Pełna zgoda.

---

"Głupi jak Niemiec"

>znawca i popularyzator historii Simon Goodough umieścił Piłsudskiego w grupie 27 zwycięzców kluczowych dla świata starć zbrojnych.

Jednak Piłsudski raczej nie był autorem planu bitwy, a Rozwadowski. Piłsudski przewidywał klęskę, do tego stopnia, że 12 sierpnia dał Witosowi list ze swoją dymisją z Naczelnika Państwa i wyjechał z Warszawy. Z kolei armia Sikorskiego wytrzymała główne uderzenie, a gdy już było wiadomo, że bitwa jest wygrana, Rozwadowski nie mógł się doprosić, by Piłsudski ruszył swą armię z nad Wieprza i uderzył cofających się bolszewików z flanki.

Po bitwie Piłsudski wrócił do Belwederu i "zapomniał" o swej dymisji, Witos po cichu zwrócił list. A Rozwadowski został aresztowany po zamachu majowym, potem umarł otruty.

>Po bitwie Piłsudski wrócił do Belwederu i "zapomniał" o swej dymisji, Witos po cichu zwrócił list. A Rozwadowski został aresztowany po zamachu majowym, potem umarł otruty.

Sposób, w jaki generał Rozwadowski został potraktowany przez sanacyjne władze jest skandaliczny, lecz jego otrucie to tylko jedna z hipotez dotyczących jego śmierci, nie została udowodniona.

Paweł Wieczorkiewicz pisał: "Jak to bywa, decydujący sukces na przedpolu stolicy zyskał sobie nader szybko wielu ojców. [...] Jako rzeczywistego autora planu kontrofensywy przedstawiano szefa Sztabu Generalnego gen. Tadeusza Rozwadowskiego lub nawet... Weyganda, który usiłował uzurpować jego obowiązki i skłonny był przyjąć i ten laur. Prawda była jednak odmienna. Bez względu na zasługi innych, przytłaczającą odpowiedzialność za bitwę niósł i uniósł Piłsudski. Jego triumfu nie pomniejsza też znajomość planów i zamiarów przeciwnika, gdyż umiejętność ich przeniknięcia stanowi jeden z najważniejszych atrybutów wielkiego dowódcy." (P.P. Wieczorkiewicz, Rok 1920..., s. 80-81.)
Czy Rozwadowski mógł odpowiadać za przygotowanie planu? Tak sądzi cześć historyków, w tym biograf generała dr Mariusz Patelski, który w jednym z wywiadów powiedział, iż:
"Rozwadowski jest faktycznym autorem planów bitwy oraz dowódcą sprawującym kluczową rolę w jej toku w Warszawie. W tym czasie, Piłsudski złożył dymisję na ręce premiera Witosa i na kilka dni wyjechał poza front do swej przyszłej małżonki Aleksandry [Szczerbińskiej - K.K.]. Nazwisko generała - dodaje historyk - figuruje ponadto pod większością rozkazów z tego okresu [...]." ("To gen. Rozwadowski jest faktycznym autorem planów bitwy...).
Zważywszy na to, iż - jak było już wspomniane - Rozwadowski pełnił funkcję szefa sztabu, to jego podpisy pod rozkazami dziwić nie mogą. Ponadto niektóre dokumenty generał dekretował już po bitwie. Okoliczności złożenia zaś dymisji przez Piłsudskiego są dziś dobrze znane - Marszałek nie będąc pewnym swego losu, jadąc na front, pragnął uporządkować swe sprawy związane ze służbą publiczną i brał odpowiedzialność za nieznany jeszcze wynik bitwy. Dymisja powędrowała do sejfu Wincentego Witosa. Niekiedy mówi się również o załamaniu psychicznym Piłsudskiego, który przytłoczony fatalną sytuacją na froncie, miał jakoby złożyć de facto dowództwo na ręce gen. Rozwadowskiego. Przeczy jednak temu zachowany dokument sporządzony przez samego szefa sztabu, w którym raportuje ze stolicy do przebywającego w Dęblinie Marszałka:
"Cała akcja rozwija się korzystnie [...] co do czasu mamy korzystne warunki, tak jak je Pan Komendant przewidział. [...] Więc i tutaj zupełnie w myśl rozkazu Pana Komendanta wykonanie jest już w toku. [...] Skoordynowanie akcji 4 i 3 Armii uważam za bardzo szczęśliwie pomyślane [przez Piłsudskiego - K.K.]. Uzgodnienie akcji 4 Armii z 1 Armią doskonale Pan Komendant przygotował. [podkreślenia K.K.]" (G. Nowik, 1920. Jak Piłsudski pobił Lenina...).
histmag.or(*)ie-warszawskiej-1920-roku-6967

Klarowniej w punktach:

Jan Kołakowski:

1. Rozwadowski faktycznie przyniósł Piłsudskiemu plan natarcia. Ale SAM PRZYZNAWAŁ, że Piłsudski miał już gotowy własny, bardzo podobny, który przeprowadził.

2. Piłsudski nie uciekł spod Warszawy. Ustąpił z nominalnego stanowiska wodza naczelnego (pod wpływem politycznych nacisków endecko-ludowej szczujni), ale wojsko nadal chciało słuchać tylko jego. Przez kilka dni przygotowywał się do zadania, które przeznaczył dla siebie czyli przeprowadzenia kontrnatarcia z tyłów przeciwnika.

3. Piłsudski zostawił Rozwadowskiemu dowództwo obrony Warszawy, a sam udał się z trzema dywizjami za Wieprz, gdzie zniósł jedną dywizję sowiecką co do nogi i ukrył się w oczekiwaniu na odwrót bolszewików. Obrona Warszawy była dość łatwa, bo miasto było po prostu dobrze do niej przygotowane. Fakt faktem, że Rozwadowski poprowadził ją bardzo efektownie, ale według planu Piłsudskiego. Wtedy uderzono na wycofujących się bolszewików z drugiej strony (co było trudniejsze), a to umożliwiło kolejne zwycięstwo nad Niemnem i możliwy pogrom bolszewizmu.

4. Do całkowitego pogromu nie doszło, a to z winy Brytyjczyków i - znowu - endectwa, które wymusiło haniebny traktat w Rydze. Przed czym, nawiasem mówiąc, Piłsudski ostrzegał już bodaj we wrześniu 1920 roku.

>15 sierpnia 1920 r. nie było żadnego cudu nad Wisłą, lecz strategia, męstwo i geniusz polskiego dowództwa.

Politycznie jednakże, to militarne zwycięstwo nie zostało należycie zdyskontowane - można nawet pokusić się o postawienie tezy, iż zostało zmarnowane. Po "cudzie" i Bitwie Niemeńskiej pogrom bolszewii był tak wielki, iż można ją było gnać co koń wyskoczy setki km na wschód. I trzeba było to robić zabierając jak największe połacie Białorusi i Ukrainy - nie dla majątków na wschodzie, tylko w celu ustanawiania antysowieckich władz na Białorusi i Ukrainie. Zresztą w przypadku Ukrainy był to poniekąd nasz obowiązek wynikający z Paktu Piłsudski - Petlura. Niestety zabrakło wizji i wyobraźni - głównie w czerepie endeckim - i górę wzięła doraźność i małostkowość. Sowieci gotowi byli bez dyskusji oddawać Mińsk za pokój. Gdy więc Polska zażądała w Rydze "tak mało" - byli tym faktem bardzo mile zaskoczeni. Zdradziliśmy naszych sojuszników ( Petlurę) - ale przede wszystkim zdradziliśmy samych siebie, o czym przyszło się gorzko przekonać w 1939 r.

Nie inaczej było z obroną klasztoru jasnogórskiego. Wojska szwedzkie były po prostu nieprzygotowane do zdobycia silnie ufortyfikowanego klasztoru, a mała placówka religijna na obrzeżach kraju nie była w stanie poważnie zaszkodzić Szwedom, w związku z tym zwyczajnie nie zwracano na to oblężenie uwagi. O wiele ważniejsza była np. przegrana przez Polaków bitwa pod Warszawą, największe starcie w historii wojen polsko-szwedzkich, ale wtedy już żadna "matka boska" nam nie pomogła. Mimo to klechy do dzisiaj zbijają kapustę na pielgrzymkach na Jasną Górę.

W ogóle ta sprawa z katolickimi "cudami" jest śmieszna. Bitwę Warszawską, o czym w temacie napisał p. Agnosiewicz, środowiska katolickie wykreowały na "Cud nad Wisłą" i przypisały zwycięstwo Maryi, umieszczonej zresztą na słynnym obrazie Juliusza Kossaka. Jednak zaledwie 19 lat później, kiedy nadeszło o wiele poważniejsze zagrożenie - bo do pokonanych w "Cudzie nad Wisłą" czerwonych doszli antysemici i rasiści z III Rzeszy - żadna Maryja już palcem nie kiwnęła. A Polska komunistyczną satelitą i tak się stała.

>>Nie inaczej było z obroną klasztoru jasnogórskiego. Wojska szwedzkie były po prostu nieprzygotowane do zdobycia silnie ufortyfikowanego klasztoru, a mała placówka religijna na obrzeżach kraju nie była w stanie poważnie zaszkodzić Szwedom, w związku z tym zwyczajnie nie zwracano na to oblężenie uwagi. <<
Problem w tym, że bezdzietny ojczulek Kordecki lizał doopę Szwedom, więc ci nie mieli najmniejszego powodu, żeby zdobywać "twierdzę jasnogórską".
nie.com.pl/archiwum/jasna-gora-klamstwa/
Ale jeśli dla wielu Henio Sienkiewiczów jest "ałtorytetem", to trudno...
kronikihis(*)czestochowy-obalenie-mitu.html