Ostatnio znów wzięło mnie na refleksje związane z religią i czynnikami, które sprawiają, że ma ona tak wielką, wręcz uniwersalną żywotność. Normy kulturowe, upraszczanie sobie niezrozumiałych jeszcze dla nauki zjawisk do rangi religijnych czarów marów to wszystko jak najbardziej fakt, ale odnoszę wrażenie, że nic bardziej nie odsłania najbardziej przyziemnych przyczyn istnienia religii jak strach.

Tak strach, ludzie boją się wielu rzeczy, zaczynając od rzeczy przyziemnych jak np oszustwo a kończąc na sprawach wykraczających momentami poza pojęcie zwykłego Kowalskiego jak starach przed katastrofą albo obawy, że np w kosmosie może czaić się coś, co przerasta człowieka pod każdym względem i jest do niego wrogo nastawione.

Wyznawcy katolicyzmu, islamu czy judaizmu są na tyle "pijani" wizją wszechświata ( w której człowiek jest pępkiem wszystkiego i jest strasznie wyjątkowy stworzony na podobieństwo boga, ma duszę jako jedyny gatunek na ziemi)że robią się na tyle infantylni , że nie dostrzegają oczywistych zgrzytów logicznych własnych poglądów. W kosmosie mamy miliony planet, prawdopodobieństwo, że prawdopodobieństwo występowania zróżnicowanego życia w innych układach jest ogromne.

To naprawdę dziecinne, żeby spora grupa dorosłych ludzi, dzieli pogląd, że w gigantycznym kosmosie pełnym gwiazd i planet istnieje istota, która ma obsesję na punkcie jednego gatunku i jednej planety i zawiera z ludźmi jakieś przymierza, oferuje im życie po śmierci itd.

Dodajmy sobie do tego fakt, że jeśli założymy istnienie jakiś innych istot, to część z nich może być znacznie rozwinięta od ludzi pod każdym względem, a że nie odkryliśmy jeszcze niczego?

Przecież ludzkość w ogóle nie zna wszechświata, wciąż nie wyprawił się nie wiadomo jak odlegle od ziemi, zresztą technologia nam na, to nie pozwala. Do tego możliwość istnienia innych wymiarów- nie wiem jak do końca z tym jest, ale to też musimy wziąć sobie pod uwagę. Co, to ma do tematu?

Bardzo dużo, po pierwsze podważa, to rzekomo uprzywilejowaną przez boga monoteistów pozycję ludzi, po drugie pokazuje, że człowiek i jego planeta nie są pępkiem wszechświata.

Sama taka teoria wydaje się typowo ludzka. Naprawdę zabawne są twierdzenia, ludzi wierzących co sądzą na temat wszechświata i możliwości innych lepiej rozwiniętych form życia, którzy strasznie obrastają przy tym temacie w piórka, jacy to ludzie nie są wyjątkowi i że Bozia nas stworzyła i takie tam Twierdzą, że takie dumanie nad istnieniem czegoś lepiej rozwiniętego od człowieka jest głupie ale modlenie się do dziewicy, która urodziła jest takie mądre

Myślę, że część tych ludzi panicznie się boi, że człowiek rzeczywiście niewiele znaczy w perspektywie kosmosu, więc nadają swojemu życiu rozpaczliwe sens, który jest dość przekombinowany i wyraźnie podejrzany, jeśli mówimy o religii. Tworzą sobie bezpieczny, fałszywy świat w którym człowiek jest pępkiem, a nawet jak dzieje się zle, to w końcu po śmierci czeka go żywot wieczny.

Najzabawniejsze jest to, że za tym wszystkim stoi rozpaczliwa, histeryczna wręcz wiara w to , że człowiek musi mieć jakiś wyższy rodowód i sens- a więc wiara ma jak najbardziej egoistyczny i przyziemny rodowód -a wierzący tak bardzo lubią sobie po ględzić jaka, to wiara jest trudna do utrzymania i jaka, to nie jest szlachetna i nieprzyziemna.

Jestem ciekaw konkretnych przykładów ignorancji gorliwie wierzących wobec jakiś poważnych zagadnień, a więc jeśli możecie to podzielcie się czymś.

Mam nadzieję, że przeczytanie tego tematu nie był dla większości pisemną torturą.
Wiem, że moje wywody są może trochę zbyt długie i momentami nie stanowią spójnej całości- rozwidlają się na różne wątki - za co przepraszam, ale nie każdy urodził się świetnym pisarzem i ubrałem to co myślę, najlepiej jak mogłem.