Z góry przepraszam za (prawdopodobnie) głupie pytanie. Nie znam się na nauce, ale jestem bardzo ciekawa. Nie jestem do końca pewien, jak sformułować moje pytanie bez zaplecza naukowego, ale postaram się jak najlepiej zwerbalizować to, o czym myślę. Z góry dziękuję!

Zastanawiam się, czy pojawią się zmiany epigenetyczne i zmienią DNA. Nie jestem zbyt dobry w nauce, ale wiem, że ekspresja genów osobistych może się zmieniać z biegiem lat i byłam ciekawa, czy byłoby to reprezentatywne w plikach próbek surowego DNA. Czy ludzie powinni ponownie przesłać próbkę DNA, jeśli przejdą znaczące zmiany na przestrzeni lat, czy też surowe dane pozostaną takie same?

Powiedzmy na przykład, że ktoś przesyła próbkę DNA do 23andme lub podobnej strony internetowej, a w tym czasie jest bardzo aktywny i muskularny, i ma średnią wagę. Gdyby ta sama osoba przesłała nową próbkę DNA dziesięć lat później i miała nadwagę i prowadziła siedzący tryb życia w czasie nowego testu, czy surowe DNA zmieniłoby się?

W poprzednim watku po uwagach alsor poprawilem wzor, nie zmienilo mi to meritum, wyszlo ciut inaczej, ufam ze poprawniej. Wykazałem że procz "rozsynchronizowania" z ruchu zachodzi rozsynchronizowanie z roznicy przebytych dróg ktore musi odcisnąć piętno na tym pierwszym w ukladzie rakiety. Paweł007 usilowal to tlumaczyć roznica przyspieszeń i to naprowadzilo mnie na dodatkowy wniosek iż zmniejszające sie rozsynchronizowanie zegarow dziub/rufa wraz z wydluzaniem czasu przyspieszania dowodzi dodatkowej zaleznosci - wplywu przyspieszenia a nie tylko predkosci na dylatacje. Jego wplyw bylby najmniejszy. W omawianym przypadku wg uuo dojscia od zero do 0.866 przy rakiecie dl na 5sc i czasach tego dojscia od 1.5 s do 10^14 mieli bysmy takie mniejwiecej relacje wartosci:
"rozsynchronizowanie" z ruchu, jasne i pewne - 0.433s
rozsynchronizowanie ze skrocenia - ok 0.65
rozsynchronizowanie z przyspieszenia nieco wieksze przy wiekszych a krocej trwajacych jego wartosciach - ok 0.1 (moze w ekstremalnej wersji byc znacznie wieksze, ale to tylko w ekstremalnej).

Ciekawe ze wzor nie dziala dla t<1.15. Widac to jest niemozliwy czas na takie dojscie, i dziwne ze wzor pokazal zaleznosc nie tylko od predkosci ale i od przyspieszenia!

Grafika - zdjęcie - wstrząsające i aż trudne do uwierzenia:

pbs.twimg.(*)WOeD?format=jpg&name=4096x4096

Gdyby Jahwe naprawdę istniał, czyli miał wpływ na zdarzenia zachodzące w momencie zapłodnienia lub tuż po nim (rzekomo sterował przebiegiem ewolucji - mając już z góry upatrzony cel - homo sapiens - na jego podobieństwo) to by nie skazywał niewinnych dzieci na takie lub inne cierpienia z racji wrodzonych nieszczęść.
Wielu ludzi z pokazanych w tamtym gabinecie, z wrodzonymi anomaliami w budowie głowy lub ciała, popełniało w końcu samobójstwo.

Figura woskowa przedstawiająca znanego, autentycznego człowieka, który urodził się i żył z czterema sprawnymi oczami, bodajże w Australii.
Potrafił każdą parą patrzeć, ze zrozumieniem tego co widzi, w innym kierunku niż drugą.
(zdjęcie własne, zmniejszone, telefonem komórkowym, ze znanego gabinetu takich figur w Sopocie niedaleko mola).

Siema
_
Wszystkie wszechświaty są wieczne

Grafika:
cdn.mos.cm(*)NTZ8Jpw34pthnQ-970-80.jpg.webp

Nowa hipoteza o życiu na Marsie i ewolucji organizmów na nim.

Ponad 3.5 miliarda lat temu na Marsie były rzeki, jeziora, a nawet morza, a temperatury jak dzisiejsze na Ziemi.
Atmosfera zawierała przede wszystkim dwutlenek węgla i wodór. Oba są gazami silnie cieplarnianymi.

Mikroorganizmy, które ewentualnie tam istniały wodór zamieniały na metan ("na Ziemi podobna metanogeneza hydrogenotroficzna była jednym z najwcześniejszych metabolizmów").
Wodór lepiej jednak ogrzewa atmosferę niż metan. Taka zamiana powodowała zatem globalne ochłodzenie.

Najbardziej prawdopodobnym, ewolucyjnym przystosowaniem tamtych organizmów było migrowanie coraz głębiej pod powierzchnię bo tam ciśnienie i temperatury pozwalały na względnie podobne egzystowanie jak przedtem na powierzchni.
Z czasem mogła to być głębokość nawet tysiąca metrów pod powierzchnią gruntu.

Na powierzchni działo się coraz gorzej - straszne zimno i pełno lodu.
Ponieważ atmosfera marsjańska w większości zniknęła do dzisiejszych czasów, te mikroby, aby nadal dziś żyć, musiałyby szczęśliwe zmutować w kierunku wykorzystujących inne źródła energii.

Resztek życia na Marsie należy szukać może nawet kilometr pod "ziemią" i wiercić otwory najlepiej w terenie nizinnym i na dnie głębokich kraterów.

Zaproponowano tam też ogólniejszą konkluzję:
Życie może względnie często, choć losowo, pojawiać się we wszechświecie, ale niekiedy tylko po to, aby wyginąć poprzez..

Wspaniała grafika:
pbs.twimg.(*)WYAET5IV?format=jpg&name=large

'Czas przebywania w zanurzeniu współczesnych okrętów podwodnych ograniczony jest jedynie wytrzymałością psychiczną załogi ...'
mimo, że mają tam nawet sale gimnastyczne i baseny.

"Prędkości wymagane do podróży międzygwiezdnych człowieka znacznie przewyższają to, co mogą zapewnić obecne metody podróży kosmicznych.
Nawet przy hipotetycznie doskonale sprawnym układzie napędowym energia kinetyczna odpowiadająca tym prędkościom jest ogromna jak na dzisiejsze standardy rozwoju energii.
Zderzenia statku kosmicznego z kosmicznym pyłem i gazem przy takich prędkościach byłyby bardzo niebezpieczne zarówno dla pasażerów, jak i samego statku kosmicznego".

Podróże kosmiczne między układami planetarnymi mają liczne bariery i utrudnienia.
Dlatego muszą trwać bardzo długo.
To stwarza ogromne problemy życiowe dla załogi, nie tylko związane z mocnymi, przenikliwymi promieniowaniami elektromagnetycznymi bardziej dotkliwymi w kosmosie niż na Ziemi.
Średni czas życia będzie na pewno znacznie krótszy niż w przyjaznym miejscu jakim jest na razie nasza planeta (zanim nie pojawią się tu ewentualne masowe emisje siarkowodoru z przegrzanych oceanów).

Kobiety będą musiały dość wcześnie rodzić dzieci jeśli wielopokoleniowa wyprawa ma odnieść sukces kolonizacyjny na planecie docelowej czyli dowieźć tam przynajmniej kilka żywych osób.

Naturalnego nieba, chmur te astronautki raczej nigdy nie zobaczą.

Będą żyć, poniekąd,..

Wg TW dwa zegary przyspieszane równo i ustawione w odległości h, np. na początku i końcu rakiety,
będą się rozjeżdżać z czasem:

dt = t1 - t2 = gh/c^2 t

skąd ten pomysł?

Z OTW, bo tak jest dla grawitacji: sqrt(1-2V/c^2) = 1 - V/c^2 + ... = 1-gh/c^2 ...

zatem generalizując ten bajer dla dowolnych przyspieszeń wychodzi ten motyw z przyspieszanymi zegarami.

Niestety, ale to jest chybiona analogia!
..........

zegary przyspieszane w rakiecie nie rozsynchronizują się wcale!

......
Co łatwo uzasadnić, wyjaśniając co faktycznie reprezentuje ten wynik:
dt = ah/c^2 t

Dla stałego przyspieszenia v = at zatem:

dt = vh/c^2

a ten bajer jest dobrze znany z STW:
podczas synchronizacji zegarów wg konwencji c = const otrzymujemy taki błąd,
co Lorentz zapisał w tzw. tr. czasu:
t' = gamma (t - xv/c^2)

....
Finalizując:

to jest desynchronizacja ale tej względnej jednoczesności, a nie tej klasycznej.

Po prostu dla v = 0 zegary są zawsze dobrze synchronizowane - tak samo w sensie klasycznym, jak i tym z STW.

Różnica zależy tu od prędkości: xv/c^2,
zatem gdy v = at, no to wtedy to rośnie z czasem, czyli jednoczesność w sensie STW się rozjeżdża, a nie żadne zegary!

Innymi słowy: ten sztuczny - umowny czas Lorentza pęka w przyspieszeniach, a nie ten klasyczny - fizyczny, który nas dotyczy.

The end.

No, może jeszcze dodam: ten rozjazd faktycznie pozwala wykryć swoją prędkość, no bo to będzie widać... raczej - co nie?

Znany jest ten zegarek świetlny Einsteina,
w którym światło biegnie skosem, co produkuje wydłużenie czasu przelotu do:

t' = gamma * t, czyli zegar zwalnia tradycyjnie.


OK. No, ale za pomocą tego wynalazki można łatwo wykryć - zmierzyć
prędkość jazdy zegara, czyli tej zakazanej prędkości swojej w STW.

Setup jest tu bardzo prosty:

jedziemy z prędkością u - względem Ziemi, czy innego obiektu... nie ma znaczenia.

długość naszego pojazdu wynosi L, np. L = 10m, albo 5 km - nie ma znaczenia...

sytuacja wygląda tak (może potem to narysuję lepiej):

A'---------------B'---- to jest ziemia, czy inny obiekt wzg. którego mierzymy u

.../
../ -> ten laser leci skosem
./
A|===============|B -> u - jedziemy sobie

odcinek: L = AB = A'B',

A jedzie, ale B stoi - na ziemi,

ten nasz pojazd podczas jazdy zahacza jednocześnie w A i B,
i tam są odpalane sygnały świetlne kierowane pionowo, np. lasery.

Laser z A leci skosem, bo A jedzie, natomiast ten z B
leci pionowo, bo on stoi - na ziemi... wiadomo?

No teraz mierzymy czasy przelotu obu tych laserów na wysokość h -
tam mamy ekran na suficie... w stodole, więc to będzie widać...

otrzymamy dwa czasy: tA i tB.

Fakty:
gdyby ziemia stała w kosmosie, no to wtedy ten sygnał z A leciałby skosem,
a ten z B pójdzie pionowo, zatem tB < tA, bez wątpienia.

No ale my nie wiemy kto tu stoi a kto jedzie - co relatywni..

Grafiki:

static.sci(*)924-B059-4BFC-90FF723DDB01F3AF

oraz

ii.up.krak(*)ctal-1978534_1920-1024x575.jpg

John Clauser, Alain Aspect i Anton Zeilinger podzielili równo Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki w 2022 r.
"za eksperymenty ze splątanymi fotonami, ustalenie naruszenia nierówności Bella i pionierską informatykę kwantową".

Jednym z bardziej niepokojących odkryć w ciągu ostatniego półwiecza jest to, że wszechświat nie jest ani uwarunkowany lokalnie ani rzeczywisty
- w sensie że obiekty mają określone właściwości.
Badania na pograniczu fizyki kwantowej wykazały, że te rzeczy nie mogą być prawdziwe.
Dowody pokazują, że obiekty nie są pod wpływem wyłącznie otoczenia i mogą również nie mieć określonych właściwości przed pomiarem.

Dodam coś dla szerszego objaśnienia.

1.Niektóre cechy cząstek są losowane przez naturę dopiero w momencie kontaktu z innym obiektem.

2.Sądzono, że na obiekty może wpływać tylko ich otoczenie, a taki wpływ nie może przemieszczać się szybciej niż światło.
Okazało się, że gdy jedna cząstka bardzo daleko od innej, pochodzącej z miejsca wspólnego początku lotu,
nabywa w drodze losowania przez naturę konkretny spin to druga, splątana z nią, ustala swój spin na odpowiednio przeciwny od razu
- nawet gdy jest o miliard lat świetlnych od tamtej.

Inspiracja:
www.scient(*)n.com/article/the-universe-i..

Grafika:
www.scienc(*)ingneutrinos_superk_online.jpg

Trwa wyścig w projektowaniu i budowaniu ogromnych podziemnych detektorów neutrin, kosztujących setki milionów, a nawet miliardy dolarów.
W starej kopalni w pobliżu dawnego miasta Kamioka w Japonii fizycy przygotowują się do zbudowania Hyper-Kamiokande (Hyper-K), gigantycznego następcy Super-K,
który będzie badał neutrina wystrzeliwane z akceleratora cząstek w Japan Proton Accelerator Research Complex (J-PARC) w Tokai 295 kilometrów dalej.

W Stanach Zjednoczonych naukowcy opracowują Deep Underground Neutrino Experiment (DUNE) w dawnej kopalni złota w Lead w Południowej Dakocie,
który będzie badał neutrina z Fermi National Accelerator Laboratory (Fermilab) 1300 kilometrów dalej w Batavii w stanie Illinois.

Stawką może być odpowiedź na jedno z najgłębszych pytań w fizyce dotyczących Wielkiego Wybuchu:
W jaki sposób, wbrew przewidywaniom na bazie obecnej wiedzy, nowo narodzony wszechświat wytworzył więcej materii niż antymaterii?
Co zarazem oznacza, że jest wypełniony czymś zamiast ... niczego.

Innymi słowy udało nam się ale nie wiadomo dlaczego.

Siema
_
Wszystkie wszechświaty są wieczne

Wyzwanie dla wszystkich relatywistów - kto wygra, kto jest lepszy -
ultrarelatywizm czy relatywizm?

Na początek lekcji poproszę o definicję obu tych pojęć:

A. czym jest relatywizm
B. a czym ultrarelatywizm

wygląda na to że mamy tu słynny problem typu: czym się różni krokodyl?

ale tylko pozornie.