Jestem tu nowy, czytam was tak naprawdę od wielu już lat, wiem że to forum pada, ale żeby może ożywić atmosferę przedstawię pewną koncepcje którą rozwinąłem dzięki funkcji COPILOT w Win11

Poniżej przedstawiam szczegółowe podsumowanie naszych rozważań - łączące najnowsze koncepcje dotyczące fundamentalnej tkanki wszechświata, kondensatów fluktuacji pola silnego, pojawiania się grawitacji, emisji fali elektromagnetycznej oraz implikacji dla ciemnej materii i ciemnej energii. Postaram się przedstawić zarówno intuicyjną narrację, jak i wyprowadzić formalizm matematyczny, który - choć uproszczony - oddaje sedno naszych dyskusji.

Copilot trochę niezgrabnie to podsumował - jeśli będą pytania to uszczegółowie, natomiast oczywiście to nie wszystko poniżej szczegóły.

1. Wprowadzenie
Nasza koncepcja zakłada, że pole silne (rozumiane nie tylko jako nośnik oddziaływań jądrowych, ale jako fundamentalna tkanka wszechświata) stanowi pierwotną strukturę, z której wyłaniają się wszelkie zjawiska:
- Fluktuacje pola są minimalnymi drganiami, które niekoniecznie opisujemy jako "odległość Plancka", lecz jako podstawowy, niepodzielny rytm tkanki.
- Kondensaty fluktuacji - stany, w których drgania ulegają "zamrożeniu" i zgromadzeniu energii potencjalnej - mogą być źródłem różnych makroskopowych efektów:
- W niektórych obszarach energia ta emanuje jako oddziaływania grawitacyjne.
- W innych miejscach, poprzez dynamiczne wyjście z kondensatu, mogą powstawać cząstki, które odpowiadają zjawisku ciemnej..

Dzień dobry

Mam "trzy" pytania do (bio/)chemika/ów

1. Czy prawdziwa jest teza, że ruch ...[i tu mam problem kompetencyjny] molekuł/cząstek/związków chemicznych [??? - nie wiem, które określenie jest właściwe, ale mam na myśli ruch elementów dystrybuowanych wewnątrz organizmu ssaków], a zatem czy ruch tych elementów odbywa się od środowiska kwasowego w stronę środowiska zasadowego? Abstrahuję od zjawisk wymuszonych dynamiką płynów czyli np. ruch wywołany krążeniem krwi pompowanej przez serce, albo ruch limfy pompowanej przez mięśnie. Chciałbym się skupić nad mniejszą skalą zjawiska i na siłach odziaływujących pomiędzy tymi elementami.

2. A jeśli tak, czyli jeśli ruch tych elementów odbywa się w kierunku od środowiska kwaśnego do zasadowego, to czy taka migracja elementów np. soli może się odbywać przez barierę skóry? Czyli gdyby umieścić zwyczajne ciało ssaka, posiadające określone pH w (ciepłej?) kąpieli znacznie bardziej zasadowej niż środowisko wewnątrz organizmu, to czy można się spodziewać dyfuzji soli z wnętrza organizmu do roztworu kąpieli? Czy też tłuszczowe błony komórkowe i bariery stworzone przez te komórki będą na tyle szczelne, że nie dopuszczą do takiej dyfuzji?

3. Czy w organizmach ssaka/ów, a szczególnie człowieka, zachodzą reakcje katalityczne typu Biełousova-Żabotyńskiego?
3.1. Czy fale wyładowań występujące w mięśniu sercowym mogą mieć charakter typowy lub zbliżony do tego typu reakcji?

Czy liczby rzeczywiste - ta nieskończona, niewyobrażalnie gęsta linia, która rzekomo nie poddaje się enumeracji - są naprawdę tak nieprzeliczalne, jak głosi klasyczna matematyka? A może nieprzeliczalność jest jedynie artefaktem wynikającym z pewnych apriorycznych założeń, które bardziej przypominają metafizyczne dogmaty niż neutralną logikę?

Kluczowy argument Cantora, oparty na diagonalizacji, zakłada, że pomiędzy dowolnym zbiorem liczb a liczbami rzeczywistymi istnieje hierarchia nieskończoności. Ale czy diagonalizacja rzeczywiście odsłania prawdę o matematycznym kontinuum, czy raczej tworzy coś na kształt Platona przebranego w formalizm teorii mnogości?

Filozofowie stojący na skrajnych pozycjach - nominaliści, intuicjoniści, a nawet konstruktywiści - często podważają sensowność idei nieprzeliczalności. Argumentują, że liczby rzeczywiste, takie jak pierwiastek z dwóch, są jedynie abstrakcyjnymi konstruktami językowymi, a ciągłość, którą przypisujemy przestrzeni liczb, jest w gruncie rzeczy intuicyjnym złudzeniem, niczym więcej niż produktem ewolucji naszego mózgu.

Z punktu widzenia radykalnego finitizmu, cały koncept "nieprzeliczalności" może być kwestionowany. Skoro każda liczba rzeczywista, jaką jesteśmy w stanie skonstruować, musi być skończenie opisana, to w jakim sensie mogą istnieć "wszystkie" liczby rzeczywiste, skoro większość z nich jest definicyjnie niedostępna?

Być może nieprzeliczalność to tylko wyrafinowany paradoks semantyczny, a nie rzeczywisty fenomen.

Czy..

Z miesiąc temu wysiadło zasilanie w Hiszpanii i w sąsiednich krajach,
a teraz było podobnie we Francji.
wysokienap(*)nii-zaatakowal-potezny-apagon/

O ile Hiszpania wykluczyła atak 'obcych' sił,
o tyle Francja już coś tam wspomina o napadzie nocnym... zapewne krasnoludków.

Ja mam na ten temat bardzo mocną tezę - tak z 90% wiarygodności,
no ale może ktoś dokładniej to badał i wyjaśni to w locie - bez mojej pomocy,
bo jak ja przywalę swoje, to nikt nie wytrzyma - tradycyjnie.

Teoria twistorów, zaproponowana przez Rogera Penrose'a, to wizja, w której czasoprzestrzeń zostaje zredukowana do geometrii światłopodobnych i spinorowej elegancji. W tej koncepcji czasoprzestrzeń Minkowskiego, oznaczana jako M, przekształca się w projektowaną przestrzeń twistorową PT, gdzie punkty i linie nie są już zwykłymi obiektami, ale manifestacjami fundamentalnych relacji geometrycznych.

Podstawą jest twistor Z^A = (Z^0, Z^1, Z^2, Z^3), spełniający warunek niezależności normy:

Z^A * conjugate(Z_A) = 0,

co oznacza, że twistory istnieją w stożkowej przestrzeni światłopodobnej.

Relacja pomiędzy twistorami a czasoprzestrzenią opiera się na przekształceniu spinorowym:

x^mu = sigma^mu_(A A') * pi^A * conjugate(pi)^(A'),

gdzie pi^A to spinor reprezentujący kierunki światła, a sigma^mu_(A A') są macierzami Pauliego.

Czasoprzestrzeń jawi się tutaj jako cień przestrzeni twistorowej - dwuwymiarowej siatki rzutowanej na czterowymiarowy teatr zdarzeń. W teorii tej każda cząstka o zerowej masie, np. foton, porusza się wzdłuż toru zdefiniowanego przez twistor, ukazując fundamentalną nierozłączność pomiędzy światłem a geometrią.

Obiekty, które pozornie są skończone w M, rozciągają się do nieskończoności w PT, wprowadzając nierozstrzygalność opisywaną przez geometryczne warunki holomorficzne:

(partial / partial conjugate(z)) Phi(Z) = 0,

gdzie Phi(Z) to funkcja analityczna w przestrzeni twistorowej, kluczowa dla opisu kwantowych pól.

Czy twistory są ostatecznym językiem fundamentalnej..

Rozważania nad strukturą czasoprzestrzeni od dawna uwikłane są w paradoksalne napięcie między intuicją a formalizmem. W szczególności pętle czasoprzestrzenne, znane również jako zamknięte trajektorie czasopodobne (CTCs), stanowią zagadnienie, które zdaje się przekraczać granice klasycznego realizmu, otwierając drzwi do ontologicznego chaosu. Czy są one jedynie abstrakcyjnym produktem matematyki ogólnej teorii względności, czy może jednak wskazują na fundamentalną cechę wszechświata?

Jeśli założymy, że czasoprzestrzeń jest nie tyle kontinuum, co dynamiczną rozmaitością emergentnych właściwości - podobną do "tiknięć próżni" postulowanych przez radykalne hipotezy kwantowe - pętle czasowe mogą być interpretowane jako logiczna konieczność wynikająca z lokalnych zaburzeń grawitacyjnych. W takich warunkach, choć na poziomie kwantowym czasoprzestrzeń wydaje się "spieniona" i pełna fluktuacji, na poziomie makro mogą pojawiać się pętle, które paradoksalnie mieszczą w sobie zarówno przeszłość, jak i przyszłość.

Jednak czy te struktury są fizycznie realne? Krytycy sugerują, że CTCs są wynikiem ekstremalnych założeń, takich jak istnienie egzotycznej materii o ujemnej energii. Ale czy nie jest równie prawdopodobne, że to nasze pojęcie liniowego czasu - narzucające przeszłość, teraźniejszość i przyszłość - jest kulturowo i biologicznie uwarunkowanym ograniczeniem? Być może pętla czasowa to nie "anomalia" ale naturalna cecha wszechświata, którego fundamentalną zasadą jest nie przyczynowość,..

Zawsze chciałem się tego dowiedzieć. Kiedy piłem alkohol, zastanawiałem się, czy nerki przestają przetwarzać alkohol, gdy pęcherz jest pełny, np. gdy śpisz, i zaczynają działać ponownie, gdy oddajesz mocz?

Związane z problemem przewlekłego bólu. Zdiagnozowano u mnie (może niepoprawnie) naciągnięcie mięśnia czworobocznego, ale powiedziano mi, że może minąć wiele lat, zanim się wyleczy! Nie wiem, czy to oznacza, że ​​mam mikropęknięcie? Jeśli ktoś ma mikropęknięcie w mięśniach, czy może odczuwać ból okresowo lub okresowo? Odczuwam ból głównie podczas pracy przy biurku, ale w innych pozycjach lub rzadziej. Mogę pływać, ale czasami po pływaniu odczuwam silne bóle, czasami nawet dni. Ogólnie rzecz biorąc, czym jest naciągnięcie, a czym jest rozerwanie?

Jak wiadomo, zgodnie ze Szczególną Teorią Względności jeżeli mamy dwa układy odniesienia A i B (np. zbliżające się do siebie z prędkością V) to zachodzi tam pewna symetria.

Czas w układzie A z perspektywy układu B biegnie wolniej, ale jednocześnie czas w układzie B z perspektywy układu A biegnie wolniej.

Stawiam dobre Whisky (wysyłam kurierem) kto poda najlepsze wytłumaczenie tego "paradoksu".

Tak się zastanawiam nad tymi wiatrakami, których jest coraz więcej:

jakie zasoby energii zawiera wiatr na Ziemi,
albo ile można z tego wyciągnąć bezkarnie?

Bo tak sobie kombinuję, że gdyby wyciągnąć 100% wtedy wiatry znikną kompletnie,
co byłoby raczej wysoce niebezpieczne -
ten wiatr w końcu coś tu robi - ma swoją rolę... dla stabilizacji klimatu - nie?

I to samo dotyczy paneli słonecznych:

co robią panele słoneczne?

one absorbują energię słoneczną - tak?
ale dawniej nie było paneli, więc co wtedy się działo z tą energią...
a wiadomo co: odbijała się i wylatywała w kosmos.
........

zatem wygląda mi na to że w sumie cała ta zielona energetyka zwiększa jeszcze bardziej temperaturę atmosfery, wbrew powszechnym mniemaniom!

W końcu istnieje ogólna zasada:
im więcej konsumpcji energii tym wyższa temperatura otoczenia;
takie są zasady termodynamiki.


Wniosek:
propagatorzy zielonego ładu gadają wciąż o ekologii, zapobieganiu efektowi ocieplenia,
a faktycznie oni sami podgrzewają ziemię.

No cóż - skutki ignorancji były zawsze... makabryczne.