Zauważyłem, że odbyła się debata o komunizmie. Jest to dobra okazja, żeby przypomnieć podstawy, bez których nie da się dyskutować ze zrozumieniem. Podstawy komunizmu zostały opracowane około 1600 roku przez jezuitów, którzy wprowadzili je w życie w Ameryce Pd (republiki jezuickie) w postaci nieformalnych struktur parapaństwowych, które miały stać się wzorem doskonałej formy organizacji życia społecznego. Fundamentem komunizmu są nauki Chrystusa. Komunizm opiera się na czterech filarach – konkretnych wskazówkach, które wg mitów chrześcijańskich Chrystus udzielił swoim uczniom.

1. Bogaci powinni rozdać swój majątek biednym.
2. Należy zlikwidować własność prywatną.
3. Owoce pracy należy oddawać do wspólnego (państwowego) magazynu.
4. Należy zlikwidować pieniądz.

1. Idea nie wymaga objaśniania – warto tylko zauważyć, że sowieci wprowadzili te ideę w życie po prostu mordując i grabiąc właścicieli, zamiast zrównać ich w prawach z grabieżcami – Chrystus oczywiście zakładał, że bogaci z własnej inicjatywy rozdadzą majątek – jezuici po prostu wprowadzili taki nakaz jako element swojej działalności misyjnej.

2. Każda rzecz nieużywana może zostać wzięta przez potrzebującego. Oczywiście nie było celem tej idei usprawiedliwienie podkradania innym odłożonych na chwilę przedmiotów. Naturalna miała być umowa społeczna w rodzaju tej, że kelner nie ma prawa zabrać talerza, jeśli leżą na nim skrzyżowane sztućce. Moralnym obowiązkiem w komunizmie miało być właściwe oznaczenie niepotrzebnego już przedmiotu (sztućce równoległe), aby można było niezwłocznie odnieść go do magazynu.

3. Producent nie gromadzi ani nie dystrybuuje swoich produktów, ale magazynuje je od razu w miejscu dostępnym dla wszystkich potrzebujących. Idea ta nie tylko wyraża postawę prospołecznej pracy na rzecz innych ludzi, ale też ma z założenia zwiększyć wydajność – każdy człowiek wytwarza tylko to, co potrafi najlepiej robić, a nie to, czego potrzebuje – szewc nie marnuje czasu na przygotowanie jedzenia, jedzenie dostaje od piekarzy, kucharzy, wędliniarzy itd.

4. Likwidacja pieniądza oznacza likwidację sklepów – każdy bierze sobie z magazynu to, czego potrzebuje. Handel przestaje być potrzebny, gdyż sama wymiana dóbr traci sens. Biorę to, czego potrzebuję, nie mam prawa trzymać tego, co nie jest mi teraz potrzebne. Nie muszę mieć niczego (pieniądza) na wymianę, żeby sobie wziąć (dostać od magazyniera) to, czego potrzebuję. Magazynierzy pilnują, żeby co się skończy w magazynie uzupełnić z magazynu, który ma tego dużo. Jeśli w całym kraju czegoś brakuje i nie ma substytutów, to sprowadzamy to z zagranicy wg zasad pierwotnego barteru – jak widać ekonomicznie komunizm był ideą skrajnie konserwatywną.

Lenin był jak widać wiernym uczniem jezuitów, Stalin – były kleryk – rozumiał te nauki, ale – paradoksalnie, mimo że kleryk - im się sprzeniewierzył. Ogłosił w pewnym momencie oficjalnie, że komunizmu zbudować się w ówczesnych okolicznościach nie da, więc ZSRR zatrzyma się na etapie socjalizmu, który wg Lenina miał być tylko krokiem na drodze do komunizmu. Stalin chyba nie rozumiał, że socjalizm, jako projekt trwałej organizacji, jest projektem absurdalnym… ale to już odrębny wątek.

Nikomu po jezuitach nie udało się zbudować trwałej społeczności komunistycznej – jezuicki komunizm sobie dobrze prosperował przez ponad półtora wieku, późniejsze próby powtórzenia tego wyczynu rozpadały się po kilku latach. Gdyby nie zmasowana ofensywa połączonych sił Hiszpanii i Portugalii, komunistyczne kraje jezuickie rozwijałyby się bez problemu – to właśnie ich sukces, ich rozwój, ich szczęście i uczciwość – stały się powodem decyzji Kościoła, żeby ich wymordować – Kościół w tamtych czasach nie mógł tolerować uczciwych kapłanów i dobrych ludzi – był organizacją zbrodniarzy i zboczeńców.

Jeśli więc popatrzeć na chrześcijaństwo jak na medal lub kij (z dwoma końcami), to widzimy wyraźnie dwa skrajnie różne oblicza chrześcijaństwa: pierwsze, typowe, fałszywe oblicze watykańsko-rydzykowe wykrzywione nienawiścią z maską dobrotliwej obłudy oraz drugie – dobre intencje i wiara w dobrych ludzi, czyli komunizm.

Dlaczego nikomu nie udało się powtórzyć sukcesu jezuitów? Dlaczego Lenin musiał wymordować bogaczy? Dlaczego bogacze nie chcieli dobrowolnie rozdać swoich majątków, mimo że wiedzieli, co ich czeka z rąk leninistów? Dlaczego inne sekty chrześcijańskie ponosiły klęski, próbując naśladować jezuitów? Odpowiedź na te pytania moim zdaniem jest prosta. Komunizm dzieli ludzi na dwie kasty – producentów (frajerów) i pasożytów. Ludzie wartościowi wytwarzają coś dla innych, a kto niczego nie wytwarza - jest pasożytem. Fizycznie jest niemożliwe, żeby wszyscy coś robili i wyrzucali to przez okno do magazynu. Ktoś musi transportować, dzielić, liczyć, nadzorować, uczyć innych itp. U jezuitów rolę pasożytów pełnili kapłani. Status kapłana-ojca chronił ich przed pogardą i nienawiścią. Jeżeli nadzorca, nauczyciel czy kontroler nie jest ukochanym kapłanem, będzie nienawidzony i zabijany, lub będzie musiał zabijać i terroryzować producentów. Komunizm jest możliwy tylko pod warunkiem: albo czci boskiej dla nieskazitelnie uczciwych nadzorców, albo terroru stosowanego przez nadzorców nienawidzonych. Wszystkie pośrednie rozwiązania od razu się rozpadają, gdyż w rzeczywistości wszyscy ludzie maja swoją godność, wartość i wrażliwość, niezależnie od tego, czy pracują w produkcji czy w szkolnictwie. Wartość tych ludzi potwierdza comiesięczne wynagrodzenie, na które wszyscy zasługują, a więc nikogo nie można nazwać pasożytem. Pieniądz nie jest ważny dlatego, bo usprawnia handel w porównaniu z pierwotnym barterem bez miernika wartości. Pieniądz jest ważny dlatego, że pozwala każdemu człowiekowi czuć się człowiekiem – jest źródłem godności, równości, humanizmu i praw człowieka.

Komunizm jest systemem nieludzkim, najbardziej chorym pomysłem – sprawdza się tylko w świecie rządzonym przez prawdziwego boga i prawdziwych kapłanów... albo w świecie nierealnym i niemożliwym – w świecie sztucznie urządzonym z naiwnych (dzikich, prymitywnych) producentów przez ich boskich manipulatorów.