( www.racjonalista.pl/forum.php/p,301/s,872367 )
został postawiony problem: czy latający zegar może określić własną prędkość względem przestrzeni?
Poniższa animacja może ułatwić znalezienie odpowiedzi:

Jeśli ktoś z czytelników jest zainteresowany wyjaśnieniem, to zapraszam do rozmowy.

Obecnie funkcjonuje przekonanie że ruchome atomy promieniują gamma razy mniejsze te kwanty, co ma być potwierdzeniem STW - dylatacji czasu.

Tylko że to jest akurat dokładnie odwrotnie:
ruchomy atom ma ewidentnie gamma razy większą energię:
E = mc^2 gamma

więc tak właśnie emituje: gamma razy większe częstości, a nie mniejsze.

Dlaczego wszyscy rejestrują mniej zamiast więcej gamma razy?

To jest trywialna sprawa:
pomiar dotyczy przypadku poprzecznego Dopplera,
bo tam dokładnie to widać.

S-----> v = wr, np. satelita w GPS na orbicie
|
|
|
Z -> tu odbieramy sygnały, to jest zdylatowane gamma razy

Tylko że to nie oprzeczny Doppler, niestety, lecz skośny - tak do tyłu

-------> v
../
./ -> tak to jest widziane z satelity
/ cosf' = -v/c

w tym przypadku Doppler wynosi: 1/g^2 = 1 - v^2/c^2

a ponieważ sam atom emituje gamma razy więcej, więc finalnie rejestrują:

g/g^2 = 1/g -> rzekomo zdylatowane gamma razy..

...
cosf = (v/c + cosf')/(1 + v/c cosf')

i dla cosf' = -v/c, otrzymujemy:
cosf = 0, czyli f = 90 -> kierunek prostopadły w ukł. spoczynkowym, np. ziemi.

...........

Zatem współczesna fizyka kwantowa jest kompletnie... wykolejona: gamma^2 razy.

A przy okazji udowodniłem, że ta masa-energia faktycznie rośnie z prędkością - eksperymentalnie!

Aha! Udowodniłem również - mimowolnie, że dylatacja czasu nie istnieje,
bo gdyby to była dylatacja czasu wtedy atomy faktycznie emitowałyby mniejsze częstości, a tu są jednak większe.

Grafiki:


pbs.twimg.(*)AYmQk9?format=jpg&name=900x900


pbs.twimg.(*)X0AED831?format=jpg&name=small


Sonda Zjednoczonych Emiratów Arabskich wyśledziła na Marsie ogromną burzę piaskową.

Zjawisko, które zarejestrowała Hope, rozciągnęło się na 2,5 tysiąca km, a wytworzona w nim mgła pyłowa sięgała aż 4 tysięcy km.
Chociaż może nie było to aż tak spektakularne jak globalna burza piaskowa (z 2018 roku) to też robi ogromne wrażenie. (msn.com)

Siema
_
Wszystkie wszechświaty są wieczne

A moze jednak sie da? Owszem, obserwujac swe zegary czy rozmiary w obie strony bedziemy miec to samo. Ale rozmiary i zegary to nie wszystko. Sa sprawy łatwiejsze w porownaniu. Np. masa. Przywalmy rozpedzonym do bliskiej c protnem w drugi. Czy nie wyjdzie jakby cięższa kulka przywalila w lzejszą? Czy skutki zderzenia nie beda niesymetryczne?

Znaki zodiaku i obroty Ziemi unicestwiają Heliocentryzm i antycypują Niebocentryzm.

Opublikowałem opracowanie pod wyżej podanym tytule.
Jest ono dosyć obszerne, dlatego nie będę umieszczał go na tym portalu.
Podam adres, pod którym można zapoznać się z nimw całości ; niebocentryzm.blogspot.com
Nie będę ukrywał, iż jego tezy zszokowały mnie ogromnie.
Byłem przekonany, iż to nieudolny wzór Izaaka Newtona na przyciąganie się materii jest wystarczającym przyczynkiem do podważenia Heliocentryzmu.
Okazało się jednak, iż istnieją i inne powody, które ostatecznie to implikują.
Zaliczyłem do nich precesję osi obrotów Ziemi jak również różną ilość dni w roku słonecznym oraz gwiazdowym.
Poprawnie wyliczona precesja osi obrotów wydłuża jednakowo rok słoneczny i gwiazdowy jedynie o 3,381s.
Nie pojawia się wówczas różnica 20,291 minut, która dowodzi, iż to roczna precesja osi obrotów Ziemi stoi za tym zjawiskiem.
Wspaniali uczeni nie potrafili oprzeć się na prawdzie i dlatego dopuścili się fałszerstwa naukowego.
Błędnie wyliczyli czas rocznej precesji planety odnoszą go do ruchu obiegowego wokół Słońca.
Zapomnieli jednak, iż w tym czasie Ziemia wykonuje jeszcze obrót wokół własnej osi, który powoduje, iż przekracza ona o 5,072.76 stopnia położenie z przed roku.
Czyli w takim przypadku rok gwiazdowy powinien być krótszy od słonecznego.
Kolejnym zjawiskiem, którego nie można wyjaśnić w Teorii Heliocentrycznej jest różnica obrotów Ziemi w roku słonecznym oraz gwiazdowym...

GLONASS jest odpowiednikiem amerykańskiego systemu nawigacji satelitarnej GPS i europejskiego Galileo. Aby prawidłowo działać, potrzebuje danych z obserwatoriów pomiarów laserowych ILRS z całego świata.
System GLONASS składa się z kilkudziesięciu satelitów nawigacyjnych okrążających naszą planetę na wysokości 19 tys. km.
Zepsujmy rosyjski system nawigacji satelitarnej GLONASS - apelują polscy naukowcy. Wiedzą, jak to zrobić. Grzegorz Brona, fizyk, prezes Creotech Instruments S.A. i członek Komitetu Badań Kosmicznych i Satelitarnych PAN, przedstawił na Facebooku plan zakłócenia jego działania.

"Odpowiednikiem amerykańskiego systemu nawigacji GPS, jest system GLONASS. Aby prawidłowo funkcjonować, GLONASS potrzebuje stałego dostarczania pomiarów satelitarnych, które są zbierane przez globalnie rozproszone obserwatoria Satelitarnego Zasięgu Laserowego zorganizowane w ramach International Laser Ranging Service, ILRS. Organizacja odbiera, gromadzi i zapewnia dostęp do obserwacji satelitów, które są zwykle wykorzystywane do badań naukowych. Bez systematycznej kalibracji prowadzonej w ten sposób GLONASS ulega rozkalibrowaniu. Traci użyteczność w przypadku wymaganej wysokiej precyzji. Tracą więc użyteczność oparte na GLONASS systemy rakietowe i wojskowe systemy nawigacyjne Rosjan.
Centrum Badań Kosmicznych PAN z końcem lutego przestało Rosjanom udostępniać pomiary dokonywane przez swoją stację zlokalizowaną w Borowcu. Dzieje się to jednak ciągle za pomocą organizacji zrzeszającej systemy..

Widziałem to opublikowane dla kierunków inżynierskich, chciałbym usłyszeć naszą wersję tego lol w wersji comp sci

Grafika:
pbs.twimg.(*)sAoRzn2?format=jpg&name=medium

'Naukowcy oszacowali, że w pozycji stojącej kości człowieka są w stanie wytrzymać grawitację przekraczającą aż 90 razy przyciąganie ziemskie.
Wynik ten wydaje się naprawdę imponujący, jednak chodzi tu tylko o mechaniczne wytrzymanie kości, nie o inne czynniki biologiczne, takie jak np. krwiobieg.
Sytuacja wygląda jednak zupełnie inaczej dla sytuacji poruszania się.
Kości ulegają wówczas innym siłom, kątom przyłożenia siły itd.
Nacisk mechaniczny na nie wzrasta wówczas dziesięciokrotnie.
Jeśli więc bierzemy pod uwagę tylko wytrzymałość kości, pozwoliłyby one na bieganie w grawitacji około dziesięciokrotnie większej od tej,
którą znamy z naszej planety, powyżej tej wartości natomiast zaczęłyby pękać.
Mówimy tu oczywiście o maksymalnych możliwościach człowieka, czyli zakładając dobre zdrowie, wysportowanie,
wysoką sprawność stawiania kroków, swego rodzaju mistrzostwo.Odrębną kwestią jest z kolei siła naszych mięśni.' (Astrohomines / Facebook)

Te wnioski obowiązują też kosmitów. (E.)
Jeśli cywilizacja ma powstać w gazie (a to jest oczywiste bo ciecze zbyt szybko rozpuszczają wszystko - na przykład książki).
to kosmici muszą też nosić swoje ciała w oparciu o wytrzymałe nogi.
Zatem zbyt duża grawitacja (na jakiejś planecie) wyklucza cywilizację techniczną w kosmosie
bo trudno zakładać, że ich kości i mięśnie będą wielokrotnie wytrzymalsze i silniejsze niż nasze.
Najbardziej złożone cząstki pozwala tworzyć..