Stalinowscy inżynierowie mieli szczególną predylekcję do opracowywania planów ujarzmiania sił przyrody i zaprzągania ich do służby człowiekowi, szczególnie sowieckiemu. Jedni chcieli budować linie kolejowe do Chin przez Himalaje z użyciem ładunków nuklearnych zamiast kostek dynamitu. Inni - w celu „rozmrożenia” Arktyki - snuli plany przemieszczenia wielkich mas ciepłej wody z Pacyfiku do akwenu Oceanu Lodowatego przez Cieśninę Beringa, w celu wygenerowania tam zjawiska analogicznego do północnoatlantyckiego Golfstromu – za pomocą gigantycznych, napędzanych atomem turbin wodnych. Jednakże ich ulubioną idee fixe był transfer wód z syberyjskich rzek płynących bezużytecznie na północ, na kierunek południowy, do M. Aralskiego - w celu przekształcenia sowieckiej Azji Środkowej w krainę mlekiem i miodem płynącą. Konkretny plan opracował inżynier Mitrofan Dawydow, który zamierzał przekierować na południe rzeki Ob i Jenisej. W tym celu bieg obydwu rzek należało przegrodzić długimi na kilkadziesiąt kilometrów i wysokimi na kilkadziesiąt metrów zaporami, które spiętrzyłyby wody rzek oraz doprowadziłyby do powstania gigantycznego – zbierającego wody jednej i drugiej rzeki – jeziora, z którego zostałby przekopany długi na ok. 1000 km. kanał do Jeziora Aralskiego. Z tych szaleńczych projektów na szczęście nic nie wyszło. Jednakże skutkiem myślenia jak wyżej było powstanie Kanału Karakumskiego – który przejął większość część wód Amur Darii i poprowadził je w piaski pustyni Kara – Kum, w celu przekształcenia jej w bawełniane zagłębie. W efekcie końcowym, wyschło J. Aralskie – do którego wpada Amur – Daria – a z planów skokowego przyrostu produkcji bawełny niewiele wyszło – gdyż większość wody kierowanej do Kanału Karakumskiego ulega wyparowaniu lub wchłonięciu w ziemię. Sowieccy inżynierowie przyrody pobili jednakże pewien rekord. Otóż wyschnięcie J. Aralskiego jest powszechnie oceniane jako najbardziej spektakularna katastrofa ekologiczna na świecie wygenerowana przez człowieka.
W kontekscie faktów jak wyżej dziwią wielce plany władz Indii skierowania wód z Gangesu i Brahmaputry do obszarów dotkniętych kilkuletnią suszą, na których ma zamieszkiwać co najmniej 330 mln. ludzi. Temperatury w Indiach sięgają 50 stopni C i sytuacja niewątpliwie jest poważna – ale uciekanie się do tak drastycznych rozwiązań jak poważne ingerencje w naturalny przepływ wody jest wiele ryzykowne i może w perspektywie długoletniej tylko pogorszyć sytuację. Krytycy planu oraz organizacje ekologiczne wieszczą katastrofę i oskarżają rząd indyjski o brak jakiegokolwiek fachowego opracowania potencjalnych zysków i strat – wynikających z wcielenia owego planu w życie.

“Water Resources Minister Uma Bharti said transferring water, including from major rivers like the Brahmaputra and the Ganges, to drought-prone areas is now her government's top priority. At least 330 million people are affected by drought in India.The drought is taking place as a heat wave extends across much of India, with temperatures in excess of 40C. The Inter Linking of Rivers (ILR) has 30 links planned for water-transfer, 14 of them fed by Himalayan glaciers in the north of the country and 16 in peninsular India.Environmentalists have opposed the project, arguing it will invite ecological disaster but the Supreme Court has ordered its implementation”.

“Critics say the project is not viable financially, environmentally or socially. The government has also been accused of granting environmental clearances without proper assessments. "It is even more impossible in the context of climate change as you don't know what will happen to the rivers' flows," says Himanshu Thakkar of the South Asia Network for Dams, Rivers and People. "The project is based on the idea of diverting water from where it is surplus to dry areas but there has been no scientific study yet on which places have more water and which ones less."

www.bbc.com/news/world-asia-india-36299778