KONIEC TEATROLOGA

Wyznaczyłam dzień i godzinę – wtedy zginę.
Określiłam czas i miejsce zbrodni – tak bezpieczniej i pewnie wygodniej.
I nikomu nie rzeknę ni słowa – niepotrzebna ci umarłych mowa.
Z rudym włosem w sitowie wplątanym
Gdzieś na bagnie, nad ranem.
Dłonie drzew się nade mną pochylą
Rzucą cienie mchów ciemną głębiną
Ukołyszą miarowym oddechem i w zieleni
Odnajdę pociechę.
Wyznaczyłam: czas, miejsce i akcję
Trzy klasyczne jedności
- Mam rację!


W TEATRZE

SUPER dramat. Super produkcja
Na Super scenie.
Tylko ja taka prosto z pola
W rozwichrzonej kapocie
Z pękiem gorzkiej macierzanki
Z nosem wtulonym w szarawe piołuny
Ze stopami pokłutymi ostem.
SUPER stara pod nagłym błyskiem
Super-Nowej
Na wygwieżdżonym laserami niebie.


WYKŁAD Z EKONOMII

Nie ma Boga, nie uwzględniono Go
W planach, nie opracowano
Stosownej strategii.
Czego nie widzisz – nie istnieje
Każdemu Kosmos na miarę
Poetom gaje-ruczaje
Szalone na miotle loty
Emocjonalne haje.
Nie ma Boga, wiadomo
Nie ma segmentu rynku
Konkurencja, aktywa, pasywa
Mordercza logika faktów
Zmienne otoczenie
- Przegrywa!
Gdyby jednak przyjąć
Dopuszczalność Istnienia
To ekonomia byłaby strofą
Wiersza szeptanego bez tchu
Z sercem w gardle
Tak pięknego, że
Nie-douwierzenia.

O SOBIE

Za wiedzę płaci się życiem
Za miłość - serca trzepotem
Chodzę po molo sama
Tak będzie zawsze – wiem o tym.

Chodzę po molo sama
(drzazgi, gwoździe, kamienie)
W zimnej poświacie księżyca
(Tak będzie – tego nie zmienię).

A miało być romantycznie
Jakaś nadmorska samotnia
Mgławice bieli na wydmach
Fala srebrzysta, aż modra.

Idę po dechach wskroś nocy
Wichr targa czarnym woalem
Łamię obcasy na grudzie
Porwana uniesień żalem.

ROMANS Z MYŚLICIELEM

Penelopa w starganej wichrem sukni,
W skrzydlatym kapeluszu
Czyniąc zadość konwencji tragedii
Zakrywa twarz.

Jego chroni zimny blask filozofii
I milion celnych opinii
Jak strzała puszczona z łuku.

W Jej Itace macierzanki i mięty.
Do Jego wiedzie wąska skalna ścieżka
Tuż nad otchłanią ciszy.

Zdarza się, że On (czyniąc gest
Przyjaźni) przesyła Jej płatek milczenia.
Ich królestwa nie spotkają się nigdy
Nawet pod gwiazdą Piołun,
Gdy aniołowie Apokalipsy
Odtrąbią teatralny finał.