Ciekawostką jest dla mnie to, że naukowcy badający wiek i rozmiary wszechświata podają jego wiek na około 13,8 miliarda lat a rozmiary na około 13,8 miliardy lat świetlnych. Co takie tłumaczenie znaczyło by w praktyce ? Znaczyło by to nie mniej, nie więcej jak to, że skoro na podstawie odległości otaczającego nas horyzontu naukowcy twierdzą, iż wszystko kiedyś spotkało się w jednym miejscu 13,8 miliarda lat temu to my, obserwatorzy na planecie Ziemia musimy znajdować się w samym idealnym centrum wszechświata a jak wiemy tak nie jest, nie wiemy w jakim jego miejscu się znajdujemy, mało tego naukowcy postulują za tym, że wszechświat nie ma szczególnego miejsca jak środek czy skraj i w każdym kierunku jest identyczny co w zasadzie postulowało by za kształtem sferycznym i naszym położeniem na powierzchni sfery. Promieniowanie tła oraz szacowanie rozkładu i gęstości materii mówi nam jednak coś innego, mówi, że wszechświat jest płaski a nie ma kształtu sfery. Tu właśnie budzi się we mnie zastanowienie nad tym jak może wszechświat być płaski, skończony a zarazem można się znajdować w takim jego miejscu, że do krańców ma się zawsze 13,8 miliarda lat świetlnych. Nie pozostaje to w sprzeczności z logicznym myśleniem jedynie wtedy gdy przyjmiemy założenie, że wszechświat jest większy i starszy niż 13,8 miliarda lat. Ktoś, jakieś sugestie ? Prosił bym bez linków do wiki, raczej o swoje własne mniej lub bardziej poważne oraz luźne skojarzenia, spostrzeżenia i przemyślenia co do kształtu i..

Znalazłem taki dziwny materiał na temat kwantowy... chyba:
www.ifi.un(*)_mecquant_i/sciam241_5_158.pdf

mógłby ktoś to przeczytać to i streścić w kilku ludzkich zdaniach o co w tym chodzi?

Sam nie mogę tego zrobić, bo tam są jakieś fotki samochodów, flaszek, wioślarzy, narciarzy i inne... pierdoły.

I co to w ogóle jest - jakieś metody indoktrynacji oparte na sugestii, poprzez skojarzenia, emocje, itp.?

Pod koniec XIX wśród wielu fizyków panowało przeświadczenie, że poznawcza misja fizyki się skończyła.

Prawa Newtona, równania Maxwella i inne znane nam teorie klasycznej (niekwantowej) fizyki tłumaczyły wszystko. W szczególności elektromagnetyzm, elektrostatykę, budowę atomu.

Prace nad promieniowaniem ciała doskonale czarnego, a, w praktyce, nad promieniowaniem wydobywającym się z małego otworu w dużym pudełku z czarnymi ściankami prowadziły jednak do jakiegoś paradoksu - wychodziła w równaniach nieskończoność.
Aby się z tym uporać Planck założył sobie "roboczo" podzielnie fali elektromagnetycznej na małe porcje. Uważał to za nieelegancką protezę pozwalającą jednak coś owocnie policzyć. Pomysł okazał się zaskakująco ciekawy i produktywny. Podchwycili go inni uczeni i zaczęła się era mechaniki kwantowej.

Wiele lat później Feynmanowi (wybitny fizyk) zadano pytanie czy zbliża się koniec rozwoju fizyki.

Odpowiedział przez analogię w taki sposób:

Rozpoznawanie natury jest jak poznawanie reguł gry w szachy, w którą grają Bogowie, a my możemy podglądać tylko od czasu do czasu fragment gry.
Może się wydawać, że wiemy wszystko, że król chodzi o jedno pole. Tymczasem mogliśmy, po prostu, jeszcze nigdy nie zobaczyć roszady. Możemy uważać, że na szachownicy jeden z graczy ma co najwyżej jednego gońca na białych polach. Mogliśmy nigdy dotąd nie zobaczyć partii w której ktoś awansował piona, który doszedł do ostatniej linii, na drugiego gońca stojącego na białym polu. Dlatego fizyk nigdy..

Moim zdaniem (i nie tylko) pojedynczy elektron ujawnia cechy falowe ale nie polega to na jego przejściu przez przez dwie szczeliny (w znanych eksperymentach), ani interferencji ze sobą.

Przemawia za tym to:

en.wikiped(*)De_Broglie-Bohm_theory

wraz z tym:

www.geekwe(*)zwiazanie-problemow-kwantowych

"Interpretacja kopenhaska mechaniki kwantowej zakłada, że każda cząstka jest także falą - przynajmniej do czasu przeprowadzenia obserwacji gdy dochodzi do załamania funkcji falowej i przyjmuje ona jeden konkretny stan. Istnieje inna teoria opracowana przez samego Louisa de Broglie oraz Davida Bohma, która do tej pory była odrzucana - jednak na jej potwierdzenie znalazły się teraz dowody.

Interpretacja kopenhaska wyjaśnia to w ten sposób, że tak naprawdę każda cząstka jest jednocześnie falą, a dopiero gdy dokonujemy aktu obserwacji obiera ona konkretny stan. Jednak według teorii fali wiodącej każda z cząstek ma jedną, dobrze określoną trajektorię, przez którą przechodzi przez jeden z otworów jednak przez oba z nich przechodzi związana z cząstką funkcja falowa - stąd wzór interferencyjny. Idąc dalej finalna pozycja cząstki jest definiowana przez jej początkowy stan, który jest nieznany, i nad którym nie mamy kontroli."


Pozdrawiam

Ostatnie dyskusje na temat niezwiązany z wątkiem sprowokowały dyskusje dot. powstania świata z niczego.

Chciałbym ten temat rozwinąć.

Wg mojej wiedzy to tzw. NIC jest określane jako rodzaj pola, potencjału, drgań, itp...

Piszą, że wszechświat powstał spontanicznie, wyłonił się z niczego, wtedy też powstała przestrzeń i wszystkie prawa.

Czym jest to NIC? Czy potraficie przybliżyć tę sprawę?

Intuicyjnie wydaje się bowiem, że tyle masy i energii nie mogło po prostu powstać i już! Jest to bowiem sprzeczne z ... no właśnie naszymi prawami fizyki. Ale czy wówczas mamy jakiekolwiek szanse na rozsadne, już nawet nie badanie, bo niby jak, ale nawet teoretyzowanie, skoro całe nasze spojrzenie, jest "skrzywione" naszymi prawami.

Proszę też o niewtrącanie tutaj spraw boskich, aby nie zaśmiecać dyskusji, skupmy się na sprawach merytorycznych.

Zapraszam do dyskusji.

Za twórców koncepcji uchodzą ex aequo artysta Norman Wilkinson oraz zoolog John Graham Kerr. Nie jest wykluczone, iż jej początki tkwią w wortycyzmie (odmiana kubizmu), sam Picasso także zgłaszal jego autorstwo podkreślając kubistyczną prowieniencję tego pomysłu. W przeciwieństwie do klasycznego, kamuflaż dezorientujący (dazzle camouflage) nie ma na celu ukrycia obiektu - co w określonych warunkach może okazać się trudne czy też nawet niewykonalne - jego zadaniem jest wprowadzenie przeciwnika w błąd co do wielkości obiektu, kształtu, mobilności, kierunku kursu i prędkości, a to w celu utrudnienia przeprowadzenia skutecznego ataku. Ów kamuflaż był przede wszystkim masowo stosowany na statkach i okrętach pod koniec I wojny światowej przez siły Ententy, a także w czasie II wojny światowej - ale już na mniejszą skalę.
Co do skutków jego zastosowania panują podzielone opinie, jednakże współczesne fachowe analizy i obliczenia zdają się wskazywać na jego zasadność.



www.bbc.co.uk/guides/zty8tfr?stp_zt3wpv4=3#zt3wpv4

en.wikipedia.org/wiki/Dazzle_camouflage

pl.wikipedia.org/wiki/Wortycyzm

Tym razom o precesji płaszczyzny orbity, czyli takim czymś co hula-hop robi, albo rzucony talerz.

W przypadku Księżyca mamy tu precesję z okresem 18.6 lat,
a np. taki Merkury ma tu jakieś 450'' / wiek, czyli okres wynosi: 360 stopni / 450'' = 2880 lat.

No jest git... zatem o co mi chodzi?

Taka ciekawostka rodem z numerologii:
twierdzę że ten okres - liczba 18.6 to pierwiastek z liczby prawie 400;
18.6^2 = 350, i już nieźle jest.

Ale skąd taki śmieszny pomysł?

Po prostu: ta liczba ~400 to oczywiście stosunek odległości z ziemi do Słońca / do Księżyca = 150 mln / 380 tyś = 390;

No i co z tego? Powie raptem rasowy, bo hodowany hurtowo astronom... powszedni.
Nic rewelacyjnego - trzeba to wyliczyć, np. z oscylatora harmonicznego:

y'' = -ky
i w tym przypadku okres będzie równy sqrt(k) w latach, gdy przyspieszenie mierzymy proporcjonalnie do przysp. orbitalnego Ziemi.

I tu wyjdzie OK, zatem takim sposobem numerologia została uratowana!
A może ktoś ma jakieś obiekcje co do tego super przejrzystego wywodu?
.......

Ale to nie koniec story.
Jest inny wzór na taką precesję, który można sobie dość łatwo odgadnąć,
też z numerologii, a nawet znacznie mniej zaawansowanej!

18.6 = 3/2 * 12.4
gdzie: 12.4 to liczba orbit Księżyca na 1 rok, czyli okres Ziemi dookoła Słońca (razem z Księżycem).

I teraz problem do rozwiązania:
należy powiązać, uzgodnić, te dwa diametralnie różne wzory.

Przepraszam za niekompetentny opis, nie jestem matematykiem, wyrażam jak potrafię.

Implikacja prosta:
jeżeli x∈A*B to x∈A
jeżeli x∈A to x∈A+B

Implikacja odwrotna:
jeżeli x∈A to może x∈A*B
jeżeli x∈A+B to może x∈A

Wynikanie przynależności elementu do zbioru wyników koniunkcji z przynależności do zbioru jednego z argumentów ma taki sens logiczny, że jeżeli element nie należy do zbioru jednego z argumentów to nie może należeć do zbioru wyników koniunkcji.

jeżeli x∉A to x∉A*B = jeżeli x∈A to może x∈A*B

Wynikanie przynależności elementu do zbioru jednego z argumentów z przynależności do zbioru wyników alternatywy ma taki sens logiczny, że jeżeli element nie należy do zbioru wyników alternatywy to nie może też należeć do zbioru jednego z argumentów.

Jeżeli x∉A+B to x∉A = jeżeli x∈A+B to może x∈A

Tabele prawdy dla implikacji prostej i odwrotnej

Czy naprawdę jest szansa na znalezienie śladów życia na Marsie?

Znana firma, produkująca klocki, Lego zaczyna poważną współpracę z ESA

Będzie współtworzyć kolejny łazik który wyląduje na Marsie za kilka lat celem poszukiwania śladów życia.
Przy czym dwa jego modele. Jeden do celów dydaktycznych - pozostanie na Ziemi.

www.bbc.com/news/business-30052690


Szansa jest choćby z tej racji, że kiedyś był tam ocean i ciekła woda.

Pytanie tylko czy bryła lodu wybita kiedyś z Antarktydy przez jakiś impakt nie przeniosła życia z Ziemi do owego oceanu.
Mogło tak być ale nie musiało. Mogło też być odwrotnie.


Pozdrawiam

Obejrzałem ostatnio kilka filmów omawiającą tematykę wieloświatów (z ang multiuniverse). Mam kilka pomysłów i pytań z tym tematem

1. Czy wieloświaty mogłyby tworzyć swoiste galaktyki tak jak planety tworzą galaktyki w naszym wszechświecie? Czy istnieje wszechświat wieloświatów? Idąc dalej czy możliwy jest multi-wszechświat wieloświatów i tak w nieskończoność?

2. Czy możliwa byłaby ucieczka z jednego wszechświata w drugi? Na jakiej zasadzie takie połączenie byłoby możliwe?