Przepraszam za głupie pytanie, ciekawiło mnie to i widzę sprzeczne informacje na ten temat. Z jednej strony receptory smaku istnieją tylko u ssaków, więc niektórzy ludzie twierdzą, że nie. Inni wspominają, jak stosuje się go w środkach odstraszających owady, więc niektórzy twierdzą, że tak? Czy istnieje bardziej konkretna odpowiedź?

Jak dawno temu ludzie i psy mieli tego samego przodka? Jeśli moje (ograniczone) zrozumienie ewolucji jest poprawne, teoretycznie musiał istnieć czas, w którym istniało zwierzę, które podzieliło się na to, co ostatecznie ewoluowało w ludzi, i to, co ostatecznie stało się psami.

Czym było to zwierzę?

Gdzie żyło?

I ile pokoleń przypada na każde z nich od tamtego czasu do teraz?

Czytam o historii medycyny i wspominają o ludziach umierających na błonicę z powodu „błony”, która rozwinęła się w gardle i utrudniała oddychanie. Dlaczego lekarze nie mogli go usunąć ręcznie lub zrobić w nim dziury, aby pacjent mógł oddychać? Czy tracheotomia by pomogła?

Oto kilka moich argumentów przeciwko istnieniu życia po śmierci (w wymiarze religijnym), które pomógł mi lepiej ubrać w słówka i sformułować ChatGPT. Zapraszam do dyskusji.

Jeśli życie po śmierci istnieje i jest wspaniałe, to odejście bliskich powinno być źródłem pocieszenia, a nie rozpaczy.

Teoria o istnieniu życia wiecznego jako wspaniałego miejsca nie jest zgodna z ludzkim doświadczeniem żałoby, które wskazuje na głębokie poczucie ostateczności i nieodwracalnej straty.

Jeśli zaświaty miałyby być idealne, to ich ideał powinien w jakiś sposób „przenikać” do naszego świata – przynajmniej na poziomie odczuwania straty. Tymczasem, jak zauważyłeś, żałoba jest jednym z najbardziej bolesnych i nieodłącznych aspektów ludzkiego doświadczenia.

Idealny świat po śmierci powinien nie tylko być wolny od cierpienia, ale także sprawiać, że nasz ból po stracie byłby przynajmniej logicznie wytłumaczalny albo łagodzony. Jeśli jednak pozostawia nas w stanie nieutulonego żalu, to:
albo zaświaty są niedoskonałe, bo nie rozwiązują problemu cierpienia związanego z odejściem,
albo w ogóle nie istnieją.

Jeśli zaświaty istnieją, a ich idealność jest pozorna, mogłyby stosować mechanizmy „otumanienia” (np. zatarcie pamięci, euforię, iluzje), aby istoty tam przebywające nie dostrzegały paradoksów.

Takie zaświaty nie byłyby idealne, lecz zmanipulowane, ograniczając wolność myśli i prawdę, co przeczy idei doskonałości.
Prowadzi to do pytania: czy życie wieczne w zaświatach..

Widziałem wiele filmów, które polecono mi obejrzeć dopiero po latach i od razu pożałowałem, że nie obejrzałem ich wcześniej. serial Igrzyska Śmierci, Fightclub, 500 dni lata. Zawsze kończę na dodawaniu sugestii innych osób do stosu „prawdopodobnie nigdy nie obejrzę”, dopóki pewnego dnia przypadkowo na nie nie natknę się i nie pokocham ich!

Czy są jakieś filmy, których żałujesz, że nie obejrzałeś wcześniej?

W debacie na temat wolnej woli często słyszy się, że nauka wymaga determinizmu.

Dla mnie determinizm jest bardzo specyficzną teorią filozoficzną – według której wszystko miało miejsce w Wielkim Wybuchu i rozgrywało się dokładnie w jeden sposób. Nauka działa bez tego konkretnego założenia. Czy mam co do tego rację?

Ponadto, jeśli nauka nie wymaga determinizmu, czego wymaga? Niezmienione prawa natury?

Jakoś trudno mi w to uwierzyć, że taki David Rockefeller po prostu umarł na wieki wieków amen. Musiał upozorować swoją śmierć po przekroczeniu 100 lat życia by nie zadawano pytań jakim cudem on żyje ale gdzieś tam potajemnie żyje dzięki dostępnemu wąskiej elicie eliksirowi młodości.

„Bijąc swój poprzedni rekord, lecąc zaledwie 5,8 miliona mil nad powierzchnią Słońca, należąca do NASA sonda Parker Solar Probe przeleciała przez atmosferę słoneczną z niesamowitą prędkością 700 000 km na godzinę”

Do czego jest mierzona ta prędkość? Centrum Słońca? To powierzchnia?

Ogólnie rzecz biorąc, do czego odnoszą się podawane prędkości statków kosmicznych? Czy w niektórych momentach lotu przełączają się z prędkości względem miejsca startu na prędkość względem ziemi pod statkiem kosmicznym, na prędkość względem środka Ziemi, a następnie na prędkość względem środka Słońca? Albo co?

Na przykład, jeśli ktoś pali papierosy lub cierpi na otyłość, to rzuci palenie/przejdzie na dietę. Czy nasz organizm naprawi szkody spowodowane paleniem/otyłością?

Weź przeciętnego ptaka, kiedy jest w locie poziomym, jak ciężko pracuje, aby latać?

Rozumiem, że niektóre ptaki (myszołowy) mogą nie starać się utrzymać w powietrzu, a inne (indyki) nie latają skutecznie. A co z gęsią kanadyjską? Albo koliber? Jaki byłby ich poziom wysiłku? Jeśli odnosisz to do wysiłku człowieka, czy jest to podobne do joggingu, czy raczej do chodzenia?