Zacznę od przykładu:
W świecie absurdu mamy tabu dotykania. Wywodzi się z niego prawo do nietykalności cielesnej. „Dobro chronione definiuje się jako wolność każdego człowieka przed niechcianym naruszeniem sfery jego cielesności. Tak rozumiane dobro objęte jest prawem do integralności osobistej, stanowiącym podstawę roszczenia jednostki wobec innych, żeby powstrzymywali się od dotykania jej we wszystkich sytuacjach, w których nie wyraża ona na to swej zgody. Na domniemaniu braku takiej zgody opiera się konstrukcja czynu zabronionego opisanego w art. 217 § 1 KK.” Zwróćmy uwagę: nie kodeks cywilny, nie kodeks wykroczeń, ale kodeks karny! O co w tym chodzi? Czy kryje się za tym jakaś subtelność? Może ochrona godności, wolności? „W tych przypadkach, w których sprawca dokonujący naruszenia nietykalności cielesnej osoby chce przez to wyrazić pogardę dla niej, a więc działa cum animo iniuriandi, np. policzkując ją, czyn podlegać będzie kumulatywnej kwalifikacji”. Jak widać nie ma tu żadnych subtelności - chodzi po prostu o tabu dotykania. Porównajmy z „domniemaniem braku zgody”. Klepnięcie nowopoznanego kolegi w plecy jest zabronione, zanim ten znajomy poinformuje, że nie lubi klepania.

Ponieważ nie jestem prawnikiem, nie podejmę dyskusji na temat fragmentów zacytowanych. Chcę przy tych założeniach pójść dalej i podyskutować o samej idei, którą nazwę na użytek tego wątku "tabu prawotwórczym" (przez analogię do precedensu prawotwórczego). Aby lepiej zobrazować tę ideę, posłużę się teraz kontrprzykładem, czyli zasadą wywodzącą się z podstaw etyki.

Najlepszą podstawą etyki jest godność, z niej można implikować wolność, własność i solidarność, zwykle jednak, dla uproszczenia wywodów, przyjmuje się jako równe te cztery filary wszelkiej etyki. Zakaz zatruwania środowiska naturalnego można wywodzić z idei własności, wolności i solidarności na wiele sposobów: Prawo do cieszenia się zasobami naturalnymi to rodzaj własności wszystkich ludzi, nie wolno więc niszczyć cudzej własności. Wolność od trucizny w naturalnym swoim środowisku, to rodzaj wolności, nie wolno więc odbierać innym tej wolności, zatruwając ich środowisko. Solidarność obejmuje również akceptację potrzeby wypoczynku, regeneracji zdrowia, cieszenia się pięknem natury itp., więc troska o dobry stan środowiska jest przejawem solidarności.

Spróbujmy wyprowadzić z podstaw etyki prawo do nietykalności. Czy dotyk sam w sobie narusza godność? Czy obawiamy się o wyłączność naszego czoła, gdy ktoś go dotknie bez wyjaśnienia intencji? A może jakiś inny aspekt własności jest zagrożony przez dotyk? Nie widzę. Solidarność jest oczywiście za dotykiem, z niej nie da się wyprowadzić tabu dotykania. Pozostaje więc wolność, jak w cytacie na wstępie. Dlaczego "wolność przed niechcianym naruszeniem sfery cielesności" jest nazwana "wolnością"?

Uprośćmy najpierw ten słowotok - mamy tu po prostu "wolność od niechcianego dotknięcia". Ponieważ mamy też "domniemanie braku zgody”, więc możemy tę "wolność" nazwać jeszcze krócej: "wolność od dotyku". Zastanówmy się teraz, jak taka "wolność" ma się do wolności podstawowej - tej wywodzącej się z godności.

Fundamentalna wolność, konieczna do godności, składa się ze swobód bez przeszkód i ograniczeń oraz wolności od manipulacji. Możemy więc bez zmniejszania ogólności rozważać tylko taki dotyk, który nie jest przeszkodą ani ograniczeniem. Ostatecznie więc pozostaje nam rozważyć, czy uzasadnione jest domniemanie, że dotyk jest manipulacją. Tutaj chyba każdy w swoim sumieniu może rozstrzygnąć, mam nadzieję, że tak jak ja - dotyk nie musi być manipulacją, nawet nieuświadomioną. Dotyk przez domniemanie jest wyrazem sympatii, miłości, chęci zgody i innych podobnych pozytywnych intencji.

Dlatego tabu dotyku, użyte jako dodatkowy aksjomat etyki, osądzam jako absurd psujący prawo.