Po niechlubnych przepychanka w wątku poświęconemu demagogii ulepszania przepisów, postanowiłem przedstawić mój punkt widzenia na kwestię rozwiązań legislacyjnych. Nie jestem prawnikiem i poprzez rozmowy z reprezentantami tej kasty, nigdy nie udało mi się zrozumieć sensu naszego prawodawstwa, gdyż żaden z nich albo nie potrafił mi go wytłumaczyć, albo sam sensu w nim nie znalazł. Dyskusja zawsze kończyła się argumentami ad persona skierowanymi do mojego nieuctwa, które to właśnie nie pozwala mi zrozumieć logiki prawa rzymskiego w polskim wydaniu i potrzebą wykładania mi filozofii i historii prawa, na co żaden z interlokutorów, delikatnie mówiąc, przenigdy nie wyraził ochoty. Jeżeli nie odbiłem piłeczki w kierunku etyki prawa precyzyjnym uderzeniem w sumienie i poczucie wolności dyskutanta, to rozmowa kończyła się jego miną triumfatora i kontynuacją znajomości. Natomiast kiedy odbiłem celnie to bardzo szybko rozmówca nabierał kolorów purpury i najczęściej nie pozostawiał mi żadnej szansy na chęć podtrzymania znajomości po zakończeniu kłótni, w którą zmieniała się dyskusja.
Tak to w skrócie wygląda w kontaktach z zawodowcami, dlatego też nie dziwi mnie fakt nędznych pyskówek amatorów pretendujących do miana trybunów ludowych przez uszczęśliwianie nowelizacjami.
   Prawodawstwo jest takim trochę tabu. W trakcie swojej edukacji dowiedziałem się o: kodeksie Hammurabiego i jego kazuistycznym charakterze, Torze, prawach Drakona i reformach Solona, kodeksie Justyniana, sądzie bożym, konstytucjach, demokracji i systemie parlamentarnym. No może jeszcze o Wielkiej Karcie Swobód i prawie zwyczajowym. Natomiast nikt mi w szkole nie powiedział np. o istnieniu systemów prawa: rzymskiego i anglosaskiego, za to nawkładano mi do głowy frazesów, że wszyscy jesteśmy równi wobec prawa, czego jak żyję nie doświadczyłem, i że prawo jest jednym z fundamentów cywilizacji, było zawsze, jest i będzie, bo jest podstawową wartością, którą trzeba szanować i przestrzegać, gdyż jest warunkiem naszego człowieczeństwa.
   Przypuszczam, że podobnie wygląda wiedza o tym tabu u przeciętnego Polaka.
Prawnicy jak mi się zdaje od czasów starożytnej Grecji pasożytowali na analfabetyzmie i braku daru krasomówstwa swoich klientów. Wraz z rozwojem szkolnictwa i powolnym elitaryzmem analfabetyzmu dochodzimy do czasów współczesnych i naszej polskiej rzeczywistości. Każdy potrafi czytać i pisać. Jeden element odpada. Retoryki nie uczy się w szkołach, więc kwestia krasomówstwa pozostaje "darem", który nie zawsze się objawia.
   I teraz znużonych długim wstępem forumowiczów, zaskoczę nareszcie sednem problemu tego wątku.
   Znalazłem praktyczną odpowiedź na zawiłość regulacji prawnych w książce prof. ekonomii Roberta H. Franka pt. "Dlaczego piloci kamikadze zakładali hełmy? Czyli ekonomia bez tajemnic." W rozdziale piątym opisuje on historię Alfreda Khana, prof. ekonomii, który został mianowany przewodniczącym Amerykańskiej Rady Lotnictwa Cywilnego (CAB) za administracji Cartera. Jego głównym dokonaniem była redukcja opasłych tomów rozporządzeń dotyczących lotów. Ograniczył je do tego stopnia, że instytucja stała się zbędna.
   Jak tego dokonał? Kazał podwładnym pisać po angielsku, znaczy tak by osoba czytająca w tym języku była w stanie zrozumieć treść rozporządzenia. Rozkazał:"Czytajcie swe dokumenty żonom i dzieciom, a jeśli będą się śmiać, musicie napisać dokument od nowa."
   Dokumenty stały się jasne i krótkie, aż w końcu zbędne. To jest moim zdaniem cała tajemnica purpurowej ze złości twarzy prawników, urzędników i wszelkich legislatorów, zmuszanych do konkretnej odpowiedzi.