Jestem złamany. Od dziecka byłem totalnie ułomny. Czasem zastanawiam się, czy nie mam jakiegoś autyzmu czy coś. Całe życie osiągnąłem kompletne nic. Nie wiem nawet, czemu ciągle to ciągnę.
W dzieciństwie byłem najsłabszy, w dodatku dzięki brakowi wzorowego ojca, na co dzień miałem dobry kontakt tylko z matką (idiota pojawiał się w domu pijany). Oczywiście wszyscy wiemy, czym kończy się opieka jednego rodzica nad dzieckiem. Wyrosłem na popierdolonego zjeba (mam gdzieś ostrzeżenia za wulgaryzmy, piszę co mnie boli). W wieku 12 lat uzależniłem się od komputera. Mam 23 lata, więc... Zmarnowałem połowę mojego życia. Siedzenie przed komputerem, napoje gazowane, nieuczenie się i oto gotowy przepis na niemyślenie. Jestem idealnym przykładem osoby bezmyślnej, która albo coś powie nie tak, albo wpadnie pod auto. To, że jestem żywy to jakiś chory cud albo przekleństwo. Najgorsze stało się, gdy poznałem chany. Polski vichan i karachan pogłębiły moją depresję. Ale wróćmy do młodości... Podstawówka była piekłem. Gdy byłem w gimnazjum, zakochałem się w koleżance, którą znałem 8 lat. Oczywiście nie miałem zbyt wiele do czynienia z płcią przeciwną. Byłem zbyt wybuchowy, zbyt zmienny. To nie tak, że zachorowałem przez nią. Raczej jej głupia postawa (typowe dla kobiet nie umienie powiedzenia "nie") przelała czarę goryczy. Od dziecka wisiał nade mną cień. Cień ojca pijaka, cień zmarłego brata... Nawet moje narodzenie było tylko po to by rodzice się ożenili, co powiedziała gdy miałem 11 lat moja babcia. Super. Po gimnazjum zerwałem większość kontaktów, z resztą miałem łatwo, bo często się przeprowadzałem. Odkryłem, że dostaję histerycznej przyjemności, drażniąc ludzi. Im bliżsi mi, tym większa. Testowanie cierpliwości nielicznych znajomych i rodziny jest dla mnie sportem. Nie ukrywam, jestem toksyczny. Zastanawiam się, co doprowadziło mnie do takiego stanu. O zgrozo jestem fanem polityki, mam straszną ochotę zostać w przyszłości kimś ważnym. Ciekawe co z tego wyniknie...
W liceum w zasadzie starałem się być normalny, ale nie wyszło mi. Ludzie czują, że jesteś spierdolony. Nauczyłem się tego w wielu środowiskach. Poznałem tam pewną dziewczynę, która uważała się za egzorcystkę, córkę Lucyfera i takie tam. Oczywiście jako osoba, która interesuje się okultyzmem, co rusz przyłapywałem ją na tym, że zwyczajnie pieprzyła. Ale trwałem przy niej. Nie była ładna i to mnie kręciło. Zawsze lubiłem specyficzną urodę. Co z tego wynikło? Zmęczenie. 5 lat nerwów i zmęczenia. Była równie toksyczna co ja. A do tego psychicznie chora. Zastanawiam się, czy ją kochałem, czy tylko pożądałem jej ślicznej dupki. W każdym razie po jakimś czasie przestałem się odzywać do niej, napisałem jej kłamliwie, że mam nowych przyjaciół i tyle. Byłem wtedy na archeologii. Studia miał być czymś wspaniałym. Dodatkowo pracowałem na noce cieciując. Ale picie na praktykach, perspektywa praktyk w lecie (okłamali mnie w domu, że studenci mają 3 miechy wakacji), oraz jedna (tak jedna!!!) uwaga mojego wykładowcy, że przysypiam na lekcjach, spowodowały, że zrezygnowałem po 4 miesiącach. W dodatku musiałem bulić 200zł, bo na praktykach 2 debili odpaliło gaśnicę, powodując wśród pijanego motłochu szał zniszczenia. j***ć ich. Od roku nie robię nic w życiu (tylko pracuję na imprezach masowych i czasem na budowie). Nie mam hobby, a raczej wszystkie porzuciłem, z lenistwa. To mój najgorszy grzech, lenistwo. Nie umiem nic dokończyć. Nienawidzę rodziny. Wkurzają mnie, ale niestety muszę z nimi mieszkać. Ze zdrowie i higieną mam na bakier. Zęby mi się psują, mam hipochondrię i urojone nowotwory, sm, parkinsona... Boje się, ale nie wierzę, że lekarze mi pomogą, bo pewnie oleją mnie. Boję się przyszłości... Mojej, Europy, Świata...
Czy ja umiem kochać? Mam parę osób, głównie kobiet, które uważam, za przyjaciółki. Jedną nawet kocham. Ale nie umiem zaufać ludziom. I tu wracamy do kwestii chanów... W internecie, gdziekolwiek się nie pojawię, jest pełno mizoginii. W telewizyjnych serialach co rusz ktoś kogoś zdradza. Jak do ciężkiej anielki zaufać kobiecie? Nie umiem. Czasem ma ochotę zrobić podłą rzecz i powiedzieć wszystkim znajomym i tym męskim i żeńskim, że ich nienawidzę, że zrywam z nimi kontakty. Czemu? Kocham palić mosty. Czemu tego jeszcze nie zrobiłem? Bo mi chyba naprawdę zależy by tych kolegów/przyjaciół mieć. ALE I TAK IM NIE UFAM, NIE UMIEM!!! Nienawidzę i kobiet i mężczyzn. Nienawidzę. Chyba. Wszyscy w życiu mnie krzywdzili. Nie umiem się skupić.
Wiem, że to co teraz napiszę, skreśli mnie w oczach niektórych tutaj, ale ateizm nie jest dla każdego. Szczerze powiedziawszy żałuję, że stałem się ateistą. Taka jedna (była na szczęście) znajoma próbowała mnie nawrócić na katolicyzm, ale odmówiłem. Trochę za dosadnie, ale mnie wkurwiała, więc sami wiecie. Osobiście skłaniałbym się raczej ku OTO, jeżeli już miałbym należeć do jakiejś grupy religijnej.
Podsumowując...
To wszystko...
Nie wiem co dalej. Iść się zajebać, żyć w nędzny sposób przez 50 lat, póki nie zdechną od raka dziąseł, czy coś ze sobą zrobić? Nie wiem nawet co robić. Chcę roznieść ten świat w drzazgi. Sam nie wiem.