>...teraz zaczynam potrafić czuć się naprawdę dobrze i spokojnie.

i nieco dalej:

>...po prostu dostaję szału, jak widzę ludzi mówiących "Psychotropy są be"

Czy są leki na dystans do ludzi, jakieś olejtotropy?

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

Przeca napisałem, że ZACZYNAM

---

"Trzeba nosić w sobie Chaos, by móc dać życie Tańczącej Gwieździe"

>Dziękuję, skończyłem.

>Przeca napisałem, że ZACZYNAM

No to jak?

---

Rozum to umiejętność naginania poglądów do faktów

>Wybaczcie, że się unoszę i wywnętrzam tutaj swoje prywatne problemy - ale po prostu dostaję szału,jak widzę ludzi mówiących "Psychotropy są be" - nie mających o tym bladego pojęcia.
Hm, znamienne. Symptomatyczne. Chcesz o tym porozmawiać?

Powyższe to oczywiście złośliwy sarkazm w stylu niektórych tutejszych forumowiczów.
Ja bym chętnie się wypowiedziała, ale przeszkadza mi twój styl "fanatycznego oszołoma".

Na koniec cytata:

"Zwalczmy skazę nerwową, zduśmy neurotyczną gorącokrwistość, wywołaną przez łączenie się w pary w ograniczonym kręgu czy przez chwiejną konstrukcję nerwową związaną z dziedzicznym alkoholizmem, a nawet przez obłęd i przeróżne formy rodzicielskich zwyrodnień, a otrzymamy rasę stoików- ludzi bez wyobraźni, osób niezdolnych do entuzjazmu, mózgów pozbawionych osobowości, dusz bez geniuszu"

---

Myślę, mówię i kształtuję się na zasadzie autonomii i odwagi intelektualnej, bez ograniczenia ideologiczną poprawnością.

Gdybym tylko mógł, z przyjemnością obdarował bym cię schizofrenią, nerwicą lękową, depresją, psychozą maniakalno-depresyjną - ciekawe, gdzie by był wtedy twój "geniusz". I czy byłabyś wdzięczna.

Owszem, jednostki oddalone od normy są bardziej twórcze, mają większą artystyczną wyobraźnie - ale nie masz bladego pojęcia jakim kosztem. O umyśle twórczym co nieco wiem, wyobraź sobie - borderline charakteryzuje się chaosem, huśtawką emocji i w ogóle całą gamą zachowań przypisywanych jednostkom artystycznym. No, pomijając może autoagresję, poczucie całkowitej samotności, brak dystansu, lęk, depresje - tak, gdyby nie to, byłoby w zasadzie świetne. Ale przecież czym są wady, jeśli można osiągnąć geniusz? Czy taka jest twoja logika?

Powtarzam - poczuj prawdziwe, nieskończone cierpienie, potem się wypowiadaj.

"Zarówno przebywanie w obozie koncentracyjnym, jak schizofrenia są przeżyciami przekraczającymi granice ludzkiej wytrzymałości i dlatego ślad jaki po sobie zostawiają, może być podobny."
Antoni Kępiński

---

"Trzeba nosić w sobie Chaos, by móc dać życie Tańczącej Gwieździe"

>Owszem, jednostki oddalone od normy są bardziej twórcze, mają większą artystyczną wyobraźnie - ale nie masz bladego pojęcia jakim kosztem.
Mam.
>Gdybym tylko mógł, z przyjemnością obdarował bym cię schizofrenią, nerwicą lękową, depresją, psychozą maniakalno-depresyjną -
Skłonności sadystyczne czy zwykły nietakt?

---

Myślę, mówię i kształtuję się na zasadzie autonomii i odwagi intelektualnej, bez ograniczenia ideologiczną poprawnością.

>>Owszem, jednostki oddalone od normy są bardziej twórcze, mają większą artystyczną wyobraźnie - ale nie masz bladego pojęcia jakim kosztem.
> Mam.

   Takt słonia i fabrycznie nową empatię.

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>> Mam.
>   Takt słonia i fabrycznie nową empatię.
Szersza diagnoza dr Kowalskiej -->

---

Myślę, mówię i kształtuję się na zasadzie autonomii i odwagi intelektualnej, bez ograniczenia ideologiczną poprawnością.

>No, pomijając może autoagresję...
   ... a niesłusznie, bo...

>... poczucie całkowitej samotności, brak dystansu, lęk, depresje...
   ... bywają też etapem.

>>No, pomijając może autoagresję...
>   ... a niesłusznie, bo...
>>... poczucie całkowitej samotności, brak dystansu, lęk, depresje...
>   ... bywają też etapem.
>
dla mnie lekarstwem na tzw. doła jest często dobry dowcip.
Więc może dla rozluźnienia proponuję taki:

Głęboko w dorzeczu Amazonki grupa uczonych odkryła najgłupsze zwierzę dżungli. Okazał się nim niedźwiedź polarny.

---

dlaczego, jak patrzę w lustro, to nie widzę jak mrugam

Ty się tu dziewczyno marnujesz.Powinnaś się w Przyjaciółce/Tinie/Claudii(nie wiem jak się to nazywa) produkować.

>Ty się tu dziewczyno marnujesz.Powinnaś się w Przyjaciółce/Tinie/Claudii(nie wiem jak się to nazywa) produkować.

Idiotów na świecie jest mało. Ale są tak sprytnie rozstawieni, że spotyka się ich na każdym kroku.
Taki pech

---

dlaczego, jak patrzę w lustro, to nie widzę jak mrugam

Sądzę, że osiągnięcia głównego nurtu psychiatrii - myślę tu o psychiatrii o podstawach naukowych - mogą docenić tylko ci, którzy mają pojęcie, czym może być poważne zaburzenie psychiczne w rodzaju ciężkiej psychozy, zaburzeń nastroju, zaburzeń lękowych czy zaburzeń rozwojowych.
Osoba, która myli depresję z przejściowym smutnym nastrojem, stres przedegzaminacyjny z prawdziwą nerwicą a "lekkiego schiza" z prawdziwą schizofrenią, prawdopodobnie nie będzie w stanie docenić osiągnięć współczesnej psychiatrii, nie tylko w dziedzinie farmakoterapii i leczenia szpitalnego, ale również w dziedzinie psychoterapii, opieki ambulatoryjnej, tworzenia środowiskowego systemu opieki i psychoedukacji.
Jedno jest pewne. Chętnych i naprawdę potrzebujących profesjonalnej opieki psychiatrycznej jest z pewnością więcej niż miejsc, czekających na nich w szpitalnych oddziałach, w przychodniach zdrowia psychicznego czy punktach konsultacyjnych - i to jest prawdziwy problem polskiej psychiatrii.

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

> (...)- i to jest prawdziwy problem polskiej psychiatrii.
Opowiedzieć ci o kilku prawdziwych problemach polskiej psychiatrii o których przekonałam się empirycznie?
Pierwszy i najpoważniejszy jest taki, że mnie nie wyleczyła. Mam pisać dalej?

---

Myślę, mówię i kształtuję się na zasadzie autonomii i odwagi intelektualnej, bez ograniczenia ideologiczną poprawnością.

>Osoba, która myli depresję z przejściowym smutnym nastrojem, stres przedegzaminacyjny z prawdziwą nerwicą a "lekkiego schiza" z prawdziwą schizofrenią, prawdopodobnie nie będzie w stanie docenić osiągnięć współczesnej psychiatrii, nie tylko w dziedzinie farmakoterapii i leczenia szpitalnego, ale również w dziedzinie psychoterapii, opieki ambulatoryjnej, tworzenia środowiskowego systemu opieki i psychoedukacji.

Nie jest to aż tak proste i stąd właśnie się bierze popularność antypsychiatrii. Pojawiła się przecież ona już w latach 60 i początkowo lansowana była przez wielu "poważnych" psychiatrów. Bateson i inni słusznie zwrócili uwagę na zbyt pochopne rozpoznawanie zaburzeń psychicznych w ich łagodnych postaciach, niepotrzebne stosowanie radykalnych metod leczniczych (leukotomia przedczołowa czy barbarzyńska lobotomia czołowa) a zwłaszcza wykorzystywanie psychiatrii do zwalczania niewygodnych dysydentów.
Otóż zaburzenia psychiczne bardzo często polegają właśnie na patologicznym nasileniu zjawisk fizjologicznych. Nie zawsze jest to ewenement jakościowy. Patogeneza "przejściowego smutnego nastroju" i towarzyszące mu zmiany biochemiczne w mózgu (metabolizm neuroprzekaźników: dopaminy, serotoniny) są takie same jak w depresji, a różnią się głównie stopniem nasilenia, a co za tym idzie, stopniem cierpienia pacjenta. Stąd problem w ustaleniu granicy, co już jest depresją a co jeszcze nie jest. Co już nazwać nerwicą, a co jeszcze zaliczyć w poczet "zwykłej" nerwowości. Stąd też nowe określenia, stosowane w psychiatrii, dla nazwania stanów pomiędzy zwykłym smutkiem a ciężką depresją (hypotymia, dystymia).
Wielu psychiatrów (w tym właśnie także Kępiński ze swoją "psychiatrią humanistyczną") rozważało wprowadzenie zamiast rozpoznań chorobowych, określenie stopnia proporcji między poszczególnymi stanami umysłu ...
Zadaniem psychiatry nie jest decydowanie, czy dane zaburzenia nazwać już depresją, nerwicą, czy psychozą, bo zawsze będzie to sztuczne i arbitralne ... tylko ustalenie, czy wkraczać już z interwencją farmakologiczną bądź psychoterapią. No i oczywiście odróżnić jedne zaburzenia od innych. Natomiast granica między normą a zaburzeniem jest w psychiatrii wyjątkowo płynna.
Stąd błędne i szkodliwe przekonanie wśród laików (albo obłąkańczych psychiatrów w rodzaju T.Szasza), że ta granica w ogóle nie istnieje. I stąd cała antypsychiatria - założenia niby słuszne, a efekt tragiczny. Zwłaszcza walka z klasyczną psychiatrią to droga donikąd. Wiadomo, że im silniejsze zaburzenia, tym radykalniej muszą być leczone.

>i to jest prawdziwy problem polskiej psychiatrii.
A ja myślę, że "NieIstniejesz" prosi o jakąś pomoc, ale my jemu nie możemy jej dać.
Nie chcę się wplątywać, bo mam swoje "wielbłądy", które mnie katują, a inni mówią, że to nie ich bajka
pozdrawiam Cię

---

dlaczego, jak patrzę w lustro, to nie widzę jak mrugam

Nie proszę o pomoc i nie potrzebuję żadnej pomocy. Radzę sobie świetnie. Ujawniłem, że jestem pograniczny tylko po to, żeby usprawiedliwić moją bardzo emocjonalną reakcję.

A napisałem ten temat, żeby zobaczyć, jaki stosunek do tematu mają ludzie myślący - bo wkurzyły mnie raczej komentarze, niż same artykuły.

Po prostu chodzi mi i to, że w Polsce psychotropy to zło, a człowiek który bierze chociażby antydepresanty to niebezpieczny, przykuty do łóżka szaleniec. Radą na nieradzenie sobie jest "A tam od razu umierasz, zupy zjedz, dobra, pomidorowa, z obiadu, lubisz..." z "Dnia Świra". A ludzie cierpią, tylko nikt tego nie rozumie. To jest problem - podejście społeczeństwa do kwestii psychiatrii - zwyczajnej gałęzi medycyny.

---

"Trzeba nosić w sobie Chaos, by móc dać życie Tańczącej Gwieździe"

Myślę, ze jednak to, ze te choroby poddają się leczeniu farmakologicznemu wpłynie na świadomość społeczeństwa.Jeżeli coś się da wyleczyć tabletkami lub zastrzykami, dla przeciętnego człowieka to jest choroba.A nie, jak do tej pory to człowiek jakiś inny, gorszy.

Podaj nicki tych idiotek/idiotów, którzy zminusowali twoją wypowiedź.

Myślę, że trzeba ujawniać tożsamość (nawet wirtualną) takich osobników.

---

Gdyby wybory coś naprawdę mogły zmienić już dawno by ich zakazano. (K. Livingstone)

Wiadomo przecież, że to cudna malaria od twórczego szału

---

"Trzeba nosić w sobie Chaos, by móc dać życie Tańczącej Gwieździe"

>Wybaczcie, że się unoszę i wywnętrzam tutaj swoje prywatne problemy - ale po prostu dostaję szału,
>jak widzę ludzi mówiących "Psychotropy są be" - nie mających o tym bladego pojęcia.
>

Pewnie twoje doświadczenia są z miasta... Jedź na polską wieś! Powiedzą Ci: wariatkę z niej będziesz robić! Po co iść do psychiatry?!
Np. lekarze leczą latami dolegliwości kregosłupa, podając silne leki przeciwzapalne, a potem okazuje się, że to maskowana depresja. Wszystkie dolegliwości mijają po lekkim leczeniu antydepresantami, jak ręka odjął. Znam nawet przypadek chorego z nieleczoną depresja i nowotworem. Po zwyklym ziołowym Deprimie, chory pokonał chorobę nowotworową bez operacji.
Zgadzam się z Tobą.
Boimy się lekarza psychatry i pacjenci i lekarze pierwszego kontaktu też.
Gratuluję wyleczenia i odwagi w poruszeniu tego tematu.