Szmatławiec o nazwie "Gość Niedzielny" kontynuuje swoją podłą działalność przeciwko skrzywdzonej przez siebie kobiecie. W katowickim Sądzie Apelacyjnym szmatławy redaktor, ksiądz jakiśtam, walczy o to, żeby nie musieć przepraszać swojej ofiary. Podły oszczerca nie ma odwagi, żeby przeprosić. Jest to szczególnie hańbiące zachowanie, ponieważ facet jest podobno księdzem, a księża niby uczą pokory, ciągle udają, że proszą o przebaczenie, mówią o swojej winie i o swoich grzechach.

Właściwie to nie ma w języku ludzi kulturalnych słów, które mogłyby oddać ogrom pogardy, na jaką zasługuje redaktor naczelny tego szmatławca. Pozostawię więc tę czarną owcę na pastwę sumienia, niech się facet sam zagryzie, a skupie się na ofierze.

Otóż charakterystyczne jest dla tej sprawy, że Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał Panią Alicję za ofiarę polskiej teokracji, że się tak wyrażę. Polska została zdemaskowana i skompromitowana na oczach świata, jako kraj, w którym kapłani panującego kultu znęcają się nad nieposłusznymi kobietami, posługując się metodami terroru państwowego. Rząd polski został ukarany.

Zastanawiam się, jakie prawa powinny przysługiwać ofierze tego rodzaju przestępstw, jak długo władze ukaranego państwa, wliczając w to sądy, mogą prześladować swoją ofiarę. Przecież zanim Pani Alicja wygrała w Trybunale, musiała przejść gehennę w polskich sądach, które popierały jej prześladowców.

Moim zdaniem ofiary przestępstw tak w ogóle powinny mieć jakieś prawa wynikające z tego właśnie statusu "ofiary". To są w moim przekonaniu naturalne prawa, których źródłem jest litość i współczucie. Ofiara przestępstwa powinna mieć jakąś ochronę, żeby nie przedłużać jej cierpień, zadanych jej przez oprawcę. Nie jestem prawnikiem, więc pewnie napiszę coś banalnego lub odkrywczego z prawnego punktu widzenia. Sądzę, że status "ofiary" powinien gwarantować jej prawną ochronę przed nękaniem, także przez prawo. Jestem przekonany, że powinna istnieć zasada o randze podobnej do zasady: "domniemania niewinności". Nazwę tę zasadę: "dla pokrzywdzonego tylko zadośćuczynienie".

W praktyce zasadę tę powinno się stosować jako źródło konkretnych uregulowań prawnych, zabezpieczających wykonanie wyroku korzystnego dla pokrzywdzonego, nawet jeśli wyrok nie jest prawomocny i oprawca odwołuje się od niego w wyższej instancji. Ofiara powinna mieć prawo do spokoju, do nieuczestniczenia w dalszym postępowaniu. Nawet jeśli w wyższej instancji wyrok zostanie zmieniony na korzyść oprawcy, to nie powinien być on zmieniony na niekorzyść ofiary. Powiem więcej, ofiara nie powinna być informowana o zmianie wyroku, chyba że sama poprosi o taką informację lub przeczyta sobie w gazecie. Oczywiście, trzeba pamiętać, że status "ofiary" musi być stwierdzony wcześniej prawomocnym wyrokiem, jak ten wyrok Trybunału w sprawie Pani Alicji.

W przypadku takim jak Pani Alicji, gdy ofiara decyduje się dochodzić roszczeń w procesie cywilnym, wyrok pierwszej instancji powinien być dla niej wyrokiem ostatecznym i wykonanym natychmiast. Jeżeli oprawca chce się dalej procesować, licząc na korzystniejszy wyrok, to sąd nie powinien wymagać od ofiary uczestnictwa, ani zwrotu otrzymanego zadośćuczynienia w wypadku zmiany wyroku na korzyść oprawcy. Po uprawomocnieniu się wyroku korzystnego dla oprawcy, państwo powinno mieć obowiązek wykonania korzystnych dla oprawcy zmian, bez angażowania w ofiary w takie działania.

Prawo powinno tak działać, żeby Pani Alicja od razu dostała od państwa zasądzone pieniądze i przeprosiny w mediach. Nie powinna uczestniczyć teraz w procesie przed Sądem Apelacyjnym, jeśli nie chce.