>Wszędzie możesz publikować... wystarczy zapłacić.

Nie wszędzie. W poważnych, recenzowanych czasopismach, nie wszystko przejdzie. Gdyby to zależało od pieniędzy, to każdy wystarczająco zamożny oszołom mógłby w takich czasopismach publikować dowolne bzdury. Są takie czasopisma, w których za pieniądze opublikują ci niemal wszystko, ale nikt rozsądny nie traktuje ich poważnie.

>Eksperymentalnie to potwierdzili i wielokrotnie w tak zwanej 'flyby anomaly':
>en.wikipedia.org/wiki/Flyby_anomaly

Te anomalia nie są żadnym potwierdzenie. Raz są, a innym razem ich nie ma. Jest parę hipotez próbujących je wyjaśnić, ale tej twojej jakoś nikt nie bierze pod uwagę.

>dokładnie takie wyniki są zgodne z v = 500 km/s, w kierunku na Magellana...
>Po prostu trzeba to wyliczać poprawnie,

To wylicz. Napisz pracę zawierającą te wyliczenia i opublikuj w jakimś recenzowanym czasopiśmie.

>>Wszędzie możesz publikować... wystarczy zapłacić.
>Nie wszędzie. W poważnych, recenzowanych czasopismach, nie wszystko przejdzie. Gdyby to zależało od pieniędzy, to każdy wystarczająco zamożny oszołom mógłby w takich czasopismach publikować dowolne bzdury. Są takie czasopisma, w których za pieniądze opublikują ci niemal wszystko, ale nikt rozsądny nie traktuje ich poważnie.

Demjanow chyba publikował to w Physics Letters...
no więc jaki tam jest ranking - niski, szeroki, drogi, wielki, ubogi?

>>Eksperymentalnie to potwierdzili i wielokrotnie w tak zwanej 'flyby anomaly':
>>en.wikipedia.org/wiki/Flyby_anomaly
>Te anomalia nie są żadnym potwierdzenie. Raz są, a innym razem ich nie ma. Jest parę hipotez próbujących je wyjaśnić, ale tej twojej jakoś nikt nie bierze pod uwagę.

Nie. Takie coś jest perfekt potwierdzeniem - nie ma chyba lepszego testu!

>>dokładnie takie wyniki są zgodne z v = 500 km/s, w kierunku na Magellana...
>>Po prostu trzeba to wyliczać poprawnie,
>To wylicz. Napisz pracę zawierającą te wyliczenia i opublikuj w jakimś recenzowanym czasopiśmie.

Inni byli szybsi, np. Cahill dawno takie wyliczanki publikował:
www.resear(*)easured_Light_Speed_Anisotropy



Ten problem jest wręcz trywialny:
jaki błąd popełnia STW w stosunku do klasycznej - eterowej wersji?

doppler relatywistyczny:
d_stw = sqrt(1-v/1+v)
gdzie v = prędkość relatywistyczna, czyli taka... abstrakcyjna - nierzeczywista.

natomiast klasyka ma tu troszkę inną zależność:
d = (1-o)/(1+s) ale korekta zegarów * gamma(s)/gamma(o);
gdzie o i s - prędkości odbiornika i nadajnika;

co finalnie daje:
d = sqrt[(1-o)^2/(1+s)^2 * (1-s)(1+s)/(1-o)(1+o)] = sqrt[1-o/1+o * 1-s/1+s]

po prostu doppler nie zależy od prędkości względnej, lecz od obu prędkości naraz:
nadajnika i odbiornika;

i stąd anomalie NASA w pomiarach - jasne?
......
anomalie 1cm/s, wydają się niewielkie, ale jednak!
Wyliczają prędkości z równań Newtona z precyzją do 16, czy 30 cyferek,
więc to łatwo widać potem.

... szeroki temat na osobny wątek, albo i całą księgę, pt. Prawda o Relatywizmie,
ewentualnie lepiej brzmi: Destruction of Relativity.

>Demjanow chyba publikował to w Physics Letters...

Tak. A następnie artykuł został wycofany.
"Powód: Zwrócono uwagę redaktorów na kwestie wymagające dalszej analizy tego artykułu. Dalsza analiza wykazała, że ​​teoretyczne i eksperymentalne twierdzenia autora nie mogą być poparte, a artykuł nie powinien zostać opublikowany. Redaktorzy i Wydawca przepraszają czytelników czasopisma, że ​​nie zostało to wykryte podczas procesu przesyłania."
www.scienc(*)/article/pii/S0375960109016375

>Inni byli szybsi, np. Cahill dawno takie wyliczanki publikował:
>www.resear(*)easured_Light_Speed_Anisotropy

To też zostało opublikowane na arxiv, a nie w recenzowanym czasopiśmie.

Ciekawe jednak jest to, że zacząłeś od bardzo prostego eksperymentu z sitami, a kończysz na jakichś anomalnych obserwacjach kosmicznych, które czasem występują, a czasem nie. Dlaczego nie skrzykniesz się z ludźmi podobnie myślącymi jak jak ty i nie przeprowadzicie tego eksperymentu z sitami? Zróbcie zrzutę, wynajmijcie pomieszczenie, zbudujcie urządzenie i zróbcie pomiary. Urządzenie złożone z osi i dwóch sit nie powinno być bardzo kosztowne.

Pisałeś też o synchronizacji za pomocą impulsów elektrycznych albo światłowodów. Przecież takie eksperymenty przeprowadza się w wielu laboratoriach optycznych na całym świecie. I wynik zawsze wychodzi c. Miałem nawet kilka miesięcy temu krótką dyskusję w sieci na ten temat z jednym z fizyków doświadczalników zajmujących się takimi pomiarami, który próbował mnie przekonać, że jednokierunkowa prędkość światła wynosi c, bo on i jego zespół (oraz inne zespoły na całym świcie) od kilkudziesięciu lat przeprowadzają takie eksperymenty i zawsze wychodzi im c. Na moje uwagi, że c wyjdzie niezależnie od tego, czy jednokierunkowo jest c czy nie, bo jest problem synchronizacji, odpowiedział, że ich metody synchronizacji są tak doskonałe, że nie ma mowy o żadnym problemie synchronizacji. Pisał, że synchronizacji dokonują na różne sposoby - przy pomocy obwodów, elektroniki, oscylatorów, drgań atomowych, synchronizacji fazowej itp. I zawsze w wyniku otrzymują c. Próbowałem mu wyjaśnić, że u podstaw każdej metody synchronizacji znajduje się prędkość światła i nie da się od niej uciec nawet najbardziej wyrafinowanymi metodami. Nie przekonałem go. Ale zmierzam do tego, że takie eksperymenty się przeprowadza i wynik zawsze wychodzi c.
Ty natomiast twierdzisz, że:

>jest taka praktyczna metoda pomiaru, która bazuje na różnicy prędkości w transmisji - tam szybciej, a z powrotem wolniej, co oczywiście daje te same wyniki: v=500 km/s.

>procedura jest tu bardzo prosta:
>synchronizujemy dwa odległe zegary za pomocą impulsów elektrycznych albo światłowodów, itp; należy zauważyć że w tej wersji odległość może być o wiele większa, np. 1000 km nawet.

>i co potem z tym robimy?

>Proste: po tej synchronizacji robimy weryfikację, zatem puszczamy sygnały światła w próżni, albo w powietrzu, w drugą stronę i sprawdzamy czy jest ok.

>Wyniki pomiarów dają v = 500 km/s, czyli jak zwykle, bo to było już wielokrotnie robione.

To są wyssane z palca bzdury. Wszystkie eksperymenty przeprowadzane w laboratoriach optycznych na całym świecie przez różne zespoły, zawsze dają c. Jeśli twierdzisz, że istnieją eksperymenty, które dają wynik v=500 km/s, to podaj źródła.

>>Demjanow chyba publikował to w Physics Letters...
>Tak. A następnie artykuł został wycofany.
>"Powód: Zwrócono uwagę redaktorów na kwestie wymagające dalszej analizy tego artykułu. Dalsza analiza wykazała, że ​​teoretyczne i eksperymentalne twierdzenia autora nie mogą być poparte, a artykuł nie powinien zostać opublikowany. Redaktorzy i Wydawca przepraszają czytelników czasopisma, że ​​nie zostało to wykryte podczas procesu przesyłania."
>www.scienc(*)/article/pii/S0375960109016375

To jest akurat dość oczywiste - zawsze siedzi jakiś zasrany prezes,
który musi pilnować aby na bruku nie skończyć.

To jest powszechne w tym tzw. środowisku naukowy:
łamiesz zasady, konsensus -> do widzenia.

Stąd pseudonaukowe pieprzenie półgłówków o ocieplaniu klimatu,
relatywizm, cała kosmologia...
i fizyka jądrowa zwłaszcza, bo to jest kolejny amatorski skecz - kwarki po 2/3, 1/3, itd..
nawet numerologia i astrologia lepiej funkcjonuje.

>>Wyniki pomiarów dają v = 500 km/s, czyli jak zwykle, bo to było już wielokrotnie robione.
>To są wyssane z palca bzdury. Wszystkie eksperymenty przeprowadzane w laboratoriach optycznych na całym świecie przez różne zespoły, zawsze dają c. Jeśli twierdzisz, że istnieją eksperymenty, które dają wynik v=500 km/s, to podaj źródła.

Wyssane z sufitu jest STW.
nawet sam Einstein nigdy tego nie brał na serio - ot, walnął sobie taki skecz paramatematyczny dla zabawy, a potem dzieciaki to rozdmuchały, bo to było takie fajne - fantastyczne, egzotyczne.

Pomiary wykonywane w laboratoriach dają c' = c bo jest zawsze dwukierunkowo mierzone i w próżni,
a tam kontrakcja pięknie to wyrównuje, o czym już Lorentz wiedział.

.........

Sprawa niewykrywalności c+v, jest urojeniem... studentów chyba, bo są za słabi w te klocki.

Testy domowe pozwalają to wykryć.
Jest oczywiście ta bariera - globalny konsensus : musisz udawać i gadać te pierdoły dookoła.
To samo dotyczyło geocentryzmu - tam nawet mordowali za... dowody.

Ze światłowodami pracował DeVitto, który znowu wykrył to samo i całkiem przypadkowo - 500 km/s.

>To jest akurat dość oczywiste - zawsze siedzi jakiś zasrany prezes,
>który musi pilnować aby na bruku nie skończyć.
>To jest powszechne w tym tzw. środowisku naukowy:
>łamiesz zasady, konsensus -> do widzenia.

Jasne. Establishment fizyków ucisza i prześladuje niepokornych. Tak uważa każdy oszołom przekonany o swoim geniuszu.

>Pomiary wykonywane w laboratoriach dają c' = c bo jest zawsze dwukierunkowo mierzone i w próżni,
>a tam kontrakcja pięknie to wyrównuje, o czym już Lorentz wiedział.

Nie. Najpierw synchronizują zegary (najróżniejszymi metodami), a potem puszczają światło w jedną stronę i mierzą czas przelotu. Zawsze wychodzi c. Mnie ten wynik wcale nie dziwi. Dziwi mnie tylko, że niektórzy z tych fizyków uważają, że zmierzyli w ten sposób jednokierunkową prędkość światła. Wynik zawsze da c, bo każda metoda synchronizacji opiera się ostatecznie na prędkości światła. Jestem zdumiony, że niektórzy fizycy tego nie rozumieją.

>>To jest akurat dość oczywiste - zawsze siedzi jakiś zasrany prezes,
>>który musi pilnować aby na bruku nie skończyć.
>>To jest powszechne w tym tzw. środowisku naukowy:
>>łamiesz zasady, konsensus -> do widzenia.
>Jasne. Establishment fizyków ucisza i prześladuje niepokornych. Tak uważa każdy oszołom przekonany o swoim geniuszu.

ja jestem lepszy od geniusza - wyliczam i cześć, tak musi być.

frajerzy mogą sobie mierzyć aż do... osranej śmierci.

>>Pomiary wykonywane w laboratoriach dają c' = c bo jest zawsze dwukierunkowo mierzone i w próżni,
>>a tam kontrakcja pięknie to wyrównuje, o czym już Lorentz wiedział.
>Nie. Najpierw synchronizują zegary (najróżniejszymi metodami), a potem puszczają światło w jedną stronę i mierzą czas przelotu. Zawsze wychodzi c. Mnie ten wynik wcale nie dziwi. Dziwi mnie tylko, że niektórzy z tych fizyków uważają, że zmierzyli w ten sposób jednokierunkową prędkość światła. Wynik zawsze da c, bo każda metoda synchronizacji opiera się ostatecznie na prędkości światła. Jestem zdumiony, że niektórzy fizycy tego nie rozumieją.

No to wyobraź sobie taki scenariusz - z sitami żeby nie odbiegać daleko.

-|-|-|-|-|-> v - to jest to sito - ze szczelinami w
^
| c
|
|
-|-|-|-|-|-> v

^
| c

i v = v na obu sitach - łatwe do ustalenia, bo inaczej będzie migać - nie?

potem patrzysz i sygnał nie przelatuje przez oba sita - ciemno jest,
więc jest niezgodność faz - tak?

Zatem uzgadniamy te fazy, aż będzie przelatywać przez oba.

I w czym problem?
.........

i co to daje?

Potem puszczasz światło w przeciwnym kierunku, i też ma być widać - zgodnie z STW,
no ale nie będzie widać, niestety, bo tu jest c-V i c+V, co robi różnicę 2V.

Ewentualnie nic nie robimy!
Stoimy i patrzymy a Ziemia się obraca... więc obraz znika po kilku godzinach,
bo to V ma swój kierunek, więc będzie to się zmieniać - w cyklu dobowym i doby gwiazdowej, nie słonecznej, czyli o 4 minut szybciej.

Zabawy dla dzieci.

a dla tych co mają problemy z widzeniem polecam ten szybki kurs:
www.youtube.com/watch?v=McRVkIWEymc

>Zatem uzgadniamy te fazy, aż będzie przelatywać przez oba.
>I w czym problem?

W niczym. Gość z którym gadałem, a który zajmuje się tym zawodowo, mówił, że zegary atomowe synchronizuje się fazowo.

>i co to daje?
>Potem puszczasz światło w przeciwnym kierunku, i też ma być widać - zgodnie z STW,
>no ale nie będzie widać

Będzie. Eksperymenty które się przeprowadza z zsynchronizowanymi fazowo zegarami atomowymi dają wynik c w każdym kierunku. Dlatego ten facet próbował mnie przekonać (bezskutecznie), że ten wynik dowodzi, że jednokierunkowa prędkość światła wynosi c. Ale ten gość popełnia ten sam błąd co ty - nie rozumie, że ten wynik jest zgodny zarówno z STW jak i z teorią eteru Lorentza. Przecież jeśli układ pomiarowy porusza się w eterze, to uzgadnianie faz zawiera już w sobie wszystkie konsekwencje ruchu w eterze - skrócenie Lorentza, dylatację czasu i nierównoczesność zdarzeń, które obserwujemy jako równoczesne (bo jesteśmy oszukiwani przez prędkość światła, która nie wynosi c we wszystkie strony).

>>Zatem uzgadniamy te fazy, aż będzie przelatywać przez oba.
>>I w czym problem?
>W niczym. Gość z którym gadałem, a który zajmuje się tym zawodowo, mówił, że zegary atomowe synchronizuje się fazowo.

zgodnie z konwencją sync Einsteina:
wysyłamy sygnał - c tam, potem drugi to łapie i notuje t=0, i odbija,
co finalnie daje ten bias Lorentza: Lv/c^2,
który potem został przeinterpretowany na 'względność jednoczesności',
bo tr. Lorentza przecież to zeruje.

>>i co to daje?
>>Potem puszczasz światło w przeciwnym kierunku, i też ma być widać - zgodnie z STW,
>>no ale nie będzie widać
>Będzie. Eksperymenty które się przeprowadza z zsynchronizowanymi fazowo zegarami atomowymi dają wynik c w każdym kierunku. Dlatego ten facet próbował mnie przekonać (bezskutecznie), że ten wynik dowodzi, że jednokierunkowa prędkość światła wynosi c. Ale ten gość popełnia ten sam błąd co ty - nie rozumie, że ten wynik jest zgodny zarówno z STW jak i z teorią eteru Lorentza. Przecież jeśli układ pomiarowy porusza się w eterze, to uzgadnianie faz zawiera już w sobie wszystkie konsekwencje ruchu w eterze - skrócenie Lorentza, dylatację czasu i nierównoczesność zdarzeń, które obserwujemy jako równoczesne (bo jesteśmy oszukiwani przez prędkość światła, która nie wynosi c we wszystkie strony).

Zgodnie z STW jest V = 0, bo tu masz sytuację full statyczną - nie ma prędkości względnej pomiędzy sitami, więc tu żadne transformacje nic nie zmienią: c tam i w drugą to samo,
c-V = c+V = c, bo tu masz zawsze V = 0.

Policz to dokładnie zamiast opowiadać wciąż te same zaklęcia, a wtedy zobaczymy co i jak.

>zgodnie z konwencją sync Einsteina:
> wysyłamy sygnał - c tam, potem drugi to łapie i notuje t=0, i odbija,
> co finalnie daje ten bias Lorentza: Lv/c^2,
>który potem został przeinterpretowany na 'względność jednoczesności',
>bo tr. Lorentza przecież to zeruje.

Po raz kolejny ci powtarzam, że metoda synchronizacji nie ma znaczenia, bo każda metoda zawiera w sobie prędkość światła. Prędkości światła nie da się oszukać przy pomocy kabli z prądem, światłowodów, czy fal dźwiękowych. Weźmy ten twój przykład z falą dźwiękową. Przyjąłeś, że układ porusza się z prędkością 500km/s względem eteru, a prędkość propagacji naprężeń wynosi 5km/s. Podstawiłeś te wartości do wzoru na relatywistyczne składanie prędkości i wyszło ci, że zegary będą rozsynchronizowane o jakąś wartość. Pociągnij te obliczenia dalej i zamiast fali dźwiękowej wyślij światło. Zobaczysz, że w wyniku dostaniesz tę samą wartość rozsynchronizowania, co w przypadku fali dźwiękowej.

>Zgodnie z STW jest V = 0, bo tu masz sytuację full statyczną - nie ma prędkości względnej pomiędzy sitami, więc tu żadne transformacje nic nie zmienią: c tam i w drugą to samo,
>c-V = c+V = c, bo tu masz zawsze V = 0.

Zapomnij o STW. Twierdzisz, że istnieje eter, to używaj teorii eteru Lorentza. A jak już bardzo chcesz stosować STW, to obliczenia wykonujesz z układu, względem którego układ pomiarowy się porusza.

>Policz to dokładnie zamiast opowiadać wciąż te same zaklęcia, a wtedy zobaczymy co i jak.

Policzyłem i wszystko się zgadza. Zachęcam cię do tego samego. Dokończ swoje obliczenia.

>Po raz kolejny ci powtarzam, że metoda synchronizacji nie ma znaczenia, bo każda metoda zawiera w sobie prędkość światła. Prędkości światła nie da się oszukać przy pomocy kabli z prądem, światłowodów, czy fal dźwiękowych. Weźmy ten twój przykład z falą dźwiękową. Przyjąłeś, że układ porusza się z prędkością 500km/s względem eteru, a prędkość propagacji naprężeń wynosi 5km/s. Podstawiłeś te wartości do wzoru na relatywistyczne składanie prędkości i wyszło ci, że zegary będą rozsynchronizowane o jakąś wartość. Pociągnij te obliczenia dalej i zamiast fali dźwiękowej wyślij światło. Zobaczysz, że w wyniku dostaniesz tę samą wartość rozsynchronizowania, co w przypadku fali dźwiękowej.

Przecież to tak nie działa.

prędkość światła w ruchomym medium podlega wzorowi z STW:
c' = (c/n + v)/(1+ c/n v/c)

a gdy poruszamy się przeciwnie wtedy jest inaczej:
c' = (c/n - v)/(1 - c/n v/c)

i to nie jest już symetryczne jak c-v i c+v, dlatego to można wykryć.

>>Zgodnie z STW jest V = 0, bo tu masz sytuację full statyczną - nie ma prędkości względnej pomiędzy sitami, więc tu żadne transformacje nic nie zmienią: c tam i w drugą to samo,
>>c-V = c+V = c, bo tu masz zawsze V = 0.
>Zapomnij o STW. Twierdzisz, że istnieje eter, to używaj teorii eteru Lorentza. A jak już bardzo chcesz stosować STW, to obliczenia wykonujesz z układu, względem którego układ pomiarowy się porusza.
>>Policz to dokładnie zamiast opowiadać wciąż te same zaklęcia, a wtedy zobaczymy co i jak.
>Policzyłem i wszystko się zgadza. Zachęcam cię do tego samego. Dokończ swoje obliczenia.

A co tu jest do liczenia?

warunek przejścia przez oba sita o dziurach d i w odległości L:
L/c (1+v/c) = d/u

ale masz drugi warunek - przeciwnie ma nie przechodzić nic, czyli tak:

L/c (1-v/c) = d/2u, co znaczy że światło pada pomiędzy dziurami w sicie

co po odjęciu daje:

L/c 2/v/c = d/2u

i z tego wyznaczamy konieczne parametry tego sita.

d = 4 Lv/c^2 u, i widać tu ten bias z STW jak byk: dt = Lv/c^2.

mamy dane v = 500 km/s,
przyjmujemy L = 1000 m, oraz u = 300 m/s - to rotacji sita, a wtedy:

d = 4Lv/c^2 u = 6.666e-6 m =~ 0.007mm,

czyli te szczeliny musiałby być bardzo malutkie dla tych parametrów,
jakiś kryształ chyba, dość trudno do wyprodukowania.

ale zwiększając L do 1000 km, otrzymamy raptem aż 7mm, czyli już bardzo łatwe do realizacji.

..............

Problem frajerów, znaczy relatywistów ale nie tylko,
zawsze polegał na tym jednym: oni liczyć nie potrafią i dlatego w pomiarach... zawsze wam zero wychodzi, czyli inaczej: gówno.

Policzmy to na konkretnym przykładzie. Dajmy sobie na razie spokój z sitami - użyjmy zegarów.
Mamy pręt o długości spoczynkowej 1 sekundy świetlnej (1sc). Na środku pręta oraz na jego obu końcach znajdują się zegary. Zegary są wyzerowane i na razie nie odmierzają czasu.
Na początek przyjmijmy, że cały ten układ spoczywa w eterze.
Robimy eksperyment.
Ze środka układu (ze środkowego zegara) wysyłamy sygnał (może być to fala dźwiękowa rozchodząca się w pręcie lub cokolwiek innego) do obu końców pręta. Sygnał ma prędkość 0,5c. W momencie wysłania sygnału zegar środkowy się uruchamia i zaczyna odmierzać czas. Sygnał ma do pokonania w każdą stronę 0,5sc (połowa długości pręta). Po dotarciu sygnału do obu zegarów, zegary się uruchamiają i zaczynają odmierzać czas. Sygnał dociera do zegarów po 1 sekundzie od wysłania. W tym samym momencie (czyli po upływie jednej sekundy na zegarze środkowym), wysyłamy ze środka układu światło, które po dotarciu do końców pręta zatrzymuje zegary znajdujące się na obu końcach układu. Światło pokonuje dystans 0,5sc w 0,5s więc zegary na końcach układu zatrzymają się na czasie 0,5s. I to jest wynik eksperymentu w sytuacji gdy układ spoczywa względem eteru.

Zróbmy teraz to samo, przyjmując, że układ porusza się w eterze z prędkością 0,8c.
Czynnik Lorentza przy tej prędkości to 1/0,6.
Układ podlega skróceniu Lorentza, więc wynosi teraz 0,6sc.
Prędkość sygnału (0,5c) musimy podstawić do wzoru na relatywistyczne składanie prędkości.
Mamy więc:
0,8c + 0,5c / 1 + 0,4 = 1,3c / 1,4 = 0,92857142857c (w kierunku ruchu)
0,8c - 0,5c / 1 - 0,4 = 0,3c / 0,6 = 0,5c (w kierunku przeciwnym)

Wysyłamy sygnał ze środka układu.

Najpierw policzmy w kierunku ruchu.
0.92857142857c - 0,8c = 0,12857142857c
0,3sc / 0,12857142857c = 2,33333333333s
2,33333333333s * 0,6 = 1,4s

Teraz wysyłamy światło.
c - 0,8c = 0,2c
0,3sc / 0,2c = 1,5s
1,5s * 0,6 = 0,9s

I w wyniku otrzymujemy:
1,4s - 0,9s = 0,5s

Teraz policzmy w kierunku przeciwnym.
0,8c - 0,5c = 0,3c
0,3sc / 0,3c = 1s
1s * 0,6 = 0,6s

Wysyłamy światło.
c + 0,8c = 1,8c
0,3sc / 1,8c = 0,16666666666s
0,16666666666s * 0,6 = 0,1s

I w wyniku otrzymujemy:
0,6s - 0,1s = 0,5s

Wszystko się zgadza. A przecież zegarów nie synchronizowaliśmy światłem tylko impulsem rozchodzącym się z v=0,5c. Użyłem większych wartości niż ty, bo tak się wygodniej liczy. Ale jak wstawisz swoje wartości - 500 km/s (prędkość układu względem eteru) i 5 km/s (prędkość sygnału synchronizującego) - to też wszystko się będzie zgadzało (wynik spoczynkowy będzie taki sam jak wynik w ruchu).

>Wszystko się zgadza. A przecież zegarów nie synchronizowaliśmy światłem tylko impulsem rozchodzącym się z v=0,5c. Użyłem większych wartości niż ty, bo tak się wygodniej liczy. Ale jak wstawisz swoje wartości - 500 km/s (prędkość układu względem eteru) i 5 km/s (prędkość sygnału synchronizującego) - to też wszystko się będzie zgadzało (wynik spoczynkowy będzie taki sam jak wynik w ruchu).

Bardzo dobrze.
Tak to wychodzi w wersji liniowej tylko.

Pomiar v otrzymamy w wersji 2D, czyli wystarczy obrócić cały ten układ,
i najlepiej o 90 stopni po synchronizacji, a wtedy otrzymasz niezerowe wyniki, co jest sprzeczne z STW, no i z twoimi hipotezami o niewykrywalności.

I właśnie dlatego ten dwu-medialny wariant MM Demjanowa
produkuje poprawne wyniki: 500 km/s, zamiast 0.

To samo dotyczy pomiarów w kablach - DeVitto, no i generalnie, Doppler i co tam chcesz, w tym te sita.

>Tak to wychodzi w wersji liniowej tylko.
>Pomiar v otrzymamy w wersji 2D, czyli wystarczy obrócić cały ten układ,
>i najlepiej o 90 stopni po synchronizacji, a wtedy otrzymasz niezerowe wyniki,

Oczywiście, że wtedy otrzymasz niezerowe wyniki, bo obracany układ nie jest układem inercjalnym, więc podczas obracania, zegary się rozsynchronizują. Żeby otrzymać poprawny wynik, to po wykonaniu obrotu, trzeba ponownie zsynchronizować zegary, albo obliczyć ich rozsynchronizowanie i wziąć na to poprawkę.

>co jest sprzeczne z STW, no i z twoimi hipotezami o niewykrywalności.

Nie jest sprzeczne. Nie można stosować klasycznych transformacji Lorentza do układów nieinercjalnych.

>I właśnie dlatego ten dwu-medialny wariant MM Demjanowa
> produkuje poprawne wyniki: 500 km/s, zamiast 0.
>To samo dotyczy pomiarów w kablach - DeVitto, no i generalnie, Doppler i co tam chcesz, w tym te sita.

Wrzuć jakieś linki do pomiarów tego DeVitto.

>Oczywiście, że wtedy otrzymasz niezerowe wyniki, bo obracany układ nie jest układem inercjalnym, więc podczas obracania, zegary się rozsynchronizują. Żeby otrzymać poprawny wynik, to po wykonaniu obrotu, trzeba ponownie zsynchronizować zegary, albo obliczyć ich rozsynchronizowanie i wziąć na to poprawkę.

To nic nie zmienia, np. GPS tak działa, bo te satelity przecież krążą stale i jest ok.
Zegary zwalniają, symetrycznie z c-vcosf, co się wzajemnie kompensuje.

>>I właśnie dlatego ten dwu-medialny wariant MM Demjanowa
>> produkuje poprawne wyniki: 500 km/s, zamiast 0.
>>To samo dotyczy pomiarów w kablach - DeVitto, no i generalnie, Doppler i co tam chcesz, w tym te sita.
>Wrzuć jakieś linki do pomiarów tego DeVitto.

DeVitto chyba nic nie publikował.
To był chyba pracownik firmy, który zauważył nietypowe rozjazdy zegarów atomowych...
Było o tym dawno w sieci, chyba w sci.relativity,
no i Cahill coś tam pisał o tym.

Finalizują:
zapewne ten wzorek z STW na składanie prędkości jest niedokładny.

u' = (u+v)/(1+uv); jest przecież 'sztucznie' wyprowadzany - z tr. Lorentza.

i ten mój motyw z badaniem synchronizacji w tej wersji nie działa,
co łatwo sobie wyliczyć:
t = L/u' + L/c'

i teraz po zastosowaniu wzorów otrzymamy tu:

t+ = L [(1+uv)/u + (1-v)]
a w drugą stronę jeynie zmieniamy v na -v:
t- = L [(1-uv)/u + (1+v)]

co nic nie zmienia, znaczy czasy są zawsze równe:

t+ - t- = L[2uv/u - 2v] = 0
.................

No ale niestety - pomiary dają niezerowe wyniki.

Zapewne to składanie ma ograniczone zastosowanie,
co należało dawno zweryfikować, np. za pomocą aparatu Sagnaca jest to bardzo łatwe do sprawdzenia.

Prawdopodobnie wzór z STW dobrze działa dla ciał stałych - szkło itp., być może i wody,
ale wysiada na gazach i w elektryce, tz. kable koncentryczne,
tu najwyraźniej inaczej to działa.

>>Oczywiście, że wtedy otrzymasz niezerowe wyniki, bo obracany układ nie jest układem inercjalnym, więc podczas obracania, zegary się rozsynchronizują. Żeby otrzymać poprawny wynik, to po wykonaniu obrotu, trzeba ponownie zsynchronizować zegary, albo obliczyć ich rozsynchronizowanie i wziąć na to poprawkę.
>To nic nie zmienia,

To zależy od tego, gdzie znajduje się oś obrotu układu. Jeśli oś obrotu jest na środku układu, to rzeczywiście nic się nie zmieni, bo zegary na obu końcach przyspieszą tak samo, więc czasowo zwolnią względem zegara środkowego o ten sam czynnik. Ale jeśli oś obrotu nie jest na środku układu, to zegary na obu końcach nie przyspieszą tak samo (więc każdy z zegarów zwolni czasowo o inny czynnik) - w takiej sytuacji trzeba dokonać ponownej synchronizacji, albo obliczyć różnicę i wziąć na nią poprawkę.

>np. GPS tak działa, bo te satelity przecież krążą stale i jest ok

W GPS bierze się poprawkę zarówno na dylatację kinetyczną (prędkość satelitów względem Ziemi), jak i na dylatację grawitacyjną (satelity są w słabszym polu grawitacyjnym niż zegary na Ziemi).

>Finalizują:
>zapewne ten wzorek z STW na składanie prędkości jest niedokładny.
>u' = (u+v)/(1+uv); jest przecież 'sztucznie' wyprowadzany - z tr. Lorentza.

Co to znaczy "sztucznie wyprowadzony"? Ten wzór jest wyprowadzony prawidłowo. To jest logiczna konsekwencja zarówno STW, jak i teorii eteru Lorentza. Każda metoda synchronizacji zawiera w sobie prędkość światła - to logicznie wynika z założeń obu tych teorii. Właśnie dlatego wzór na składanie prędkości zawiera prędkość światła.

>No ale niestety - pomiary dają niezerowe wyniki.

Właśnie że nie dają. Takie pomiary się przeprowadza i zawsze wychodzi c. Wyciągasz sobie z czeluści internetu jakieś pojedyncze i bardzo wątpliwe przykłady, które nie znajdują potwierdzenia w pomiarach robionych w specjalistycznych laboratoriach. To, że ktoś zrobił sobie takie pomiary w garażu przy użyciu 20 m światłowodu i miernika kupionego za parę stów na allegro, i wyszła mu różnica, to trochę za mało by sfalsyfikować STW (TEL zresztą również, bo ona też nie przewiduje różnicy). Jeśli jakimś amatorom wychodzi różnica, to najprawdopodobniej jest ona spowodowana błędami w metodzie pomiaru, nieuwzględnieniem czynników zakłócających pomiar, mało dokładnym sprzętem, nieumiejętnością w oszacowaniu błędu pomiaru itp. Metoda naukowa polega na powtarzalności - wszystkie zespoły powinny uzyskiwać takie same wyniki.

>Zapewne to składanie ma ograniczone zastosowanie,
>co należało dawno zweryfikować, np. za pomocą aparatu Sagnaca jest to bardzo łatwe do sprawdzenia.

Przecież wynik eksperymentu Sagnaca jest zgodny z teorią względności. Obracający się interferometr Sagnaca jest układem nieinercjalnym.

>Prawdopodobnie wzór z STW dobrze działa dla ciał stałych - szkło itp., być może i wody,
>ale wysiada na gazach i w elektryce, tz. kable koncentryczne,
> tu najwyraźniej inaczej to działa.

Nie ma żadnych podstaw eksperymentalnych, by tak twierdzić.

>>u' = (u+v)/(1+uv); jest przecież 'sztucznie' wyprowadzany - z tr. Lorentza.
>Co to znaczy "sztucznie wyprowadzony"? Ten wzór jest wyprowadzony prawidłowo. To jest logiczna konsekwencja zarówno STW, jak i teorii eteru Lorentza. Każda metoda synchronizacji zawiera w sobie prędkość światła - to logicznie wynika z założeń obu tych teorii. Właśnie dlatego wzór na składanie prędkości zawiera prędkość światła.

Przecież to było wyprodukowane z TL,
dx'/dt' = ...

no a ten numerek: t' = ... nie jest przecież czasem i nigdy nie był.
W klasyce obowiązuje t' = t, i to dotyczy LET, bo to jest przecież czysta klasyka - nie?

można sobie oczywiście uwzględnić że zegary zwalniają: dt' = dt/gamma,
i kontrakcję jednostki długości...

a wtedy na pewno nie wyjdzie ten składak z STW.

Sam wzorek był wyprowadzany bez STW, no ale jak widać nie jest to wcale takie 'uniwersalne'.

>Nie ma żadnych podstaw eksperymentalnych, by tak twierdzić.

Wątpię aby sprawdzali Sagnaca w różnych mediach:
szkło, woda, plastik, gazy, itd.

po prostu wyliczyli sobie z tego składaka, który faktycznie wynika z mc^2, czyli z dynamiki, a nie z geometrii.

Klasycznie: dt = t- - t+ = L(1+v) - L(1-v) = 2Lv
natomiast w STW: dt = L[(1+uv) - (1+uv)]/u = L 2uv/u = 2Lv
rewelacja!
...........

Pomiary studentów nie mają znaczenia - jak zwykle.

I to samo dotyczy słynnych rewelacji z kwantowej: EPR-Bell testy i wnioski o jakiejś fantastycznej nielokalności - kpiny!

To ich 'super rewelacyjne wyniki' można wyprodukować sobie na... domowym komputerku, co dawno tu pokazywałem.

>Przecież to było wyprodukowane z TL,

Ale transformacje Lorentza można wyprowadzić z zasady względności, czyli z postulatu, na którym opiera się STW.

>dx'/dt' = ...
>no a ten numerek: t' = ... nie jest przecież czasem i nigdy nie był.
>W klasyce obowiązuje t' = t, i to dotyczy LET, bo to jest przecież czysta klasyka - nie?
>można sobie oczywiście uwzględnić że zegary zwalniają: dt' = dt/gamma,
>i kontrakcję jednostki długości...
>a wtedy na pewno nie wyjdzie ten składak z STW.

Przecież LET jest formalnie równoważna STW - te teorie różnią się interpretacją matematyki, która je opisuje. Układ inercjalny poruszający się względem eteru (w LET) jest równoważny układowi inercjalnemu poruszającemu się względem innego układu inercjalnego (w STW). Eter to po prostu układ inercjalny, który w LET ma status układu wyróżnionego.

>Sam wzorek był wyprowadzany bez STW,

Wzór wyprowadza się z STW, tak samo jak transformacje Lorentza.

>no ale jak widać nie jest to wcale takie 'uniwersalne'.

Po czym widać? Jak dotąd nie przedstawiłeś żadnych rzetelnych wyników, z których wynika, że nie jest to uniwersalne.

>Wątpię aby sprawdzali Sagnaca w różnych mediach:
>szkło, woda, plastik, gazy, itd.

Ale na jakiej podstawie sugerujesz, że w tych mediach wynik będzie niezgodny z teorią względności?

>Przecież LET jest formalnie równoważna STW - te teorie różnią się interpretacją matematyki, która je opisuje. Układ inercjalny poruszający się względem eteru (w LET) jest równoważny układowi inercjalnemu poruszającemu się względem innego układu inercjalnego (w STW). Eter to po prostu układ inercjalny, który w LET ma status układu wyróżnionego.

Taka jest obecna wykładnia i głównie wikipedystów chyba.
Teoria Lorentza nigdy nie była identyczna z relatywistycznymi wypocinami Einsteina.
Poincare też uśmiał się nieźle,
zresztą on sam podał wzór na prędkość światła, którego do dziś nie rozumieją amatorzy:

A.
c = sqrt(1-v^2)/(1+vcosf);

tak zwana elipsa Poincarego.

>>Sam wzorek był wyprowadzany bez STW,
>Wzór wyprowadza się z STW, tak samo jak transformacje Lorentza.

Transformacji Lorentza nie ma i nigdy nie było;

znany numer:
B. t' = k(1-vx), to był tylko taki skecz Lorentza,

formalnie to jest zamiennik A, z uwagi na geometrię:
r' = c't = ct', wtedy t' przyjmuje rolę c'.

>>no ale jak widać nie jest to wcale takie 'uniwersalne'.
>Po czym widać? Jak dotąd nie przedstawiłeś żadnych rzetelnych wyników, z których wynika, że nie jest to uniwersalne.
>>Wątpię aby sprawdzali Sagnaca w różnych mediach:
>>szkło, woda, plastik, gazy, itd.
>Ale na jakiej podstawie sugerujesz, że w tych mediach wynik będzie niezgodny z teorią względności?

Ja widzę sporo niezgodności - niedoróbek.
A zaraz porównamy Dopplera, i co wtedy się stanie gdy się okaże że w NASA pracują frajerzy?

>Taka jest obecna wykładnia i głównie wikipedystów chyba.

Tak uważa każdy, kto rozumie podstawy zarówno STW jak i LET.

>Teoria Lorentza nigdy nie była identyczna z relatywistycznymi wypocinami Einsteina.
>Poincare też uśmiał się nieźle,

Poincare doskonale rozumiał, że różnica między STW i LET, to kwestia interpretacji (konwencji). Sam był przywiązany do koncepcji eteru, ale rozumiał, że STW daje identyczne przewidywania. W 1912 pisał tak:

"Obecnie część fizyków chce przyjąć nową konwencję. To nie jest tak, że są do tego zmuszeni. Uznali ją za wygodniejszą, to wszystko. A ci, co nie podzielają tej opinii, mogą bez przeszkód pozostać przy starym, aby nie burzyć starych nawyków."

Ale przecież wykrycie jest tu banalne, np. robimy tak jak NASA z tym flyby:

---------> V -> cała planeta tak leci w tym eterze

i teraz wystrzeliwujemy dwa identyczne obiekty, z pr. u

u <---- Ziemia ----> u

no i cóż z tego wyjdzie?

Wedle STW u = u, bo nie ma wyróżnionego układu - tak?

no ale przecież:
u'+ = (u+V)/(1+uV)-V, a przeciwnie: u'- = V-(u-V)/(1-uV)

i jest ewidentnie: u'+ <> u'-,
zatem pomiary dopplera jak i dystansu to ujawnią - będzie to widać - nie?

zatem mamy ewidentnie V <> 0, co jest sprzeczne z STW.

[V^2/c^2 =~ 1e-6, co daje ten 1cm/s, dla u=~12 km/s: du/u = 1e-6]

Proste?

I to właśnie zaliczają permanentnie w tych anomaliach flyby.
The end.

>---------> V -> cała planeta tak leci w tym eterze
>i teraz wystrzeliwujemy dwa identyczne obiekty, z pr. u
>u <---- Ziemia ----> u
>no i cóż z tego wyjdzie?
>Wedle STW u = u, bo nie ma wyróżnionego układu - tak?

Tak - jeśli pomiary robisz w układzie Ziemi. To samo wyjdzie w LET jeśli Ziemia spoczywa względem eteru.

>no ale przecież:
> u'+ = (u+V)/(1+uV)-V, a przeciwnie: u'- = V-(u-V)/(1-uV)
>i jest ewidentnie: u'+ <> u'-,
>zatem pomiary dopplera jak i dystansu to ujawnią - będzie to widać - nie?

Nie. Przecież policzyłem ci na konkretnym przykładzie, że wyniki pomiarów będą identyczne. Sytuacja w LET, gdy Ziemia porusza się w eterze z prędkością V, jest analogiczna do sytuacji w STW, gdy Ziemia porusza się z prędkością V względem jakiegoś innego układu inercjalnego, z perspektywy którego dokonujemy pomiarów. Jak się uwzględni skrócenie Lorentza i dylatację czasu, to wszystko się zgadza.

Nie ma tu znaczenia co widzisz z innego układu,
a na nawet lepiej: tu nie ma innego układu, bo my wszystko mierzymy u siebie - tu na ziemi.

I w ramach STW zawsze ma być V=0, bo na tym polega ten relatywizm - nie ma V!

Natomiast w wersji z wyróżnionym układem, czyli z tym eterem,
i gdy masz V <> 0, wtedy pomiary prędkości i odległości to wykażą.

Co właśnie pomiary NASA wykazują pięknie i jednoznacznie, więc wniosek jest jeden:
istnieje układ wyróżniony, w którym się poruszamy, co jest sprzeczne z STW.

>Natomiast w wersji z wyróżnionym układem, czyli z tym eterem,
>i gdy masz V <> 0, wtedy pomiary prędkości i odległości to wykażą.

Nie wykażą. Przecież policzyłem, że nie wykażą. Wyniki pomiarów dla układu spoczywającego względem eteru są takie same jak dla układu poruszającego się względem eteru.

>Co właśnie pomiary NASA wykazują pięknie i jednoznacznie,

Pomiary NASA niczego takiego nie wykazują. Opierasz się na jakichś anomaliach, które nie zawsze występują.

>więc wniosek jest jeden:
>istnieje układ wyróżniony, w którym się poruszamy, co jest sprzeczne z STW.

Możliwość wykrycia takiego wyróżnionego układu sfalsyfikowałoby zarówno STW jak i LET.

Sam sobie zaprzeczasz.

wzór na składanie: w = (u+v)/(1+uv)
pojawia się w STW jako konsekwencja tej geometrii hiperbolicznej.

i to zupełnie inaczej działa w tej wersji!

w szczególności nie ma tam operacji typu:
w' = (u+v)/(1+uv) - v = u(1-v^2)/(1+uv) <> u

i tu jest użyty Galileusz: w' = w-v, a nie tr.Lorentza!

ale w LET tak wolno, bo to jest klasyka.

natomiast w stw tak to się robi:

w' = (w-v)/(1-wv)

czyli w stw zawsze używamy tego składania relatywistycznego pomiędzy układami.

w' = [(u+v)/(1+uv)-v]/[1-(u+v)/(1+uv)v] = u(1-v^2)/(1+uv) /[(1+uv -uv-v^2)/(1+uv)] = u

i to chodzi - w STW prędkości są zawsze symetryczne.

>natomiast w stw tak to się robi:
>w' = (w-v)/(1-wv)

W LET też tak to się robi. Jak by się tak nie robiło, to by się dostawało układy (obiekty) poruszające się względem eteru z prędkościami większymi od prędkości światła.
Przyjmijmy, że poruszasz się względem eteru z prędkością 0,8c i wystrzeliwujesz (w kierunku swojego ruchu w eterze) pocisk z prędkością 0,5c. Według twojego rozumowania, pocisk porusza się względem eteru z prędkością 1,3c. Przecież to nonsens. To, że według twoich pomiarów (zrobionych z układu poruszającego się w eterze z prędkością 0,8c) wyjdzie ci, że pocisk miał prędkość względem ciebie 0,5c, jest spowodowane tym, że zostałeś oszukany. Tym się właśnie charakteryzuje LET - układy poruszające się w eterze są oszukiwane. Jeśli poruszasz się eterze z v=0,8c, to pocisk nie może mieć względem ciebie prędkości 0,5c (chociaż tak będzie ci się wydawało).

źle kombinujesz.
właśnie na tym polega różnica pomiędzy STW i LET,
że faktycznie jest spełniona zależność:
w = (u+v)/(1+uv)

różnica polega na tym, że w STW jest to efekt z geometrii hiperbolicznej,
natomiast w LET wynika to z zasady zachowania energii-pędu,
czyli z przyrostu masy, czy bezwładności ciał, po prostu:
masa rośnie faktycznie, zegary zwalniają faktycznie, i kontrakcja jest prawdziwa - na tym polega różnica z STW.

E = mc^2 gamma, i stąd prędkość wystrzału do przodu nie jest równa:
w = u+v, lecz mniejsza - bo teraz również masa wzrasta i kosztem wzrostu prędkości

a do tyłu jest tu większa prędkość wystrzału, bo wtedy gamma maleje ewidentnie, więc prędkość wzrasta.

Innymi słowy ta prędkość jest faktyczną prędkością - w sensie klasycznym,
a w relatywistycznym jest to tylko taki bajer geometrii hiperbolicznej,
co jest oczywistym nonsensem - nie ma tu żadnej przestrzeni hiperbolicznej.

A weryfikacja jest właśnie taka jak mówiłem:
strzelamy z procy satelitę do tyłu względem V ziemi,
a wtedy otrzymamy większą prędkość od 'newtonowskiej',
i odwrotnie: do przodu mniejszą - co NASA pięknie ujawniają od lat.



Vziemi = 500 km/s, na Magellana - wystarczy strzelić w tym kierunku, a wtedy 'anomalia' będzie maksymalna.

Chcesz powiedzieć, że relatywistyczne składanie prędkości działa tylko w kierunku ruchu? Nie osłabiaj mnie. Przecież to nie miałoby żadnego sensu. Prawa fizyki nie zależą od kierunku ruchu. Przecież ten wzór ma zastosowanie również do światła.

c' = v+c / 1+ vc/c^2 = v+c / 1+ v/c = c(v+c) / (c+v) = c

-c' = v-c / 1- vc/c2 = v-c / 1-v/c = c(v-c) / (c-v) = -c

A według twojej fizyki c'=c, ale -c'=v-c

oczywiście że ten wzór nie działa dla światła.
Poprawny wzór na prędkość światła w układzie ruchomym podałem w innym temacie - za Poincarym, ale to łatwo wyprowadzić.

>oczywiście że ten wzór nie działa dla światła.

Działa. Przecież wykazalem że działa.

c' = c/(1+v/c) =~ c-v tak to działa i niestety.

to jest bardzo proste nie nie ma przyczynowości ani lokalności, po prostu STW tłumaczy głębsze zjawiska które wynikają z tkanki wszechświata. Z Pola sił. Stała c nie jest stała fundmentalną ale obowiązuje !!!!!! - dla energii - bowiem wynika z przenoszenia - podobnie jak dźwięk.

dodam że wg mnie jest jedno pole - POLE SILNE - to tkanka Wszechświata - tak to moja teoria - zresztą bliska teorii strun

>robimy dwa identyczne sita - takie podziurawione koła,
>zaczepiamy oba na jednej osi o długości L,
>co potem rozkręcamy.
>i teraz zwyczajnie puszczamy światło przez oba te sita:
>--> c+v A ----------------B <--c-v
>tak to wygląda.
>zatem gdy mamy c = const w obu kierunkach, wtedy światło na pewno przejdzie przez oba sita,
>niezależnie od kierunku.
>ale gdy jest c-v i c+v, wtedy będzie już inaczej - przejdzie tylko w jednym kierunku.
>warunek przejścia można sobie wyliczyć, i to zależy od v, więc
>można wyznaczyć to v - swoją własną prędkość w tym eterze Lorentza.
>Dlaczego tak prostego testu nie robią fizycy?

Każdy tego typu rzekomy pomiar opiera się na ukrytym założeniu, które jest równoważne przyjęciu pewnej konwencji synchronizacji zegarów.

W tym przypadku zakłada się, że ośka jest idealnie sztywna lub przynajmniej symetrycznie sztywna w obu kierunkach.

W rzeczywistości jednak tak nie jest - odkształcenie w jedną stronę przemieszcza się szybciej, natomiast "pod prąd" względem eteru - wolniej.

.

>W tym przypadku zakłada się, że ośka jest idealnie sztywna lub przynajmniej symetrycznie sztywna w obu kierunkach.
>W rzeczywistości jednak tak nie jest - odkształcenie w jedną stronę przemieszcza się szybciej, natomiast "pod prąd" względem eteru - wolniej.

Niestety, ale warunki pełnej symetrii, które tu mamy zapewnione, niwelują wszelkie improwizacje.

AB = BA,
ustabilizowana rotacja jest identyczna na obu sitach:
stalowy wał nie może się kręcić z różnymi obrotami na swoich końcach,
bo by się ukręcił z czasem - co nie ma miejsca w praktyce.

puszczam światło z A do B: c-v, a przeciwnie będzie c+v,
więc to jest jednoznaczne: w prawo widać a w lewo nie widać.

>ustabilizowana rotacja jest identyczna na obu sitach:
>stalowy wał nie może się kręcić z różnymi obrotami na swoich końcach,
>bo by się ukręcił z czasem - co nie ma miejsca w praktyce.

Nie twierdzę, że będzie się obracał z różnymi prędkościami na końcach.

Wystarczy jednak, że odkształcenie szybciej dotrze do jednego z końców, co spowoduje minimalne przesunięcie otworu na jednym końcu względem drugiego - nawet stal nie jest idealnie sztywna.

W teorii LET to przesunięcie otworów zapewne pokryje się z różnicą prędkości światła w obu kierunkach.

.

>>ustabilizowana rotacja jest identyczna na obu sitach:
>>stalowy wał nie może się kręcić z różnymi obrotami na swoich końcach,
>>bo by się ukręcił z czasem - co nie ma miejsca w praktyce.
>Nie twierdzę, że będzie się obracał z różnymi prędkościami na końcach.
>Wystarczy jednak, że odkształcenie szybciej dotrze do jednego z końców, co spowoduje minimalne przesunięcie otworu na jednym końcu względem drugiego - nawet stal nie jest idealnie sztywna.

Przecież możesz to rozkręcić raz i to się będzie kręcić na zawsze -
jak np. planety - kręcą się?

>W teorii LET to przesunięcie otworów zapewne pokryje się z różnicą prędkości światła w obu kierunkach.

Nie. STW pada w tym teście bezdyskusyjnie:
tam masz założenie o równorzędności układów,
no a przecież wcale ta nie jest - istnieje układ wyróżniony,
w którym jest to c dla światła, a w innych - ruchomych jest c-v, a nie to samo wszędzie,
co ten test wykazuje beznamiętnie.

>>>ustabilizowana rotacja jest identyczna na obu sitach:
>>>stalowy wał nie może się kręcić z różnymi obrotami na swoich końcach,
>>>bo by się ukręcił z czasem - co nie ma miejsca w praktyce.
>>Nie twierdzę, że będzie się obracał z różnymi prędkościami na końcach.
>>Wystarczy jednak, że odkształcenie szybciej dotrze do jednego z końców, co spowoduje minimalne przesunięcie otworu na jednym końcu względem drugiego - nawet stal nie jest idealnie sztywna.
>Przecież możesz to rozkręcić raz i to się będzie kręcić na zawsze -
>jak np. planety - kręcą się?

Tak, ale i tak pojawi sie przesuniecie w ustawieniu otworow

Tam gdzie swiatlo leci pod prad wzgledem eteru, tam tez odksztalcenie oski szlo dluzej, wiec swiatlo ma wiecej czasu na trafienie w otwor!

W efekcie nawet gdyby predkosc swiatla w obydwu kierunkach byla rozna, impulsy swiatla beda jednoczesnie wpadac w obydwa otwory

>tam masz założenie o równorzędności układów,
>no a przecież wcale ta nie jest - istnieje układ wyróżniony

STW mozna przeformulowac do postaci z niewykrywalnym eterem Lorentza i o tym wlasnie pisze wyzej:

en.wikiped(*)uivalent_to_special_relativity

.

>Tak, ale i tak pojawi sie przesuniecie w ustawieniu otworow
>Tam gdzie swiatlo leci pod prad wzgledem eteru, tam tez odksztalcenie oski szlo dluzej, wiec swiatlo ma wiecej czasu na trafienie w otwor!

puszczamy światło po rozkręceniu a nie w czasie rozkręcania,
a wtedy nie ma tu żadnych sił wzdłuż - całość wiruje równo bo swobodnie, jak planeta.

ewentualnie rozkręcamy to bardzo wolno,
a wówczas te naprężenia/oscylacje są praktycznie zerowe -
światło przelatuje niemal momentalnie, a więc praktycznie rotacje są równe cały czas: wA = wB,
czyli nie ma żadnych rozjazdów.

>W efekcie nawet gdyby predkosc swiatla w obydwu kierunkach byla rozna, impulsy swiatla beda jednoczesnie wpadac w obydwa otwory

Jakoś nie było tak:
ja podaję metodę, którą chyba z 50 lat temu zmierzono prędkość...
... Układu Słonecznego, wynik wynosił około 300 km/s,
co jest zgodne z wieloma innymi tego typu pomiarami - w tym i Michelsona.

v = 500 km/s w kierunku na Obłoki Magellana - taka jest ta prędkość.
w praktyce mierzą od 200 do 400 bo to przecież zależy od pory dnia i roku:
aparaura leży poziomo, na Ziemia przecież się obraca stale,
więc mierzymy: v*cos(f), gdzie f - to kąt pomiędzy v i tą linią poziomą,
wzdłuż której biegnie światło.

>>tam masz założenie o równorzędności układów,
>>no a przecież wcale ta nie jest - istnieje układ wyróżniony
>STW mozna przeformulowac do postaci z niewykrywalnym eterem Lorentza i o tym wlasnie pisze wyzej:
>en.wikiped(*)uivalent_to_special_relativity

Wiele rzeczy można zrobić.. ale czy warto?
np. płaskoziemie i geocentryzm raczej nie były 'przeformułowywane'.

>ja podaję metodę, którą chyba z 50 lat temu zmierzono prędkość...
>... Układu Słonecznego, wynik wynosił około 300 km/s,
>co jest zgodne z wieloma innymi tego typu pomiarami - w tym i Michelsona.
>v = 500 km/s w kierunku na Obłoki Magellana - taka jest ta prędkość.

No nie sądzę.

Żeby cokolkwiek z tej metody wyliczyc, trzeba najpierw znac predkosc rozchodzenia sie odksztalcenia osi w obydwu kierunkach.

A to wymagaloby zsynchronizowanych zegarów - czyli wracamy do punktu wyjscia!

Każda próba pomiaru jakichkolwiek jednokierunkowych predkosci (nietylko predkosci swiatla!) wymaga wprowadzenia założenia o konwencji synchronizacji - w Twoim przypadku taką konwencją jest założenie o idealnej sztywności ośki.

To lezy wlasnie u podstaw STW - uswiadomienie sobie, ze nie mamy absolunej definicji rownoczesnosci i bazujemy na konwencji - pisal o tym Poincare.

Stad wlasnie to zalozenie w STW o stalosci predkosci swiatla, ktore jest tak naprawde ustaleniem precyzyjnej definicji rownoczesnosci.

.

>>ja podaję metodę, którą chyba z 50 lat temu zmierzono prędkość...
>>... Układu Słonecznego, wynik wynosił około 300 km/s,
>>co jest zgodne z wieloma innymi tego typu pomiarami - w tym i Michelsona.
>>v = 500 km/s w kierunku na Obłoki Magellana - taka jest ta prędkość.
>No nie sądzę.
>Żeby cokolkwiek z tej metody wyliczyc, trzeba najpierw znac predkosc rozchodzenia sie odksztalcenia osi w obydwu kierunkach.
>A to wymagaloby zsynchronizowanych zegarów - czyli wracamy do punktu wyjscia!
>Każda próba pomiaru jakichkolwiek jednokierunkowych predkosci (nietylko predkosci swiatla!) wymaga wprowadzenia założenia o konwencji synchronizacji - w Twoim przypadku taką konwencją jest założenie o idealnej sztywności ośki.
>To lezy wlasnie u podstaw STW - uswiadomienie sobie, ze nie mamy absolunej definicji rownoczesnosci i bazujemy na konwencji - pisal o tym Poincare.
>Stad wlasnie to zalozenie w STW o stalosci predkosci swiatla, ktore jest tak naprawde ustaleniem precyzyjnej definicji rownoczesnosci.

no to sobie wyliczaj - ja nie muszę zajmować się pierdołami,

stal, czy szkło: c_sonic = 3-5km/s, natomiast: c = 300000 km/s,
więc wynik jest oczywisty.

oscylacje nie mają tu znaczenia - światło bardzo szybkie jest, niewyobrażalnie szybkie!

>stal, czy szkło: c_sonic = 3-5km/s, natomiast: c = 300000 km/s,

No to wlasnie zle ze stal przenosi oddzialywanie tak wolno - to kompletnie w takim razie te metode rozwala

.

>>stal, czy szkło: c_sonic = 3-5km/s, natomiast: c = 300000 km/s,
>No to wlasnie zle ze stal przenosi oddzialywanie tak wolno - to kompletnie w takim razie te metode rozwala

ależ wolność jest bardzo użyteczna - nie?

im szybciej gadasz tym głupiej, bo sam za sobą nie nadążasz;
na tym polega problem sekciarzy, reklamiarzy, polityków, papieżów...
tych wszystkich śmiesznych szczurków: spalają się już na przedbiegach.

relatywizm powstał 100 lat temu zaledwie, no i już się skończył...
w zasadzie w ogóle nie zaistniał w historii nauki.

Jeśli chcesz wierzyć, że wszystko da się zmierzyć i że konwencje synchronizacji są zbędne, to proszę bardzo - żyj dalej w tej iluzji.

Filozofowie już dawno zrozumieli, że empirycznie doświadczamy jedynie tego, co mieści się w granicach naszej świadomości. To, co nazywasz "rzeczywistością" jest jedynie jej interpretacją - daleką od jakiejkolwiek "nagiej prawdy".

Jeśli zależy ci na wyjściu poza tę świadomość i stworzeniu teorii "obiektywnej", musisz przyjąć do wiadomości, że wymaga to założeń nieempirycznych.

Bez nich - takich jak konwencja synchronizacji - nie zbudujesz nawet podstawowej spójności w swoich modelach.

Możesz próbować to ignorować, ale prędzej czy później uderzysz w ścianę tych ograniczeń.

plato.stanford.edu/entries/spacetime-convensimul/

.

>Jeśli chcesz wierzyć, że wszystko da się zmierzyć i że konwencje synchronizacji są zbędne, to proszę bardzo - żyj dalej w tej iluzji.

konwencje są pospolite bo użyteczne,
np. GPS działa na tej konwencji relatywistycznego czasu - no i co z tego?
działa więc jest ok... znaczy działa niskim kosztem, bezwiednie - empirycznie.

>Filozofowie już dawno zrozumieli, że empirycznie doświadczamy jedynie tego, co mieści się w granicach naszej świadomości. To, co nazywasz "rzeczywistością" jest jedynie jej interpretacją - daleką od jakiejkolwiek "nagiej prawdy".

Nie mam z tym problemu:
ludzie mają różne 'świadomości' - jedni mniejszą inni węższą.

>Jeśli zależy ci na wyjściu poza tę świadomość i stworzeniu teorii "obiektywnej", musisz przyjąć do wiadomości, że wymaga to założeń nieempirycznych.
>Bez nich - takich jak konwencja synchronizacji - nie zbudujesz nawet podstawowej spójności w swoich modelach.
>Możesz próbować to ignorować, ale prędzej czy później uderzysz w ścianę tych ograniczeń.
>plato.stanford.edu/entries/spacetime-convensimul/

Poincare miał pełną rację, i ostrzegał przyd tym frajerów -
żeby nie nadużywali tej 'swobody', bo co?
Bo się pogubią i utoną w tym oceanie swobody, co nastąpiło niebawem i kwitnie do dziś.

>>Tak, ale i tak pojawi sie przesuniecie w ustawieniu otworow
>>Tam gdzie swiatlo leci pod prad wzgledem eteru, tam tez odksztalcenie oski szlo dluzej, wiec swiatlo ma wiecej czasu na trafienie w otwor!
>puszczamy światło po rozkręceniu a nie w czasie rozkręcania,
>a wtedy nie ma tu żadnych sił wzdłuż - całość wiruje równo bo swobodnie, jak planeta.
>ewentualnie rozkręcamy to bardzo wolno,
> a wówczas te naprężenia/oscylacje są praktycznie zerowe -
> światło przelatuje niemal momentalnie, a więc praktycznie rotacje są równe cały czas: wA = wB,
>czyli nie ma żadnych rozjazdów.
>>W efekcie nawet gdyby predkosc swiatla w obydwu kierunkach byla rozna, impulsy swiatla beda jednoczesnie wpadac w obydwa otwory
>Jakoś nie było tak:
>ja podaję metodę, którą chyba z 50 lat temu zmierzono prędkość...
>... Układu Słonecznego, wynik wynosił około 300 km/s,
>co jest zgodne z wieloma innymi tego typu pomiarami - w tym i Michelsona.
>v = 500 km/s w kierunku na Obłoki Magellana - taka jest ta prędkość.
>w praktyce mierzą od 200 do 400 bo to przecież zależy od pory dnia i roku:
>aparaura leży poziomo, na Ziemia przecież się obraca stale,
>więc mierzymy: v*cos(f), gdzie f - to kąt pomiędzy v i tą linią poziomą,
> wzdłuż której biegnie światło.
>>>tam masz założenie o równorzędności układów,
>>>no a przecież wcale ta nie jest - istnieje układ wyróżniony
>>STW mozna przeformulowac do postaci z niewykrywalnym eterem Lorentza i o tym wlasnie pisze wyzej:
>>en.wikiped(*)uivalent_to_special_relativity
>Wiele rzeczy można zrobić.. ale czy warto?
>np. płaskoziemie i geocentryzm raczej nie były 'przeformułowywane'.
>

Nic tak nie zmierzysz.
Tutaj masz to swoje koło, jak będziesz je widział w układzie własnym:



A tutaj masz jak będzie wyglądać z układu eteru w którym się porusza (w tym przypadku w prawo z v=0,5c)



Zauważ, że połowę obwodu koło pokonuje szybciej, a drugą połowę wolniej. Idealnie skompensuje to nierównomierną prędkość światła tam i z powrotem.
Nic nie wykryjesz.

W kole nie powstają też żadne dodatkowe naprężenia, deformacje materiałowe, jeżeli założysz, że wszelkie siły, oddziaływania, a także sam kształt materii deformuje się z powodu asymetrycznej prędkości światła, oddziaływań i prędkości rozchodzenia się wszelako rozumianej informacji.

Zasłyszane bzdury powielasz.

Michelson wykrył około v=8km/s, ale było to w kierunku na północ-południe,
wiec zostało to zignorowane, bo oni naiwnie liczyli na te 30 km/s wschód-zachód - z obiegu dookoła Słońca.

niemniej on zmierzył dobrze:
8 x 40 = 320 km/s, i to jest poprawny wynik, biorąc pod uwagę nachylenie osi Ziemi, miejsce pomiaru, itd.:
320 = 500 x cosf, wylicz sobie kąt f.

czynnik 40 wynika z refrakcji powietrza, którego nie uwzględniono:

... sqrt(n^2-1) = 1/41, dla powietrza: n = 1.0003.

Jedynie w doskonałej próżni efekt jest zerowy, no ale niestety:
mamy tu powietrza pod dostatkiem, więc tę anizotropię łatwo zmierzyć.
...

Natomiast te pokrzywione rotacje, które prezentujesz nie mają tu znaczenia:
oba sita są tak samo zdeformowane z uwagi na full symetrię: prawo = lewo.

Miejsce i moment rozkręcania są nieistotne - z uwagi na c >> v >> v_sonic.
.........

W praktyce odległości pomiędzy szczelinami w sicie są rzędu 0.1 mm, albo i 0.001m,
czyli tam masz prawie zerowy kąt, a nie pół okręgu - to jest liniowe po prost,
jakbyś strzelał do przesuwającego się celu, co też łatwo zrealizować - za pomocą prostych taśm zamiast okręgów...
........

Sugerujesz że podczas rotacji dwóch odległych ciał istnieje trwały niesymetryczny skręt, czy jak?
Takie coś nie ma tu znaczenia - wykryjemy przy okazji i ten skręt.

>Zasłyszane bzdury powielasz.
>Michelson wykrył około v=8km/s, ale było to w kierunku na północ-południe,
>wiec zostało to zignorowane, bo oni naiwnie liczyli na te 30 km/s wschód-zachód - z obiegu dookoła Słońca.

Niby dlaczego naiwnie?
Nawet zakładając najgorszy scenariusz, że Słońce jest idealnie w spoczynku względem eteru, powinni zmierzyć te 30 km/s różnicy między ramionami (przesunięcie o 0,4 prążka - wyraźnie wykrywalne).

W przypadku ruchu Słońca z prędkością 500 km/s, nawet prostopadle do płaszczyzny ekliptyki - prążki powinny się przesunąć o wiele długości.

Natomiast nie za bardzo rozumiem ten twój argument z refrakcją. Chodzi ci o to, że wleczenie światła przez powietrze zmniejszy efekt ponad 40-krotnie? Przecież to też wykluczono w wielu eksperymentach przeprowadzanych w wysokiej próżni.

Tak czy inaczej nie znalazłem też żadnych źródeł, żeby cokolwiek wykryli. Mowa jest jedynie o zaniedbywalnie małym ruchu prążków - o jakieś 1/100 długości.

(oczywiście pisząc to zakładam ich tok rozumowania, bo biorąc pod uwagę, że materia podlega przekształceniom Lorentza, nie powinniśmy niczego wykryć).

>W praktyce odległości pomiędzy szczelinami w sicie są rzędu 0.1 mm, albo i 0.001m,
>czyli tam masz prawie zerowy kąt, a nie pół okręgu - to jest liniowe po prost,
>jakbyś strzelał do przesuwającego się celu, co też łatwo zrealizować - za pomocą prostych taśm >zamiast okręgów...

>Sugerujesz że podczas rotacji dwóch odległych ciał istnieje trwały niesymetryczny skręt, czy >jak?
>Takie coś nie ma tu znaczenia - wykryjemy przy okazji i ten skręt.

Nie ma znaczenia czy to będzie koło, czy zestaw dwóch równoległych taśm z sitami. Ruch przez eter spowoduje rozsynchronizowanie ich ruchu, którego nie jesteś w stanie w żaden sposób zmierzyć (z powodu asymetrii prędkości światła). W rezultacie zawsze wynik będzie zerowy.

>>Zasłyszane bzdury powielasz.
>>Michelson wykrył około v=8km/s, ale było to w kierunku na północ-południe,
>>wiec zostało to zignorowane, bo oni naiwnie liczyli na te 30 km/s wschód-zachód - z obiegu dookoła Słońca.
>Niby dlaczego naiwnie?
>Nawet zakładając najgorszy scenariusz, że Słońce jest idealnie w spoczynku względem eteru, powinni zmierzyć te 30 km/s różnicy między ramionami (przesunięcie o 0,4 prążka - wyraźnie wykrywalne).
>W przypadku ruchu Słońca z prędkością 500 km/s, nawet prostopadle do płaszczyzny ekliptyki - prążki powinny się przesunąć o wiele długości.

Nie jest tak.

Ta prędkość Układu Słonecznego v=~500 km/s jest faktycznie prawie prostopadła do ekliptyki,
zatem ta składowa z orbity 30km/s praktycznie nic tu nie wnosi, co łatwo sobie sprawdzić:

suma dwóch prostopadłych: 500 i 30 =
sqrt(500^2 + 30^2) = 500.9, czyli nadal mamy to samo ~500;
1/500 = 0.002 jest warte tyle co nic,
przecież tu sam pomiar i tak ma znacznie większe błędy - błąd rzędu 1% byłyby super!

A w czasach Michelsona mierzyli z błędem chyba z 10%, albo i jeszcze gorzej;
8-12 km/s, czyli prawie 50% błędu tu zaliczali... ale i to nam wystarczy -
wynik jest ewidentnie niezerowy, co serwują relatywiści od 100 lat!

en.wikiped(*)lson-Morley_experiment

>Natomiast nie za bardzo rozumiem ten twój argument z refrakcją. Chodzi ci o to, że wleczenie światła przez powietrze zmniejszy efekt ponad 40-krotnie? Przecież to też wykluczono w wielu eksperymentach przeprowadzanych w wysokiej próżni.

przecież to idzie odwrotnie: im rzadsze medium, czyli to n mniejsze, tym mniej widać.
dla n = 1 nic nie widać, czyli to mamy czynnik oo a nie 40.

sqrt(1^2-1) = 0 = 1/oo -> zero różnicy = widoczności.

dla medium np. n=1.1, otrzymamy:
sqrt(1.1^2-1) = 1/2 około, czyli już świetnie widać tę anizotropię!

Należało odwrotnie robić:
zamiast coraz lepszej próżni: n~=1, trzeba bardziej gęste n
>1,
czyli np. gaz sprężony CO2, itp. i w tym puszczać światło.

>Tak czy inaczej nie znalazłem też żadnych źródeł, żeby cokolwiek wykryli. Mowa jest jedynie o zaniedbywalnie małym ruchu prążków - o jakieś 1/100 długości.

Oczywiście, bo to z kwadratem idzie - stąd ten sqrt...
sqrt(1/100) = 1/10, i dlatego Michelson raportował 1/6 do 1/4,
co daje góra 8 km/s (co x 40 = ok, ale on tego nie wiedział).

>>Takie coś nie ma tu znaczenia - wykryjemy przy okazji i ten skręt.
>Nie ma znaczenia czy to będzie koło, czy zestaw dwóch równoległych taśm z sitami. Ruch przez eter spowoduje rozsynchronizowanie ich ruchu, którego nie jesteś w stanie w żaden sposób zmierzyć (z powodu asymetrii prędkości światła). W rezultacie zawsze wynik będzie zerowy.

czyżbyś nie potrafił wyznaczyć prędkości lotu pocisku: c,
na zadanym dystansie L, mając zmierzone przesunięcie?

t = L/c = D/v;
c - światło, D - rozjazd w bok w czasie t, v - prędkość odjazdu w bok (prostopadle do L).

jeśli jest tam c-v, a w drugą stronę c+v, więc... z czym masz problem?
szczeliny, sita itp. rzeczy są tu po to aby uniknąć pomiaru czasu,
czyli synchronizacji zegarów, bo zaraz wskoczy frajer i GPS zastosuje,
a to jest synchronizowane relatywnie, czyli błędnie, bo z biasem xv/c^2.

>szczeliny, sita itp. rzeczy są tu po to aby uniknąć pomiaru czasu,
>czyli synchronizacji zegarów, bo zaraz wskoczy frajer i GPS zastosuje,
>a to jest synchronizowane relatywnie, czyli błędnie, bo z biasem xv/c^2.

Ty naprawdę myślisz, że zastosowanie osi z sitami pozwala ominąć problem synchronizacji zegarów? To po co ci w ogóle te sita? Zamiast sit zainstaluj na obu końcach osi zegary, które wyzerują się w momencie ich rozkręcenia. Będziesz miał wtedy dwa zsynchronizowane zegary, niezależnie od tego, czy prędkość światła w obie strony jest taka sama czy nie.
Serio myślisz, że da się oszukać w ten sposób prędkość światła?

>Ty naprawdę myślisz, że zastosowanie osi z sitami pozwala ominąć problem synchronizacji zegarów? To po co ci w ogóle te sita? Zamiast sit zainstaluj na obu końcach osi zegary, które wyzerują się w momencie ich rozkręcenia. Będziesz miał wtedy dwa zsynchronizowane zegary, niezależnie od tego, czy prędkość światła w obie strony jest taka sama czy nie.

Oczywiście że tu nie potrzeba synchronizacji, bo jest przecież kolejny test typu MM,
a jak wiadomo Michelson nie potrzebował używać zegarów.

Po fakcie - po wykryciu tego v, można sobie synchronizować,
dt = L/k(c-v) i tyle z tym roboty.

>Serio myślisz, że da się oszukać w ten sposób prędkość światła?

światło nikogo tu nie oszukuje.

Skecz z tym 'relatywizmem', czyli kontrakcje, zegary, itp. zabawki,
polega na tym co zawsze sprawiało wielkie problemy ludziom,
np. dopiero Newton odkrył grawitację, bo wcześniej nikt tego nawet nie zauważał:
ot, chodzimy sobie po Ziemi... i cóż w tym nadzwyczajnego? tak jest i już, mówili cieniasy...
no, ale Newtona to zaintrygowało - zauważył że takie chodzenie jest... nienormalne w istocie!
i tak powstało prawo ciążenia: g = GM/r^2, i plus ruch orbitalny, itd.

Kamuflaż światła wynika wprost z tego co frajerzy nazywają zasadą względności:
po prostu materia eliminuje anizotropię 'przestrzeni' w której funkcjonuje,
ponieważ takie coś jest... normalne - wygodne, optymalne.

A metodami, sposobami wykrywania takich rzeczy zajmują się naukowcy -
do których nie zaliczamy relatywistów, bo to są amatorzy - wiejska nauka,
rozumowanie w stylu: śnieg jest biały, i dlatego krowy piją mleko.

>światło nikogo tu nie oszukuje.

Światło nie - to ty próbujesz oszukać światło. Wiesz, że jeśli układ porusza się w eterze, to nie da się zsynchronizować zegarów światłem, więc wpadłeś na genialny pomysł, że zsynchronizujesz je falą mechaniczną rozchodzącą się w ośrodku materialnym. Równie dobrze możesz te zegary synchronizować gołębiami pocztowymi - równocześnie je wyślesz, to równocześnie dolecą.
Przestań się już kompromitować.

>Światło nie - to ty próbujesz oszukać światło. Wiesz, że jeśli układ porusza się w eterze, to nie da się zsynchronizować zegarów światłem, więc wpadłeś na genialny pomysł, że zsynchronizujesz je falą mechaniczną rozchodzącą się w ośrodku materialnym. Równie dobrze możesz te zegary synchronizować gołębiami pocztowymi - równocześnie je wyślesz, to równocześnie dolecą.
>Przestań się już kompromitować.

Ależ nie ma tu żadnych fal pomiędzy.

Sita wirują równo po ustabilizowaniu;
potem możesz je rozłączyć kompletnie - po rozkręceniu - jasne?

full symetria:
A = B, a ty proponujesz to rekompensować za pomocą c-v = c+v?

>Sita wirują równo po ustabilizowaniu;

Sita wirują w równym tempie, ale są przesunięte względem siebie, bo nie wystartowały równocześnie, więc cały układ będzie skręcony. To skręcenie nie powoduje jednak żadnych naprężeń, bo przenoszenie się naprężeń jest ograniczone prędkością światła.

>Sita wirują w równym tempie, ale są przesunięte względem siebie, bo nie wystartowały równocześnie, więc cały układ będzie skręcony. To skręcenie nie powoduje jednak żadnych naprężeń, bo przenoszenie się naprężeń jest ograniczone prędkością światła.

zapomnij: skręt robi moment siły itd. - to jest prosta mechanika z liceum.

>zapomnij: skręt robi moment siły itd. - to jest prosta mechanika z liceum.

A skręt promienia światła w atmosferze też robi moment siły?

>>zapomnij: skręt robi moment siły itd. - to jest prosta mechanika z liceum.
>A skręt promienia światła w atmosferze też robi moment siły?

oczywiście.
każda akcja ma reakcję.

dpęd/dt = siła;

dKręt/dt = moment siły.

>>To są tylko założenia. Mylony jest rzeczywisty upływ czasu z opóźnieniem informacji o aktualnej chwili czasowej dt.
>>
>To nie są założenia, tylko wnioski wynikające z założeń. W STW założenia są dwa: zasada względności i stałość prędkości światła względem wszystkich układów inercjalnych. Wszystkie konsekwencje STW wynikają z tych dwóch założeń.
>
Chodziło mi o to, że jeśli założeniem jest iż teorie (wymysły) są bardziej prawdziwe od faktów i konkretów, to mylne jest/są nie tylko same założenia lecz i tzw. "wnioski" wynikające z fałszywych założeń.
Po co komu te założenia? Czy nie da się budować nauki na empirii??
przykład:
Z ziemi A startują w przeciwnych kierunkach dwie rakiety B i C z prędkością relatywistyczną.
Wszyscy trzej obserwatorzy A, B i C gotują jajka, a film z tego procesu wraz ze wskazaniem własnego zegara rozsyłają dwóm pozostałym. U każdego z nich według wskazań własnego zegara jajko na miękko ugotuje się po upływie takiego samego przedziału czasu, ale informacja o tym będzie opóźniona (rozciągnięta). Dlaczego?
Które założenie jest potrzebne?
Entia non sunt multiplicanda praeter necessitatem /Brzytwa Ockhama/

Dylatacja czasu między układami nie polega na efektach obserwacyjnych (te efekty można wyliczyć i wziąć na nie poprawkę).

>Dylatacja czasu między układami nie polega na efektach obserwacyjnych (te efekty można wyliczyć i wziąć na nie poprawkę).

(Wszystko można wyliczyć i wcale nie są do tego potrzebne założenia.) Jeśli wynik obliczeń jest paradoksalny, to trzeba zmienić metody obliczeniowe, bo nauka (w odróżnieniu od literatury) nie może być samozaprzeczająca się. To nie nauka.

STW nie daje paradoksalnych wyników. Wszystkie układy zawsze są zgodne co do wyniku.

>STW nie daje paradoksalnych wyników. Wszystkie układy zawsze są zgodne co do wyniku.

Oprócz tego, że nie są zgodni co do tego w którym czas upływa wolniej 🤣. Taki mały paradoks.
Chyba jednak wolę teorię eteru.

>Oprócz tego, że nie są zgodni co do tego w którym czas upływa wolniej

Ale to nie jest paradoks. Pewne aspekty rzeczywistości są po prostu względne. Do niektórych jesteśmy przyzwyczajeni (np. do względności współrzędnych przestrzennych), a do innych nie (np. do względności współrzędnej czasowej).

>>Oprócz tego, że nie są zgodni co do tego w którym czas upływa wolniej
>>
>Ale to nie jest paradoks. Pewne aspekty rzeczywistości są po prostu względne. Do niektórych jesteśmy przyzwyczajeni (np. do względności współrzędnych przestrzennych), a do innych nie (np. do względności współrzędnej czasowej).
>
Proszę mi odpowiedzieć na takie pytanie:
Gdyby światło (lub jakaś inna forma medium przenoszącego informację) przemieszczało się z prędkością nieskończoną, to obserwator posiadający dostęp do takiego medium widziałby wszystkie zegary w tym samym momencie dt0.
Czy wówczas założenie o względności współrzędnej czasowej byłoby do czegokolwiek potrzebne?
- - -
Wrócę do przykładu z dwoma obserwatorami B i C oddalającymi się od obserwatora A.
Czy obserwatorom B i C będzie się wydawało, że ich zegary chodzą inaczej niż te zegary, które widzą?

>Wrócę do przykładu z dwoma obserwatorami B i C oddalającymi się od obserwatora A.
>Czy obserwatorom B i C będzie się wydawało, że ich zegary chodzą inaczej niż te zegary, które widzą?

Niepotrzebnie skupiasz się na tym, co obserwatorzy widzą. Dla każdego z obserwatorów, zegary które się poruszają (względem danego obserwatora), chodzą wolniej (o czynnik Lorentza) niż ich własne zegary (czynnik Lorentza zależy od względnej prędkości układów). Dla obserwatora A, zegary B i C chodzą wolniej o ten sam czynnik (bo B i C mają taką samą prędkość względem A). Dla obserwatora B, zegary A i C chodzą wolniej, ale C chodzi wolniej od A, bo prędkość C względem B jest większa niż prędkość A względem B. Dla obserwatora C, zegary A i B chodzą wolniej, ale B chodzi woniej od A, bo prędkość B względem C jest większa niż prędkość A względem C. Obserwacja tych zegarów nie ma tu nic do rzeczy. Dylatacja czasu nie jest efektem wizualnym.

>>Wrócę do przykładu z dwoma obserwatorami B i C oddalającymi się od obserwatora A.
>>Czy obserwatorom B i C będzie się wydawało, że ich zegary chodzą inaczej niż te zegary, które widzą?

>Niepotrzebnie skupiasz się na tym, co obserwatorzy widzą.

To proszę się skupić i odpowiedzieć:
czy patrząc na zegar pokazujący godzinę 12:00 widzi pan godzinę 12:00 czy jakąś inną godzinę spowolnioną teoretycznie (a nie w rzeczywistości) przez teoretyczny "czynnik Lorentza".?
Przecież to co obserwatorzy widzą jest dowodem naukowym. Dlaczego nauka miałaby odrzucać dowody dla ratowania fałszywych pseudonaukowych założeń (postulatów)?

>czy patrząc na zegar pokazujący godzinę 12:00 widzi pan godzinę 12:00 czy jakąś inną godzinę

Jakąś inną. Jeśli np. zegar jest oddalony ode mnie na odległość jeden minuty świetlnej, to kiedy zegar wskazuje 12:00, to ja widzę 11:59. Jeśli zegar porusza się względem mnie, to sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, bo dochodzi jeszcze efekt Dopplera, który wizualnie wpływa na widziane przez mnie tempo tykania zegara. Ale te wizualne efekty, to nie jest dylatacja czasu.

>>czy patrząc na zegar pokazujący godzinę 12:00 widzi pan godzinę 12:00 czy jakąś inną godzinę

>Jakąś inną. Jeśli np. zegar jest oddalony ode mnie na odległość jeden minuty świetlnej, to kiedy zegar wskazuje 12:00, to ja widzę 11:59. Jeśli zegar porusza się względem mnie, to sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, bo dochodzi jeszcze efekt Dopplera, który wizualnie wpływa na widziane przez mnie tempo tykania zegara. Ale te wizualne efekty, to nie jest dylatacja czasu.

Proszę cofnąć się do mojej wypowiedzi z 18 maja 2025 14:33
www.racjonalista.pl/forum.php/s,941882#w942259
Tam pytam o przekazywanie informacji z prędkością nieskończoną.
Obojętnie w jakiej odległości ode mnie jest zegar "sekunda" czy "miliard lat" i obojętnie czy przemieszcza się względem mnie czy jest w stałej odległości, to ja patrząc na 12:00 widzę 12:00.
NIE MA ŻADNEGO OPÓŹNIENIA BO PRZEKAZANIE OBRAZU JEST NATYCHMIASTOWE!
Czy pan to rozumie?

Gdyby światło poruszało się z nieskończoną prędkością, to fizyka byłaby zupełnie inna - nie byłoby np. dylatacji czasu.
Ale na potrzeby edukacyjne możemy sobie przyjąć, że masz taką czarodziejską lunetę, która pokazuje ci poruszający się względem ciebie zegar bez opóźnienia i efektu Dopplera. Co zobaczysz? Że ten zegar tyka wolniej od twojego zegara (przy prędkości v=0,866c tyka dwa razy wolniej), więc wskazuje wcześniejszą godzinę niż twój zegar. Ale z perspektywy tego poruszającego się zegara (on też ma taką czarodziejską lunetę), to twój zegar tyka wolniej i pokazuje wcześniejszą godzinę.

>Co zobaczysz? Że ten zegar tyka wolniej od twojego zegara

Od początku:
Z ziemi C startują w przeciwnych kierunkach dwie rakiety A i B z prędkością relatywistyczną.
Wszyscy trzej obserwatorzy A, B i C mają możliwość widzieć wszystkie zegary za pomocą tunelowania w trybie natychmiastowym.
Obserwator A patrzy na swój zegar i widzi 12:00. To samo widzi u obserwatora B.
Obserwator B patrzy na swój zegar i widzi 12:00. To samo widzi u obserwatora A.
Po godzinie obaj obserwatorzy nie rejestrują różnicy we wskazaniach zegarów.
WIDZĄ TO SAMO I TAK SAMO.

>...to fizyka byłaby zupełnie inna - nie byłoby np. dylatacji czasu.

Ależ dylatacja czasu jest bo wskazanie ziemskiego zegara C, które wszyscy widzą jest różne od wskazań A i B.

- - -
Rozmowa dotyczy sugestii autora notki:
Czas w układzie A z perspektywy układu B biegnie wolniej, ale jednocześnie czas w układzie B z perspektywy układu A biegnie wolniej.
Gdyby prawdą było to założenie, to dlaczego obserwatorzy A i B WIDZĄ TO SAMO I TAK SAMO.?

>Po godzinie obaj obserwatorzy nie rejestrują różnicy we wskazaniach zegarów.

Rejestrują. A zobaczy, że zegar B wskazuje wcześniejszą godzinę, a B zobaczy, że A wskazuje wcześniejszą godzinę.

>Ależ dylatacja czasu jest bo wskazanie ziemskiego zegara C, które wszyscy widzą jest różne od wskazań A i B.

Zegar C jest tu na jakichś specjalnych prawach? Ty w ogóle rozumiesz z czego wynika kinetyczna dylatacja czasu?

>Czas w układzie A z perspektywy układu B biegnie wolniej, ale jednocześnie czas w układzie B z perspektywy układu A biegnie wolniej.
>Gdyby prawdą było to założenie,

To nie jest założenie - to jest logiczny wniosek wyciągnięty z zasady względności i wynikającej z niej stałości prędkości światła względem wszystkich układów inercjalnych.

>to dlaczego obserwatorzy A i B WIDZĄ TO SAMO I TAK SAMO.?

Nie widzą.

>>Po godzinie obaj obserwatorzy nie rejestrują różnicy we wskazaniach zegarów.

>Rejestrują. A zobaczy, że zegar B wskazuje wcześniejszą godzinę, a B zobaczy, że A wskazuje wcześniejszą godzinę.

To nie jest możliwe. Zarówno A jak i B nie widzą wcześniejszej godziny, bowiem widzą aktualną.

>Zegar C jest tu na jakichś specjalnych prawach?

Oczywiście. Zegar ziemski C nie ma prędkości relatywistycznej więc tyka inaczej niż zegary bliźniaków A i B.

>To nie jest założenie - to jest logiczny wniosek wyciągnięty z zasady względności i wynikającej z niej stałości prędkości światła względem wszystkich układów inercjalnych.

Jakiego światła? Przy tunelowaniu światło nie ma znaczenia. Znaczenie ma to co określa się słowem: NATYCHMIAST. Twierdzenie, że założenie nie jest założeniem nic nie zmienia. To tylko nowomowa.

>To nie jest możliwe. Zarówno A jak i B nie widzą wcześniejszej godziny, bowiem widzą aktualną.

No tak. Głupek ze mnie.

>>To nie jest możliwe. Zarówno A jak i B nie widzą wcześniejszej godziny, bowiem widzą aktualną.

>No tak. Głupek ze mnie.

W kontekście tematu i przeprowadzanych rozmów skojarzył mi się slogan z baśni Andersena:

Otóż ludzie hołdujący teoriom patrząc na nagiego króla wyobrażają sobie fikuśne szaty których nie widać, ale jedna z teorii głosi, że są.
Podobnie ludzie hołdujący teoriom patrząc na wskazania teleportowanych obrazów wyobrażają sobie, że widząc dwa jednakowe wskazania (własny zegar i teleportowany) widzą różne wskazania 1=/=1.
- - -
Zadziwiające jest, że choć fizyka zna już pojęcie 'TELEPORTACJA' i pojęcie 'TUNELOWANIE PRZESTRZENNE' to jakoś słabo wychodzi teoretykom zrozumienie co z tego wynika.

>Jak wiadomo, zgodnie ze Szczególną Teorią Względności jeżeli mamy dwa układy odniesienia A i B (np.
>zbliżające się do siebie z prędkością V) to zachodzi tam pewna symetria.
>Czas w układzie A z perspektywy układu B biegnie wolniej, ale jednocześnie czas w układzie B z
>perspektywy układu A biegnie wolniej.
>Stawiam dobre Whisky (wysyłam kurierem) kto poda najlepsze wytłumaczenie tego "paradoksu".

STW Einsteina, żeby rozwiązać ten paradoks komplikuje sprawę i wymaga rozszerzenia naszej euklidesowej rzeczywistości do czterowymiarowej rozmaitości Minkowskiego w której ruch to pseudo obrót hiperboliczny o pewien urojony kąt w płaszczyźnie zawierającej oś czasu (taki matematyczny trik).

Natomiast w Teorii Eteru Lorentza nie ma żadnego paradoksu, czas w jednym układzie płynie wolniej, a w drugim szybciej chociaż nie da się tego określić z punktu widzenia tych układów.
Ze względu na dylatację czasu i efekt Dopplera będą się widzieć całkowicie symetrycznie i zasada względności będzie tu w pełni spełniona.

Dlatego uważam, że ta teoria jest lepsza i lepiej opisuje rzeczywistość, gdyż nie dość, że nie musi pozbywać się ośrodka w którym rozchodzą się fale materii, to dodatkowo jest w stanie wyjaśnić względność jedynie przy pomocy efektów falowych w euklidesowej przestrzeni.

Oczywiście prowadzi do takich samych przewidywań dla obserwowanych zjawisk jak STW.

LET daje też możliwość trywialnego wyjaśnienia grawitacji w sposób czysto mechaniczny, a także solidne podstawy wyjaśnienia zjawisk kwantowych.

Od lat powtarzam, że to jest przyszłość fizyki, jednak nie będzie tak łatwo zawrócić całą fizykę że źle obranej drogi.
Tu jest świetna analogia do epicykli Ptolemeusza.
Planety wydawały się "tańczyć" po niebie więc przyjęto ten ruch jako dogmat na setki lat, dopóki nie spojrzano na to z innej perspektywy.
Tak samo jest z prędkością światła - ponieważ wydaje się być stała we wszystkich kierunkach, we wszystkich układach odniesienia więc przyjęto tę stałość prędkości światła jako dogmat, ze wszystkimi zwariowanymi konsekwencjami...
Jednak inne spojrzenie pozwala wyjaśnić tę iluzję stałości prędkości światła jako zjawisko trywialne - podobnie jak było z dziwnym ruchem planet na niebie.

Teorię eteru Lorentza też można przedstawić przy pomocy diagramów Minkowskiego. I też dostaniemy ruch jako obrót hiperboliczny.

>Teorię eteru Lorentza też można przedstawić przy pomocy diagramów Minkowskiego. I też dostaniemy ruch jako obrót hiperboliczny.

przy okazji otrzymasz: akcja != reakcja, i wiele innych oczywistych bzdur.

Poprawna teoria Lorentza nigdy nie zakładała... jakiejkolwiek względności;
to dopiero potem sobie dorobiono, i wiadomo dlaczego: aby się podeprzeć autorytetem!

Lorentz: t' = t, c' = c-v, itd. to jest czysta klasyka

>Teorię eteru Lorentza też można przedstawić przy pomocy diagramów Minkowskiego. I też dostaniemy ruch jako obrót hiperboliczny.

A pewnie, że można bo to użyteczne narzędzie matematyczne, tylko tyle.
Podobnie jak epicykle i deferenty też były użytecznym narzędziem matematycznym do obliczania ruchu planet.

>A pewnie, że można bo to użyteczne narzędzie matematyczne, tylko tyle.
>Podobnie jak epicykle i deferenty też były użytecznym narzędziem matematycznym do obliczania ruchu planet.

Nie rozumiem tej analogi. Diagramy Minkowskiego to po prostu graficzne przedstawienie teorii. Można te diagramy zastosować zarówno do przedstawienia STW jak i LET.

>>A pewnie, że można bo to użyteczne narzędzie matematyczne, tylko tyle.
>>Podobnie jak epicykle i deferenty też były użytecznym narzędziem matematycznym do obliczania ruchu planet.
>Nie rozumiem tej analogi. Diagramy Minkowskiego to po prostu graficzne przedstawienie teorii. Można te diagramy zastosować zarówno do przedstawienia STW jak i LET.

Oczywiście, że można, bo obydwie teorie operują na tych samych równaniach tranformacji.
Tyle, że interpretacja tych transformacji jest zupełnie inna.
W STW interpretujesz je jako jakieś mistyczne przekształcenia czasu i przestrzeni, a w LET jako zwyczajny efekt jakiemu poddawane są przemieszczające się w eterze fale stojące, tworzące materię.