Ostatnio rzucił mi się w oczy ciekawy fakt, wychodzący zazwyczaj w czasie dyskusji dotyczących tzw. "grup społecznych". Mianowicie, istnieje powszechna, niezwykle silna skłonność do traktowania ludzi niejednostkowo, nieindywidualnie. Każdy musi być "członkiem", każdy musi "przynależeć". Protest kilku ludzi, chcących lub nie chcących wypowiadać się w imieniu grupy, z która się identyfikują, jest automatycznie odczytywany jako protest nie tych kilku ludzi, ale całej grupy, z którą są kojarzeni lub w której imieniu chcą się wypowiadać.

Podobnie nikt nawet nie może nie przynależeć. Już od samego początku mamy szufladki - zaczyna się od płci, koloru skóry, pochodzenia, potem jest zamożność rodziny, klasa społeczna, wielkomiejski, małomiasteczkowy czy ze wsi. Humanista. Ścisły. Liberał. Socjalista. Narodowiec. Rolnik. Wykładowca. Katolik. Ateista.

Słowa, słowa, słowa. Każdego musimy przyporządkować, zamknąć jego osobowość w kilku słowach. Potem na tej podstawie "wstawiamy" go w jakąś społeczną grupę. Nikt nie ma prawa nie przynależeć, nie nazywać się. Taki człowiek łamałby odwieczny system pt. "Opisz siebie w kilku słowach". "Powiedz mi czym jesteś, a powiem ci, jaki mam do ciebie stosunek".

Moim zdaniem powinna być faworyzowana tendencja do indywidualizacji (ale nie alienacji), powinny być podkreślane różnice, nie podobieństwa, człowiek powinien być ujmowany całościowo i indywidualnie. Wiem, że nie jest to do końca możliwe, ale to chyba dobry kurs. Czy nie byłoby to racjonalne, a przynajmniej bardzo humanistyczne?

(A odbiegając od tematu - gdzie jest moje życiowe motto, cytat Nietzschego? Zawsze pojawiał się sam w stopce, sprawdziłem w ustawieniach profilu, nic się nie zmieniło, a jednak go nie ma. Wiedziałem, że coś jest nie tak jak napisałem ten post )