Więc intereuje mnie człowiek jako integralny element przyrody.Co o tym sądzicie?
Żeby skierować dyskusje na odpowiednie tory:
Biomasa człowieka w całej biomasie istot żywych-zmiany ilościowe i jakościowe.

Od pewnego czasu zastanawiają mnie prace prof. (?) Jana Pająka - skąd się biorą tego typu pomysły??
jan-pajak.com/pajak_jan.htm
Czy on na prawdę jest profesorem?
Co o tym myślicie?
Czy to tylko taka prowokacja, żart czy to jest pisane w zamyśle autora na serio?
Co trzeba brać by można było tworzyć takie teksty?
A przede wszystkim jak to się dzieje, że niektórzy ludzie (sporo) traktują te pomysły na serio (widziałem na kilku stronach o ufo odniesienia do prac Jana Pająka)?

To tylko 3 z wielu "prac":
jan-pajak.com/totalizm_pl.htm
jan-pajak.com/free_energy_pl.htm
jan-pajak.com/timevehicle_pl.htm

mamy hipotetyczny pojazd poruszający się z prędkością światła i umieszczonym z przodu pojazdu żródłem światła(lampa?) co dzieje się ze światłem z tego żródła?
czy z punktu widzenia obserwatora ma ono większą prędkość od światła normalnego albo czy obserwator je widzi

Czy potrafi ktoś coś rzeczowo powiedzieć na temat z tytułu wątku? Temat mnie zainteresował. Pierwszy raz o tej sprawie czytałem w felietonie w czasopiśmie "Młody Technik" z lat 70-tych (a może nawet z 60-tych). Było tam napisane, że rzeczywiście stwierdzono i to niejednokrotnie, że każdy skontrolowany człowiek w chwili śmierci tracił 21 gramów - niezależnie od wzrostu, wieku, tuszy czy wyznania. Co więcej - stwierdzono, że zwierzęta też tracą na wadze. Mysz chyba kilka miligramów - ale też jest to wielkość stała, niezależna od "parametrów" danego osobnika. Niestety nie dysponuję już tym numerem "Młodego Technika". Nie mam innych źródeł informacji na ten temat (nie licząc filmu "21 gramów"). Przeczytałem Wasze dotychczasowe wypowiedzi i mam wrażenie, że większości z Was daleko bardziej do racjonalizmu, niż wielu wierzącym w Boga. Że w gruncie rzeczy jesteście ludźmi wierzącymi, niekiedy nawet fanatycznie, ale w ateizm. Czy jest na tym forum ktoś, kto mógłby się podzielić swoją racjonalną (znaczy to dla mnie tyle, co opartą o rozum i badania naukowe) wiedzą na ten temat?
Znalazłem taki post autorstwa Musculusa w wątku "21 gramów" - przedawnionym chyba. Zainteresowało mnie to, więc spróbuję wznowić dyskurs nie tak żartobliwie, jak poprzednio miał oto miejsce.

Wiedziony kilkoma wpisami w wątku www.racjonalista.pl/forum.php/s,21477, zastanawiam się nad zagadnieniem "lobbingu" w badaniach naukowych.

W Europie i Ameryce Płn. można się doliczyć po ok. kilkaset ministerstw, fundacji, organizacji rządowych, samorządowych, branżowych, stowarzyszeń, grup wyznaniowych, koncernów, korporacji, szalonych milionerów i diabli wiedzą, kogo jeszcze - którzy przyznają środki na badania naukowe (granty i stypednia): na różne cele i w różnej wysokości. Na całym świecie jest ich zapewne kilka (-naście?) tysięcy. Każdy z tych grantodawców ma własne komisje oceniające, procedury przyznawania i recenzentów wniosków, choć bywa, że uznani specjaliści są doradcami kilku grantodawców naraz - choć to wyjątki. Każdy z grantodawców ma własne preferencje i politykę finansowania, a także zakres specjalności, które finansuje. Wiele (większość?) takich organizacji posiada w swoim zakresie finansowanie badań medycznych, biologicznych i biotechnologicznych.

Wszystkie uczelnie wyższe, instytuty naukowe, wdrożeniowe, itp. posiadają też własne środki na badania naukowe; w Polsce nazywane są środkami na "badania własne" i "działalność statutową" lub "środkami specjalnymi". Przydzielają je swoim pracownikom, wg bardzo różnych pomysłów i algorytmów, na realizację zadań badawczych - wymyślanych zazwyczaj przez samych pracowników. Można zatem traktować takie jednostki naukowe jako kolejną grupę finansujących badania "grantodawców".

Kojarzę osobiście kilka rodzajów procedur..

W 2004 roku Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej wydała ksiązkę autorstwa dr inż. Jana Dziubana pt: "Technologia i zastosowanie mikromechanicznych struktur krzemowych i krzemowo-szklanych w technice mikrosystemow". Tresc publikacji dotyczy, jak zreszta sugeruje tytul, techniki mikrosystemow, jednak zwyklych ludzi powinien zainteresowac wniosek, jaki wyciaga autor na podstawie zaobserwowanych zmian we wlasciwosciach wody napromieniowanej mikrofalami. Zjawisko zaobserwowano podczas badan nad mikrofalowa aktywacja roztworu wodorotlenku potasu( przy okazji bedaca patentem dr'a Dziubana ) i polega ono na zmianach właściwości wody:
"Badania wykazaly, ze zmiana konduktywnosci wody napromieniowanej mikrofalami w funkcji jej temperatury przebiega inaczej niz w wodzie nie napromieniowanej, a stan taki utrzymuje sie przez dluzszy czas od napromieniowania. Badania widma pochłaniania i transmisji wody dejonizowanej w widmie podczerwonym wykazaly ich znaczna zmiane pod wplywem napromieniowania mikrofalami.[...] Odkryte efekty, a szczegolnie istotna zmiana wlasciwosci wody napromieniowanej mikrofalami i efekt "pamieci" napromieniowania, moga byc niepokojace. Podgrzewane w mikrofalach pokarmy zawierajace wode, a w szczegolnosci napoje, moga byc niebezpieczne dla ludzi przez conajmniej kilkanascie minut po napromieniowaniu. Moze to wynikac ze zwiekszonej reaktywnosci wody oraz z dlugotrwalego utrzymywania sie stanu wzbudzenia po napromieniowaniu.[...] Efekt pamieciowy moze umozliwic transport..

Nowa dziedzina nauki "EZOPATIA"
Połączenie zjawisk paranormalnych / w tym ezoterycznych / z nauką o empatii.
Z moich wieloletnich obserwacji , badań i doświadczeń odkryłem energie występujące w przyrodzie ; u ludzi , zwierząt i roślin.
Energie te zmieniają się wokół wszystkich żywych organizmów w zależności od sytuacji w jakiej się one obecnie znajdują.
Chcąc to dokładniej wyjaśnić w/w energie wpływają na zachowania żywych organizmów ale występują również na przedmiotach martwych.
W przypadku ludzi i zwierząt wysłana energia ezoteryczna / dobra lub zła / ma wpływ na zachowanie się organizmów.
Każda istota żywa posiada energię skumulowaną i zamkniętą na zewnątrz swego ciała w tzw. biopolu.
W chwili przeżywanych emocji /radości lub smutku itd./ biopole to zabarwia się .
Barwy tego biopola nauczyłem się rozpoznawać przez 14 lat badań i doświadczeń.
Człowiek i zwierzęta zdrowe i bez kłopotów wytwarzają wokół siebie biopole o zabarwieniu białym a energia z ich biopola jest najcieplejsza .
W chwili szczęścia biopole to w organizmach żywych zmienia się na barwę niebieską a temperatura tego biopola jest nieco chłodniejsza od temperatury biopola białego.
W chwili bólu i cierpienia żywych organizmów ich biopole zmienia kolor na barwę czerwoną a temperatura biopola spada o kilka stopni .
W przypadku tragedii np. smierci biopole umierającego staje się czarne a temperatura obniża się o kolejne kilka stopni.
Działanie jednego organizmu na drugi wywołuje zmiany w zachowaniu się i odczuwaniu..

To jest przeniesienie dyskusji z innego wątku do nowego. Komentarz do postów V0lratha:
Wydaje mi się, że pojęcie "informacji" którego używasz, jest takie trochę metafizyczne. Piszesz o informacji trochę tak, jakby to było coś istniejącego niezależnie od odbiorcy, coś czego ilość można obiektywnie zmierzyć. Moim zdaniem przez "informację" należało by raczej uznać pewne zjawisko zachodzące miedzy środowiskiem i organizmem. Innymi słowy, informacja to pewna relacja między organizmem a jego otoczeniem. Różne zjawiska w środowisku pobudzają receptory, natomiast to jakie i ile informacji niesie to dla organizmu, to zależy od tego 1. Jakie ma ten organizm schematy poznawcze 2. Czy zróżnicowanie funkcjonowania organizmu w odpowiedzi na pobudzenia receptorów pełni jeszcze jakąś funkcję. Co do punktu drugiego to jest to zresztą kwestia dla mnie nie do końca jasna. Na przykład jeśli pewne sygnały z otoczenia kiedyś niosły dla organizmu informację o zagrożeniu, a teraz już nie niosą (bo np. zmieniło się środowisko), choć organizm nadal na nie reaguje, to czy sygnały te powinniśmy traktować jako informację czy nie?
Pozdrawiam

Zastanawia mnie złożoność naszego Wszechświata.
A dokładniej to, że nie jest on wcale bardzo skomplikowany. Zaryzykowałbym nawet stwierdzenie, że jest jedną z najprostszych możliwości w których mogli się pojawić w sposób samoistny świadomi obserwatorzy.
Tylko 3 rozległe wymiary przestrzenne, tylko 4 podstawowe siły "porządkujące" Wszechświat w różnych skalach, jeden wymiar czasowy...
Mógłbym na przykład zaistnieć we wszechświecie gdzie jest 748 wymiarów przestrzennych, gdzie planety są hiperkulami o powierzchniach 710 wymiarowych, sił podstawowych jest 200, niektóre wymiary i kierunki są wyróżnione, mogę patrzeć jednocześnie w 730 kierunkach oraz obserwować i dokonywać decyzji wpływających na otoczenie poruszając się jednocześnie w 7 wymiarach czasowych, każdy z innymi i z przestrzenią sprzężony w inny sposób - tak, że przekształcenie Lorenza przy tym wysiada. Itp. Itd.
Dlaczego więc nasz Wszechświat jest tak prosty, ale jednocześnie na tyle skomplikowany by mogło w nim zaistnieć życie?
W sumie to nie dość, że pewne stałe są odpowiednie do zaistnienia życia w takim sensie jaki znamy, to struktura jest akurat. Nie za skomplikowana ani nie za mało złożona - na tyle by mogła zachodzić samoorganizacha i procesy chaotyczne [jeśli dobrze pamiętam to, co czytałem o teorii chaosu, to nie zajdą w systemie zupełnie 2-wymiarowym - potrzeba właśnie minimum 3] oraz istniały pewne struktury na różnych poziomach gwarantujących możliwość budowania "życia" z mniejszych części zgromadzonych na..