Erotyka kobiet jest słabo rozpoznana. Łechtaczkę amputuje się wielu krajach i nikogo praktycznie to nie rusza bo pseudonaukowcy twierdzą że istnieje orgazm pochwowy (a naprawdę łechtaczka obejmuje pochwę swoimi "wąsami").

Coś się jednak rusza w świecie np:

Rozpoznano problem zdrowotny kilkunastu procent kobiet lekceważony przez lekarzy i społeczeństwo

kobieta.wp(*)resja-waginy-6151619682105473a

Niemniej amputowanie łechtaczki bardzo szkodzi ewolucji w krajach gdzie jest popularne bo cofa presję na rozwój orgazmu kobiecego i kiedyś może doprowadzić do unikania przez kobiety seksu (gdy po wojnie atomowej lub impakcie z kosmosu zostaną tylko niedobitki z jakiegoś kraju tego typu)

Eksperci PIS (ale akurat nie ci od nieszczęśliwego wypadku w Smoleńsku) zakłamują rzeczywistość jak tylko mogą. "Ludzkie emisje CO2 to szklanka w oceanie naturalnych emisji CO2" rzekł jakiś profesor geolog zaproszony kiedyś do Radia Maryja.
Chodzi wyłącznie o głosy górników i obronę względnie taniego węgla (na wypadek gdyby naprawdę trzeba było płacić do wspólnej kasy świata opłaty za jego spalanie, na razie nie płacimy nic).
Z roku na rok wzrasta ilość CO2 w atmosferze i wrasta o około połowę tego co emituje ludzkość. Czyli przyroda jeszcze akumuluje połowę trucizny (gazu cieplarnianego) dodawanej corocznie do atmosfery przez co zakwaszają się oceany i umierają rafy koralowe.
Ale już tylko połowę daje radę przyswoić. Ugotujemy się na pewno jeśli amoralne osobniki pokroju Jarosława Kaczyńskiego będą dbały tylko o doraźny sukces polityczny, władzę i prymitywne mszczenie się na swoich przeciwnikach (na przykład na Tusku i Wałęsie).

Po tym jak Trump wycofał USA z Porozumienia Paryskiego (zapewne nie chcąc dopłacać krajom biednym za walkę z emisjami CO2) przyszedł drugi cios w to porozumienie.
Okazuje się, że liczne kraje zgłaszają niewiarygodne, zwykle zaniżone dane o emisjach na swoim obszarze.
Nie mając sensownych danych co kilka lat zbieranych nie można egzekwować procentowego zmniejszania emisji gazów cieplarnianych.

Wielkość emisji nie trzeba ustalać z pomiarów rzeczywistego nasycenia powietrza nad regionem bo wynika ze statystyki zużywanych przez gospodarkę i ludzi materiałów...

Mimo że współczesna medycyna dysponuje coraz doskonalszymi syntetycznymi środkami opatrunkowymi, nadal często można się natknąć na pomysły wykorzystywania w celu opatrywania ran środków tzw. medycyny naturalnej, w tym produktów pszczelich - głównie miodu i propolisu. Rany, obrzęki czy owrzodzenia są nimi smarowane, okładane lub przemywane. Poza tym, na rynku farmaceutycznym dostępna jest też cała gama środków opatrunkowych wytwarzanych na bazie lub z mniejszym czy większym dodatkiem produktów pszczelich. Często są one spostrzegane przez nabywców jako lepsze niż konwencjonalne środki opatrunkowe, nawet jeżeli w najlepszej literaturze fachowej nie zawsze można znaleźć na to wystarczająco przekonujące dowody.

Nowoczesne środki opatrunkowe mają szerokie działanie: odkażające, przeciwzapalne, gojące i przeciwbólowe. Ich efektywność lecznicza jest najczęściej dobrze udowodniona w odpowiednio przeprowadzonych badaniach, a skład i bezpieczeństwo bakteriologiczne - ściśle kontrolowane. Czy w takim razie naturalny miód rzeczywiście może z nimi konkurować pod względem jakości i skuteczności?

Wbrew sceptykom, podchodząc do sprawy czysto rozumowo, wykorzystywanie miodu miejscowo do opatrywania ran nie jest zupełnie pozbawione sensu. Świeży miód rzeczywiście posiada udowodnione działanie antybiotyczne (przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze). Kwaśny odczyn miodu, związany z wysoką zawartością cukrów, powstrzymuje rozwój chorobotwórczych drobnoustrojów. Ponadto, wysokie stężenie cukrów..

O krytycznym znaczeniu insektów - zapylaczy nie trzeba chyba nikogo przekonywać. Gdy o nich mowa, zazwyczaj mamy przed oczyma pszczoły i motyle fruwające nad rozsłonecznioną, ukwieconą łąką. Okazuje się jednakże,iż są także zapylacze operujący porą nocną - głównie ćmy i chrząszcze. I odgrywają one - chociaż niewidoczne - niebagatelną rolę. I podobnie jak insekty z dziennej zmiany, parają się z podobnymi problemami - takimi jak kurczenie się środowiska naturalnego w którym żyją, czy też zatrucie tegoż środowiska pestycydami. Jednakże owadzie nocne marki stoją dodatkowo w obliczu innego, specyficznego tylko dla nich problemu. Otóż na wydajnośc ich zapylania bardzo duży - i negatywny - wpływ ma zanieczyszczenie świetlne ( light pollution). Problem ów dotyka także miejskie ptaki jak również.....amatorów rozgwieżdżonego nieba - którzy z powodu zanieczyszczenia jak wyżej nie mogą dojrzeć w warunkach miejskich gwiaździstego nieba - nawet wówczas gdy jest w nich prawo moralne.
Z badań szwajcarskich naukowców wynika, iż łąki które dotknięte są zanieczyszczeniem świetlnym odwiedzane są przez owady znacznie rzadziej. Spadek w porównaniu z łąkami na których panuje naturalna ciemność wynosi aż 62 %. Skutek jak wyżej bierze się - przede wszystkim stąd, iż w przypadku występowania zanieczyszczenia jak wyżej - owady ciągną do źródeł światła - jak te, nomen omen, ćmy ze znanego przysłowia. Skutkuje to oczywiście gorszą jakością i ilością zapylania - z oczywistymi negatywnymi konsekwencjami w zakresie..

To, że mikrofalowe promieniowanie tła jest dość jednorodne tłumaczy się tym, że bardzo blisko początku etapu zwanego Wielkim Wybuchem nasz wszechświat rozszerzał się na tyle wolno, że był czas na wzajemne interakcje cząstek i na wyrównywanie temperatury.
Potem nastąpiła niezwykle szybka ekspansja czasoprzestrzeni zwana fazą inflacji. Napędzać ją miało pole sił, a ich nośnik nazwano inflatonem.

Przez długi czas przypuszczano, że boznon Higgs'a jest tym inflatonem. Potem okazało się, że nie jest nim (jego taka akurat duża masa powodowałby inny wygląd dzisiejszego promieniowania tła).
Zaproponowano hipotezę, że inflatonem jest cząstka o mniejszej masie - istniejąca dzięki zjawisku oscylacji (opisanej jednym swobodnym parametrem).
Taki inflaton powinien pojawiać się w rozpadach mezonów pięknych B+, a dokładniej w dalszych efektach takiego rozpadu.
Jak poinformował dr Chrząszcz, badacze z IFJ PAN przeanalizowali materiał z eksperymentów w LHC i wykazali, że dla 99% możliwych wartości rozpatrywanego parametru nic nie wykryto.
Oznaczałoby to, że najprawdopodobniej nie znaleziono inflatonu. Cięższy od bozonu Higgsa inflaton może istnieć ale z innych względów nie jest to łatwa i atrakcyjna hipoteza.
Ostateczna konkluzja jest taka, że inflacja może okazać się ogromną, niewytłumaczalną zagadką.
Niełatwo z niej zrezygnować bo tłumaczy, między innymi, obserwowaną jednorodność obserwowanego wszechświata.

Należy docenić możliwość pracy Polaków w oparciu o ogromne wydatki UE na Wielki Zderzacz..

Arktyka ociepla się się na potęgę - co , między innymi, skutkuje roztapianiem się wiecznej zmarzliny ze wszystkimi tego faktu przykrymi konsekwencjami. Jadną z nich jest uwalnianie się do atmosfery znacznych ilości metanu, znajdujących się w wiecznej zmarzlinie - który to proces podkręca tempo globalnego ocieplenia, jako że metan jest gazem cieplarnianym znacznie bardziej groźniejszym niż dwutlenek węgla. Okazuje się jednakże, iż metan nie jest jedyną substancją, której przyspieszone uwalnianie się w Arktyce skutkuje efektem jak wyżej. Bowiem w torfowiskach wiecznej zmarzliny znajdują się także znaczące ilości podtlenku azotu, gazu cieplarnianego 300 razy bardziej efektywnego niż CO2 w zakresie generowania fenomenu ocieplania jak wyżej. Okazuje się, iż roztapiająca się wieczna zmarzlina emituje 5 razy więcej podtlenku azotu niż zmarzlina znajdująca się w stanie zamrożenia. Torfowisk zaś ze znaczącymi zasobami podtlenku azotu jest w Arktyce multum - zjamują 1.9 mln. kilometrów kwadratowych. Fenomen jak wyżej - szkicowo zarysowany - nie był do tej pory uwzględniany w symulacjach traktujących o globalnym ociepleniu. Zainteresowanych detalami odsyłam do:

sciencenor(*)tbed-overlooked-greenhouse-gas


"New study shows how thawing Arctic peat releases large quantities of nitrous oxide—an overlooked greenhouse gas that is almost 300 times more powerful than carbon dioxide.
Many studies have reported the risk posed by the vast amounts of carbon..

[cytat] Finansowani ze środków unijnych naukowcy opracowali wysoce wydajny i niezawodny system zdolny do bezpośredniego przekształcania energii termicznej na energię elektryczną, aby umożliwić podróże kosmiczne do obszarów bardzo oddalonych od Słońca.

Pokładowy system wytwarzania energii ma kluczowe znaczenie dla dalszej eksploracji Układu Słonecznego. Za orbitą Jowisza, gdzie dostęp do energii słonecznej jest bardzo ograniczony, radioizotopowe systemy energetyczne (RPS) stanowią obecnie jedyne skuteczne rozwiązanie. W tym rodzaju technologii wykorzystującej energię jądrową ciepło używane jest do produkcji energii elektrycznej na potrzeby statków kosmicznych i ich przyrządów naukowych. Produkowane jest ono w drodze naturalnego rozpadu promieniotwórczego plutonu-238.

Systemy RPS nie są nowym wynalazkiem. Od ponad pół wieku odpowiadają one za zasilanie dalekich misji Narodowej Agencji Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej (NASA). W ramach finansowanego przez UE projektu SPACE TRIPS (Space thermoacoustic radio-isotopic power system) przystąpiono do prac nad europejską technologią RPS. Badacze skupili się przede wszystkim na wytwarzaniu energii elektrycznej za sprawą sprzężenia metody termoakustycznej (TAc) i magnetohydrodynamicznej (MHD).

W przeciwieństwie do opracowanej w Stanach Zjednoczonych konwencjonalnej technologii obiegu Stirlinga z wykorzystaniem tłoków, wytwarzanie energii metodą TAc-MHD odbywa się bez udziału elementów ruchomych. Energia termiczna będąca..

Natknąłem się ostatnio na wątek, w którym pewna osoba spytała o kształt czarnej dziury. Odpowiedziano jej, że ogólnie czarne dziury są kuliste, chyba że wirują (a zwykle wirują), wtedy się spłaszczają, podobnie jak planety i gwiazdy. Z tego co ja pamiętałem, nawet wirujące czarne dziury były sferyczne, więc włączyłem się do rozmowy i coś takiego napisałem - ale wtedy zacząłem się zastanawiać, czy aby na pewno mam rację?

Otóż, jak się okazuje, nie miałem. Wirujące czarne dziury nie tylko się spłaszczają, ale wręcz gdy wirują odpowiednio szybko, przybierają kształt, który okazuje się... niemożliwy do przedstawienia w płaskiej przestrzeni 3D. Ten wynik tak mnie zaskoczył, że aż musiałem się nim podzielić Więcej szczegółów jak doszedłem do tego wniosku tutaj: ebvalaim.p(*)talt-horyzontu-czarnej-dziury/

[cytat] Unijny zespół naukowców przyjrzał się przebudzeniom nocnym i stwierdził, że to powszechne zjawisko stanowi część cyklu snu, a nie jego zaburzenie.

Ludzie i zwierzęta regularnie budzą się na krótko podczas snu. Dotychczas takie przebudzenia uznawano za zaburzenia, jednak zgodnie z nową teorią stanowią one nieodłączną część snu.

W ramach finansowanego ze środków UE projektu CRITICALSLEEP (Critical transitions and self-organization in sleep micro-architecture) zbadano mechanizmy prowadzące do wystąpienia samozorganizowanego stanu krytycznego (SOC). SOC to współistniejące skaloniezmiennicze przebudzenia pomiędzy fazami zdrowego snu o różnej, zależnej od skali długości.

Badacze sprawdzili, jak patologiczne warunki podczas snu wpływają na przebudzenia typu SOC w krótkiej skali czasowej. Opracowali również bazujące na SOC markery diagnostyczne zaburzeń snu, które pomogą ocenić efekty leczenia z zastosowaniem farmaceutyków. Podczas projektu przeanalizowano cztery główne hipotezy.

Pierwsza głosiła, że przebudzenia nocne stanowią ważną część cyklu snu i są wywoływane przez przypominający SOC mechanizm sterujący przejściami pomiędzy poszczególnymi fazami snu. Wyniki wskazują, że krótkie przebudzenia oraz układ SOC faz czuwania/snu są prawdopodobnie integralnym elementem zdrowego snu. Badacze odkryli również, że tradycyjna klasyfikacja faz snu z podziałem na 30-sekundowe przedziały pomija dynamikę przejść z fazy czuwania do fazy snu i odwrotnie.

Z tego..

Krótko mówiąc Pan Profesor nie pozostawia na niej suchej nitki. Cytuję:"...Jak to się stało, że polecono niekompetentnym ludziom opracowanie programu, który jest absolutnie do wyrzucenia i to do wyrzucenia, przysypania ciężkimi cegłami i jeszcze kołkiem osinowym powinno się to przekłuć..." Główny zarzut dotyczy tego, że program zostanie znowu okrojony i będzie to dotyczyło przede wszystkim fizyki współczesnej. Autorzy tłumaczą się, że są to zagadnienia zbyt trudne ze względu na ich stopień zmatematyzowania.
To doprawdy zdumiewający zarzut, jeśli się weźmie pod uwagę fakt, że można go postawić właściwie całej fizyce. Weźmy na przykład prąd przemienny. Dogłębna znajomość tego zagadnienia wymaga nie tylko sprawnego posługiwania się dość zaawansowaną trygonometrią, pochodnymi, ale na wyższym poziomie też liczbami zespolonymi. Tymczasem można zauważyć, że autorom kolejnych wydań podręczników coraz lepiej udaje się unaocznić te tematy. Chociażby poprzez pokazanie jak działa najprostsza prądnica prądu przemiennego (można sobie ją nawet samemu skonstruować). Trend jest bardzo wyraźny, mimo, że w moim przypadku punktem odniesienia są lata 90. Najpopularniejszym zbiorem zadań do fizyki był wtedy bardzo teoretyczny zbiór braci Mendlów. Obecnie zbiór zadań tych autorów mocno nawiązuje do praktyki i jest tam całe mnóstwo rysunków. Dotyczy to również fizyki współczesnej. Na przykład rozszerzanie się Wszechświata wytłumaczone jest na przykładzie nadmuchiwanego balonika, by podkreślić fakt,..