Czy możliwe jest, aby w zamkniętym pomieszczeniu, bez możliwości jakiegokolwiek kontaktu z zewnętrznymi bodźcami rozpoznać przemieszczanie się ruchem jednostajnym ?

Problem dość stary i wyświechtany, ale czy rozwiązany?

Proszę chętnych o podanie swoich pomysłów na to, jak można by było takowy ruch wykryć, po czym podam swój sposób, jakkolwiek już znany, aczkolwiek nie zastosowany do rozwiązania owego problemu.

Pozdrawiam.

W kosmologi, barionowe oscylacje akustyczne (BAO) są to regularne fluktuacje gęstości widzialnej barionowej materii wszechświata (w praktyce dotyczy to całych zbiorów bardzo odległych galaktyk). Jest to swego rodzaju kosmologiczna analogia "standardowej świecy (supernowowej)".

Zanim kosmos wystygł na tyle aby mogły powstać atomy przebiegały go fale akustyczne, takie jakby kręgi na wodzie, do której wrzucano kamyczki.
Sytuacja uległa "zamrożeniu" (fale akustyczne przestały przebiegać pierwotną plazmę) gdy nasz etap istnienia wszechświata miał około 379000 lat i powstały atomy. Fale te poskutkowały (zapewne inicjowały zapadanie się materii?) statystyczną nadwyżką galaktyk na tych zamrożonych w owym momencie okręgach/sferach czoła fal.

Skutkiem tego obecnie dookoła każdej galaktyki w sferze o promieniu 480 milionów lat świetlnych można spodziewać się większej liczby galaktyk niż w sferze o innym promieniu.

Zatem jeśli sfotografujemy spory obszar odległego nieba z wielką ilością odległych galaktyk i dookoła jednej z nich będziemy analizować coraz to mniejsze okręgi i dla jakiegoś promienia zliczymy więcej galaktyk na rozpatrywanym okręgu to wiemy, że ten okrąg ma promień 480 milionów lat świetlnych, a w jego środku jest rozpatrywana galaktyka. Średnica kątowa tego okręgu na niebie mówi nam jak daleko jest ten okrąg i ta galaktyka.

Co nieco o tym także z racji OTW tam:

en.wikipedia.org/wiki/Baryon_acoustic_oscillations

Po lekturze książki Andrzeja Dragana - Niezwykle Szczególna Teoria Względności, czuję pewien niedosyt, chodzi mianowicie o paradoks bliźniąt, który w książce został potraktowany nieco lakonicznie.

Chodzi mi mianowicie o taką sytuację:

Mamy trzech bliźniaków - A, B i C.

Bliźniak A zostaje na STACJI KOSMICZNEJ, natomiast bliźniak B i C zostaje wystrzelony rakietą z przyspieszeniem takim, że po pewnym bardzo krótkim czasie t rakieta osiąga prędkość 0,5c względem stacji, po czym zostaje wyłączony silnik i rakieta porusza się dalej ruchem jednostajnym prostoliniowym.

Zgodnie z zasadami STW, czas w takiej poruszającej się rakiecie z prędkością 0.5c płynie wolniej względem STACJI o wartość współczynnika Lorenza - gamma, gdyż rakieta przez pewien czas porusza się w układzie nieinercjalnym ( z określonym przyspieszeniem).

Następnie z tej poruszającej się rakiety (ruchem jednostajnym 0,5c względem STACJI) zostaje wystrzelony bliźniak B w kapsule ratunkowej ruchem jednostajnie przyspieszonym w kierunku STACJI (bliźniaka A). Kapsuła po pewnym czasie t osiąga taką prędkość, że jej prędkość względem układu stacji będzie wynosić 0 . W tym momencie silnik w kapsule zostaje wyłączony i kapsuła pozostaje już w spoczynku względem stacji (z punktu widzenia bliźniaka A).

Zakładamy, że wszystko dzieje się bardzo szybko i z ogromnymi przeciążeniami. Zatem wynikowa odległość kapsuły od stacji jest bardzo mała i mieści się w zasięgu działania bliźniaka A. Bliźniak A rzuca zatem linę do bliźniaka..

Wszystkie cechy, właściwości człowieka tworzą system oddziaływań. Te oddziaływania określają istotę tych cech. Oddziaływanie danej cechy wyjaśnia reakcja tej na którą ona oddziałuje i wzajemnie. W poznawaniu człowieka konieczne jest poznawanie jego wszystkich cech równocześnie bo tylko one wzajemnie a nie badacz przez swoje oderwane od nich pomysły się wyjaśniają. Ale ten układ oddziaływań naprawdę ujawnia swój sens gdy jako całość oddziałuje na otoczenie. Robi to za pośrednictwem jednej tylko z cech, struktury fizycznej, sprawności samo aktywnej i świadomej. Jej oddziaływania to wynik wewnętrznego procesu w niej i pomiędzy nią a pozostałymi cechami. Oddziaływania fizyczne na człowieka muszą być rozpoznawane na miejscu, w narządach które mają zareagować, ich treść nie może być transportowana do jakiegoś organu po to żeby je rozpoznał bo jest nieporównywalnie bardziej skomplikowana od prostych impulsów które mogą przebiegać nerwami. Do mózgu musiały by być transportowane same bodźce a nie jakieś o nich sygnały. Mózg nie ma koniecznego dostępu do rzeczywistości wobec której miał by rzekomo ustalać reakcje i aktywność narządów a narządy to nie ciało tylko i martwe elementy fizyczne. O aktywności mózgu decyduje struktura fizyczna nie odwrotnie, decyduje rozum który jest poza mózgiem. Mózg to tylko elektrownia.
Struktura fizyczna była by instrumentem beznamiętnie tworzącym albo niszczącym gdyby obok niej nie pojawiała się intuicja rzeczy tworzonej albo możliwej. Ta rzecz w intuicji..

Przeglądam sobie artykuł na wikipedii o Leonhard'zie Euler'ze (o czołowym matematyku i fizyku XVIII w.). Bla bla bla, natrafiam na zakładkę o jego poglądach filozoficznych i religijnych. A tam jest napisane: "Wiele z poglądów Eulera na religię można wydedukować z Listów do księżniczki niemieckiej i jednej z jego wczesnych prac, Rettung der Göttlichen Offenbahrung Gegen die Einwürfe der Freygeister (w wolnym tłumaczeniu: Obrona Objawienia Bożego przed zarzutami wolnomyślicieli). Obie te pozycje prezentują Eulera jako zagorzałego chrześcijanina, zwolennika dosłownego traktowania tekstu Biblii (Rettung... na przykład było pierwotnie używane jako argument za boskim pochodzeniem Pisma Świętego)". Wiem, że to nie musi być prawda, ale jeżeli taki geniusz miał takie poglądy... Bez wątpienia jest to ciekawa informacja :p Co o tym sądzicie?

Od pewnego czasu zastanawia mnie kto i po co przenosi badania cząstek LHC na organizmy żywe czyli ludzi,zwierzęta roślinność itd.
Czy ktokolwiek badał zachowanie cząstek elementarnych tworzących organizmy żywe?
Nigdzie nie znalazłem nawet próby takich badań.
Po co zatem przenosić wnioski z LHC na resztę przyrody.
Taka redukcja jest zwykłą Ignorancją.

Wiedza oczłowieku powinna stanowić jdną tylko teorię. Nie można jej dzielić na nie powiazane ze sobą teorie które nie spełniają wymogów teorii bo tłumaczą człowieka tylko w ograniczonym zakresie. Faktycznie jest tak że to co istotne dla człowieka można zawrzeć w kilku zdaniach i stopniowo konkretyzować. I te wyjaśnienia - co oczywiste - muszą się ze sobą wiązać.

W związku z odnotowanymi ostatnio przypadkami występowania wirusa Zika (wywołuje mikrocefalię u małych dzieci) w Ameryce Południowej oraz globalnym ociepleniem sprzyjającym ekspansji (tak horyzontalnej jak i wertykalnej) komarów, odżyły debaty na temat potrzeby i możliwości całkowitego wytępienia tego małego lecz czupurnego licha. Wszystkich gatunków komarów jest 3500. Z tej liczby tylko 6% to komary, których samice, zasysają krew. Z tych zaś tylko połowa to gatunki, które są istotne lub kluczowe w rozprzestrzenianiu się groźnych chorób. W chwili obecnej przyjmuje się, iż około połowy ludzkiej populacji globalnej żyje na terenach opanowanych przez wyżej wymienione populacje groźnych komarów. Całkowita eliminacja komarzych gatunków wydaje się być teoretycznie możliwa. Dokonywano już takowych eksperymentów. Prawdziwą wunderwaffe w antykomarzym arsenale są genetycznie zmodyfikowane osobniki (samce) zapładniając samice zdefektowanym nasieniem, w następstwie czego wylega się pokolenie nie mając szans na przeżycie i z kolei swoją progeniturę. Działania jak wyżej na na Kajmanach ( M. Karaibskie) w latach 2009/2010 doprowadziły do spadku populacji komara aedes aegypti ( roznosi wirusy Zika oraz Gorączki Dengue) Az o 96 %.
Od razu jednakże pojawiły się wątpliwości różnorakiej natury. Primo, okazuje się, iż operacje jak wyżej mogą dotknąć nie tylko gatunki niepożądane, roznoszące groźne wirusy ale także całkowicie neutralne w tym względzie – a bardzo pożądane z ekologicznego punktu..

Tekst ze strony Ciekawostki o poranku - goo.gl/6ypxaW

Ile cukru jest w twojej krwi?
Zdrowa osoba powinna mieć trochę mniej niż 100 miligramów glukozy w decylitrze krwi (najlepiej 80 mg/dl). Cukrzycy mają jej więcej, tak samo jak osoba która dopiero co zjadła posiłek. Wiemy również, że typowa osoba ma 5 litrów krwi. Oznacza to, że naturalnie w twojej krwi rozpuszczony jest cukier (glukoza) który zmieściłby się w jednej łyżeczce do herbaty (~5 gramów lub mniej). Cukrzyk który ma 126 mg/dl cukru w krwi, będzie mieć o ćwierć łyżeczki cukru więcej w krwi. W tym kontekście...1/4 łyżeczki do herbaty dzieli osobę zdrową od chorej!

Teraz popatrzmy przykładowo na frytki z McDonalda. Ich średniej wielkości opakowanie ma 47 gramów węglowodanów, które w naszych ciałach zamieniane są na 47 gramów cukrów...czyli ~10 łyżeczek do herbaty! Cały ten cukier musi przejść przez krew.

Organizm stara się utrzymać stałą ilość glukozy we krwi. To jedyny cukier normalnie w niej krążący. Mózg oraz czerwone krwinki nie potrafią uzyskać energii w inny sposób - potrzebują do tego glukozy (wyjątek: w przypadku diety pozbawionej węglowodanów, wątroba rozkłada tłuszcze na kwasy tłuszczowe i tzw. "ciałka ketonowe". Ciałka ketonowe są chemicznie prostszymi od glukozy cukrami co oznacza, że mogą przekroczyć barierę krew-mózg i zastąpić..

Nazwisko Henlein kojarzy się jednoznacznie z imieniem Konrad- przywołując na myśl przywódcę Niemców Sudeckich w przedwojennej Czechosłowacji - autora programu karlsbadzkiego. Jednakże jest też inny Henlein, mniej chyba znany, o imieniu Peter i z Norymbergii - którego spuścizna jest daleko większa od tej "konradowskiej".
Peter Henlein żył na przełomie 15 i 16 wieku w Norymberdze. Był ślusarzem i zegarmistrzem, w tej ostatniej profesji sięgnął mistrzostwa konstruując w 1504 r. pierwszy zegarek, noszony w kieszeniu lub na łańcuszku. Z biegiem czasu Henlein wypracował swój własny styl, produkując na zamowienie bardzo precyzyjne zegarki w wyszukanej oprawie - długości 8 cm. - ze względu na której kształt, zwane one były jajkami norymberskimi. Henlein znany był również z konstruowania mechanizmów znacznie większych - zegarów na wieże kościelne czy ratuszowe - jak również z wyrobu precyzyjnych instrumentów naukowych. P. Henlein przez długi czasu był zupełnie zapomniany. Dopiero w 19 wieku przywrócił mu należną pamięć Karl Spindler, autor książki "Sofokles z Norymbergii" - poświęconej jego postaci. W 1939 r. zrobiono o nim film, w 1942 r. wyemitowano znaczek z jego podobizną. Obecnie na jednym z placów Norymbergii stoi pomnik jemu dedykowany. Warto dodać, iż henleinowska koncepcja zegarka ostała się w niezmienionej - w zasadzie - formie aż do końca 19 w. Wtedy to dopiero, na zamówienie niemieckiej armii, pojawiły się pierwsze zegarki naręczne (na pasku), jako następne stadium rozwojowe..