Podczas szukania odpowiedzi na temat uczestnictwa osoby niewierzącej w ceremoniach kościelnych (typu ślub kościelny, komunia, pogrzeb) przypadkiem trafiłam na to forum. I momentalnie uznałam, że to doskonałe miejsce, by spytać o kilka rad oraz podzielić własnymi spostrzeżeniami.
Jestem stosunkowo młodziutką osobą i wielu ludzi mogłoby uznać, że podążam za "modą na ateizm", którą swoją drogą zauważyłam i zdecydowanie ją potępiam. Ot, zwykły trend, moi rówieśnicy deklarują to, że są niewierzący, ale codziennie wieczorem zmawiają paciorek ("bo mnie mama pilnuje"), latają do kościoła ("bo mnie zmuszają"), przygotowują się do bierzmowania ("żeby to odbębnić"), snują plany o ślubie kościelnym ("bo jest bardziej nastrojowy, poza tym nie chcę, żeby ludzie gadali"). Nie, nie, to nie moja bajka, od razu muszę to podkreślić. Może i mam marne szesnaście lat, ale też jestem człowiekiem i mam prawo do własnego światopoglądu, wyznawania jakiejś religii lub też nie. Mój tata jest od wielu lat zdeklarowanym ateistą, chociaż pochodzi z hiperreligijnej rodziny, mama wydaje mi się osobą "ostrożnie wierzącą" - tak bym ją nazwała. Nie chodzi na msze, podczas ślubów i innych uroczystości stoi przed kościołem lub w przedsionku (tata ostentacyjnie nie zbliża się do "poświęconej ziemi"), mimo tego ja zostałam ochrzczona i poszłam do komunii. Było to spowodowane tylko naciskiem babci (mamy taty), typowego - kolokwialnie mówiąc - mohera. Przekonała rodziców, że będę w jakiś sposób naznaczona, jeśli nie dołączę do grona posłusznych bożych baranków. I wiecie, jakiś czas wierzyłam nawet w te jej opowiastki, zapewnienia... wątpliwości narodziły się we mnie w bodajże czwartej klasie podstawówki, gdy któregoś późnego wieczoru oglądałam program "Superwizjer" - akurat wtedy traktujący o pedofilii w kościele. Byłam świadomym dzieckiem i wiedziałam, o co chodzi, co oznacza to słowo. W moim uświęconym serduszku zasiało to ziarno zwątpienia - czy skoro "boży wysłannik" krzywdzi niewinne dziecko, to jego religia jest słuszna? Tak, tak, błąd ludzki nie równa się od razu błędowi boskiemu, ale tak to rozumiałam. Kolejna sprawa - w tym samym czasie zainteresowałam się innymi odłamami chrześcijaństwa (czytałam akurat "Anię z Zielonego Wzgórza" i byłam zszokowana tym, że pastor ma żonę i dzieci) oraz wojnami. I znowu myśli - skoro podstawą naszej religii jest miłosierdzie, skoro mamy się nawzajem kochać, tworzyć rodziny i mieć dzieci, które umocnią katolicką społeczność, to czemu księża nie mogą mieć rodzin, nie mogą mieć dzieci? Przecież i tak wielu z nich w tajemnicy (większej lub mniejszej) rezygnuje z celibatu, ba - molestują i gwałcą dzieci! I jednocześnie to stwierdzenie - skoro bóg pozwala na wojny, głód, ubóstwo, bo po prostu nie chce im zapobiec, to znaczy, że nie jest miłosierny. A jeśli nic nie robi, bo nie może, to nie jest wszechmocny. I tutaj mamy zgrabne wyjście z sytuacji - bóg dał ludziom wolną wolę. Czyż nie wygodnie? Tłumaczyć brak ingerencji boga w życie ludzi tym, że dał im wybór... Jednak opowieść jak to się u mnie zaczęło zmienia się powoli w mały wykładnik moich poglądów, zatem stop. Jestem obecnie w pierwszej klasie liceum, od początku gimnazjum nie chodzę na religię. Do kościoła nie chodzę także już bardzo długo. Kiedy jako jedyna w klasie przyniosłam oświadczenie (o jego nieprzyniesieniu nie było mowy!), że nie będę chodziła na religię ani etykę najpierw kobitka w sekretariacie, a potem wychowawczyni patrzyły na mnie jak na samego szatana. No fakt, wyróżniam się na tle pseudoreligijnej społeczności młodzieży tym, że nie boję się głosić swoich poglądów, nie obnoszę się z nimi, ale są rzeczy, których po prostu nie zrobię. I teraz zapytam o radę - zostałam zaproszona na ślub cioci mojego chłopaka (którego rodzina, bardzo religijna swoją drogą, nie do końca pogodziła się z faktem, że jestem niewierząca; mimo to od roku nic nie zrobili by nas rozdzielić i mam wrażenie, że nawet mnie lubią) jako osoba towarzysząca. Na ślub i wesele. Pierwszy raz jestem w takiej sytuacji, ponieważ ostatnio na ślubie byłam przed czwartą klasą i miałam jeszcze w głowie te wszystkie aniołki, serduszka i inne bzdurki, więc żadnych wątpliwości. Nie chcę wzbudzać szczególnej sensacji na tej uroczystości, a i tak pewnie zostanę wytknięta paluchami, bo planuję iść w czarnej sukience (a dla konserwatywnych i zabobonnych ludzi to bardzo zły omen i symbol nieprzychylnych życzeń w stronę państwa młodych). To jest jednak najmniejszy problem, ponieważ nie wiem, jak się ogólnie zachować podczas samego ślubu. Stanąć na zewnątrz kościoła? W przedsionku? Czy usiąść gdzieś w ostatniej ławce? I kolejna sprawa - wstawać i siadać razem z zebranymi (nie ma mowy o klęknięciu), czy też w uprzejmym zainteresowaniem przypatrywać się tej szopce niczym sztuce teatralnej? Najchętniej stanęłabym na zewnątrz, ale wiem, że M. mnie nie zostawi samej na dworze i będzie mi towarzyszył, a ślub bierze jego ciocia... ja jak ja, ale jemu nie wypada podczas takiej uroczystości stać przed kościołem. W związku z tym myślę o zajęciu w miarę niewidocznego miejsca i przyglądaniu się ślubowi, tak by nie urazić niczyich uczuć. Śmieszy mnie wiara wszelkiego rodzaju, ale nie jestem jak katolicy (a przynajmniej większość tej podatnej na obrazę i nienawistnej społeczności) - szanuję świątynie i szanuję ludzkie poglądy, choćby były kompletnie odmienne od moich. Nie chciałabym na tym ślubie nikogo urazić czy sprawić mu przykrości, zależy mi na dobrych stosunkach z tą familią, to chyba oczywiste...
Proszę o jakąś podpowiedź i pozdrawiam wszystkich Racjonalistów.