Jest to dramatycznie powszechny sąd, a ciężko znaleźć mi coś na temat jego prawdziwości. Przeprowadzono kiedyś badania, które jednoznacznie by to potwierdziły?

Nigdy nie słyszałem o podwójnych tęczach, ale kilka dni temu zobaczyłem coś takiego.
pl.wikipedia.org/wiki/Tęcza

Te kolory na monitorach są wybrakowane - zwłaszcza fiolet jest marny;
tego chyba nie można odwzorować poprawnie za pomocą kombinacji RGB, mieszanie farb CMY również nie ogarnia wszystkich kolorów...

Rzeczywiście, rgb odtwarza tylko taki trójkąt z pełnej palety kolorów:
hyperphysi(*).gsu.edu/hbase/vision/cie.html

Takie pozornie proste zadane.
Mamy ciąg binarny losowych zdarzeń: sukces z prawdopodobieństwem p i porażka q = 1-p.

Dla p = 1/2 może to być zwyczajna seria rzutów monetą typu:
10111001110001010100011111... i 1 - orzeł, 0 - reszka.

Zadanie polega na obliczeniu ile prób/rzutów należy wykonać (średnio), aby otrzymać serię sukcesów długości k, np. k = 8 oznacza 8 orłów z rzędu?

I chyba jeszcze trudniejszy problem:
mamy n prób, powiedzmy n = milion;
ile tu będzie (średnio) serii sukcesów o długości k (=1,2,3... n), oraz jaka będzie najczęściej się pojawiać (pewnie to zależy tylko od p)?

Serie liczymy tylko raz, znaczy musi ona być ograniczona, np. 011110, i tu jest dokładnie seria sukcesów długości 4; nie ma tu serii długości 3, ani dwóch długości 2 (wówczas musiałoby np. tak być: 0110110).

Witam.

Większość pseudonauk jest nieszkodliwa, przynajmniej w sensie zagrożenia ludzkiemu życiu. Są jednak pseudonauki medyczne, groźne i wcale nie mówię o homeoterapii która raczej nie zabija.

Na początek jako wprowadzenie cytat z jednego z portali z komentarza (takich komentarzy znajdziecie mnóstwo):

"Do goscia pierwszego, na raka umieraja tylko Ci co sie na to lecza.to nie rak zabija,ale sposob leczenia,glownie chemoterapia i radioterapia.Ludzie ktorzy dowiedzieli sie ze maja raka,zaczeli pic soki z wrzyw,na surowo,przestali pic alkohol,zaczeli jadac salaty polewane olejami z orzechow,codziennie dwie lyzki oleju z pestek moreli,skonczyli z przetworzaona zywnoscia z platikowych opakowan juz po paru tygodniach raka nie "

Takich "porad" w internecie jest mnóstwo. Są setki stron namawiających chorych na raka do NIE LECZENIA się, niektóre jeszcze oferują dodatkowo różne "naturalne" terapie. Zwykle całość jest przyprawiona teoriami spiskowymi - np że lekarze celowo źle leczą, albo że 90% lekarzy to żydzi którzy mają radość z torturowania gojów przez okaleczanie (chirurgia),trucie(chemioterapia), i przypalanie(radioterapia).

Co do "naturalnego leczenia" to królują obecnie dwie "terapie", amigdalina sprzedawana często jako "witamina B17"(aby dać naturalności jej) i różne mutacje terapii Gersona(Gersonowcy z USA działają w Meksyku bo nie chcieli przedstawić amerykańskiemu urzędowi ds żywności i leków żadnych badań skuteczności - argumentem było że nieetyczne jest robienie testów..

S0 = Suma 1/n^2, dla n = 1,2,3,...;
Ta suma jest skończona, co już Euler obliczył: pi/6.

To był tylko jeden wymiar, a teraz dwa wymiary:
S = Suma 1/(m^2+n^2), i lecimy po siatce m x n, zatem m = 0,1,2... i n = 1,2,3, ...
Będzie to zbieżne czy nie?

Trzeba sumować kolejno: m = 0, tu jest: s0 = S0 = Pi/6; następnie:
s1 = sum 1/(1+n^2), to będzie na pewno zbieżne i mniejsze od s0.
dalej:
s2 = sum 1/(4+n^2), jeszcze mniejsze
s3 = sum 1/(9+n^2), itd.

Sumy są coraz mniejsze, ale czy razem będzie to zbieżne?
Prawdopodobnie nie będzie, i chyba rośnie liniowo z m, ale trzeba to pokazać.
-------

I ostatecznie trzy wymiary:
S = suma 1/(m^2+n^2+k^2)

Chciałbym od razu zaznaczyć, że jest to dywagacja z pogranicza humoru fizycznego, niemniej jednak dość interesująca - nie znalazłem bowiem jak dotąd niczego podobnego, jakkolwiek zainspirowała mnie idea przestrzeni fazowej.

Interesuje mnie tutaj przestrzeń newtonowska, nie czterowymiarowe kontinuum czasoprzestrzenne. Chodzi mi o aspekt psychologiczny naszego postrzegania przestrzeni. Jak wiadomo, Immanuel Kant zwrócił uwagę na to, że zarówno czas i przestrzeń są pewnymi formami umysłu, od których nie możemy się uwolnić i ta konstatacja (o ile dobrze rozumiem krytykę czystego rozumu) prowadzi do konkluzji, że nigdy nie będziemy w stanie orzec z całą pewnością, jaka jest rzeczywistość "sama w sobie", nie poddana "obróbce" umysłu.

Otóż mam pewne spostrzeżenie - ciekawe, mam nadzieję - które w zaskakujący sposób współgra z tym kierunkiem myślenia. Postawmy sobie otóż pytanie: ile wymiarów ma przestrzeń, którą postrzega każdy człowiek dysponujący zdrowym wzrokiem? Trzy?

Czyżby?

Geometria euklidesowa opisuje właściwości przestrzeni trójwymiarowej (jak i każdej innej skończenie wymiarowej, na której jest założona metryka pitagorejska) poprzez "czyste formy", kształty. Żadna dodatkowa treść fizyczna nie jest uwzględniana.

Tymczasem nasz umysł, za pośrednictwem wzroku rejestruje nie tylko czyste kształty, zanurzone w przestrzeni, którym potrafimy dzięki pracy naszego mózgu przypisać atrybuty głębokości, szerokości i wysokości; dochodzi ponad to atrybut koloru - ważny przecież..

Chodzi o zakrywanie nieba - pola widzenia.

Np. gdy pada śnieg mamy ograniczone pole widzenia, znaczy widzimy obiekty tylko do pewnej odległości.

Po prostu każdy płatek śniegu zasłania nam fragment powierzchni, więc gdy jest ich pełno dookoła, wówczas te zasłonięte fragmenty się sumują i widać coraz mniej z dystansem.

Płatki są rozproszone równomiernie i znamy ich gęstość, np. n = 1000 płatów na m^3 (średnia odległość 10cm). Powierzchnia średniego płatka powiedzmy S = 1cm^2.

Jaka będzie ta graniczna odległość, po której przekroczeniu zasłonią nam wszystko - całą sferę 4pi?
---

Potem można obliczyć coś ciekawszego:
zasłanianie nieba przez galaktyki, czyli jak odległe rejony kosmosu możemy obserwować (w dowolnie odległej przyszłości).
Będzie to dystans do najodleglejszej galaktyki, czyli w zasadzie rozmiar wszechświata.

Średnia odległość pomiędzy galaktykami wynosi chyba około 2.5 mln ly., a średni rozmiar pewnie ze 100 tyś ly - średnica, z tego można obliczyć powierzchnię (nie są to kule, lecz zwykle dyski, ale tu prawie na jedno wyjdzie - prawdopodobieństwo ustawienia galaktyki 'na krawędzi' jest znikome).

Poważnie? Nic o tranzycie? Aj, aj, ludzie. Ta noc była warta zarwania! Ale co tu dużo pisać.. Może pokaże moje 3 ulubione zdjęcia od SDO:



Bogini dała ostatnie show w tym stuleciu.. Następna okazja już za 105 lat!

Trochę więcej zdjęć wrzuciłem TUTAJ. Jednak jak ktoś chce naprawdę pooglądać to jest ich znacznie więcej w sieci - wystarczy poszperać . Proponuję TEN link.

Dla ciekawskich: Nie tak dawno pisałem o związku przejścia Wenus z badaniami egzoplanet - TU.

Coś dla jeszcze bardziej ciekawskich? Jasne! O tu .

Słyszeliście może o kolumnie stojącej w Delhi? Jeśli nie, to zobaczcie.
en.wikipedia.org/wiki/Iron_pillar_of_Delhi
Dziwi mnie, że do dzisiaj są ludzie, którzy starsze cywilizacje uznają za głupie. Takie Dainkeny na przykład uważają, że bez kosmitów ludzie nie mogli postawić budynków.

Tak sobie przeglądam temat o geometrii powierzchni w wikipedii:
en.wikiped(*)ferential_geometry_of_surfaces

i w związku z tym zastanawiam się, czy to tradycyjne przekonanie o istnieniu krzywizny wewnętrznej powierzchni (dowolnej przestrzeni) nie jest efektem nieporozumień ('życzeń').

Tam wyraźnie widać, i chyba jest to nawet formalnie udowodnione, że bez trzeciego wymiaru nie można utworzyć krzywej powierzchni!

Wewnętrzna krzywizna to ta Gaussa, zdefiniowana jako iloczyn krzywizn głównych (pryncypialnych) k1 i k2: K = k1.k2

I wiadomo, że tę wielkość można wyznaczyć lokalnie, znaczy siedząc na badanej powierzchni, co pierwszy Gauss wykazał i stąd nazwa.

Teraz się zastanawiam, czy przypadkiem nie można wyznaczyć lokalnie również tych głównych k1 i k2?

W związku z tym wymyśliłem taki test:
rysujemy trójkąt prostokątny i równoramienny zarazem, a potem porównujemy oba te kąty ostre, które są równe po 45 na płaszczyźnie.

Przypadek walca pomijamy (tu również mamy: K = 0; i k1 = 0, k2 = 1/R,
i w zasadzie można wyznaczyć k2 z tej powierzchni - po prostu wykrywamy, że mamy pętlę o długości 2piR...).

Na sferze kąty będą większe i nadal równe, ale można wyznaczyć: k1 = k2 = 1/R = sqrt(K).

Pozostaje przypadek z niezerowymi i różnymi krzywiznami k1 i k2.
Czy w tym przypadku te kąty ostre naszego trójkąta będą zawsze równe?
Jeśli nie, wówczas będzie można wyznaczyć obie krzywizny.

Weźmy prosty przypadek takiej powierzchni i sprawdzmy:
z = x^2 +..