W badaniu świata przyrody najgłębiej, w pewnym sensie, sięga fizyka. Fizyka, której językiem jest matematyka. Czy tylko językiem? Już starożytni Pitagorejczycy, w sentencji „Wszystko jest Liczbą” - wydaje się, że mogli mieć pewne dalej posunięte przeczucia. Podobnie Galileusz, głosząc, że „Wszechświat jest księgą, zapisaną w języku matematyki”. XX wiek i ogromne sukcesy fizyki kwantowej oraz odkrywanie coraz to nowych sub-cząstek materii – doprowadziło do postawienia w 1960 roku przez Eugena Wignera, późniejszego laureata fizycznego nobla, pytania: „Dlaczego matematyka tak doskonale opisuje Świat i pozwala na kartce papieru, z równań, macierzy, itp. matematycznych tworów – prawdziwie wyliczyć i przewidzieć, co odkryje badacz w laboratorium?”. Powszechnie uznanej odpowiedzi nie ma do dziś dnia – problem nosi nazwę „The Unreasonable Effectiveness of Mathematics in the Natural Sciences”. Skupię się na jednej, która w ostatnich latach zaczyna zataczać coraz szersze kręgi w myśleniu filozofujących fizyków teoretycznych i kosmologów: mianowicie MUH: Mathematical Universe Hipothesis, prof. Maxa Tegmarka z MIT.
Najkrócej rzecz ujmując głosi ona tyle, że: „Wszystko jest Matematyką, tylko i aż Matematyką. Nasz Wszechświat jest pewną strukturą matematyczną, a my sami obiektami matematycznymi wewnątrz tej struktury”. Filozoficznie jest to rodzaj monizmu w którym nie występują odrębne jakości, wszystko sprowadza się do czystej matematyki. Jest to jak gdyby Świat idei platońskich poza którym nic więcej nie ma, no i wszystkie idee są matematyczne, są powiązanymi częściami Matematyki.
Skąd filozoficznie można dojść do podobnych wniosków? Pytając o najbardziej podstawowe kwestie bytu: dlaczego w ogóle cokolwiek istnieje? Dlaczego nie nic? Za Parmenidesem możemy powtórzyć, jako pewne, że „Byt jest, a niebytu nie ma” [oznaczmy to zdanie jako #P] – w sensie i rozumieniu takim, że nikt nie mógłby tego zakwestionować, najogólniejszym. Cała reszta, poza tym, że #P jest niewiadoma, niepewna w sposób absolutnie niepodważalny, wszak zawsze możemy wymyślać sytuacje w których to wszystko jest jakąś mistyfikacją, a my - nieautonomicznym „mózgiem w naczyniu”. Nawet Kartezjuszowskie „Myślę, więc Jestem” musiałoby być uzupełnione o założenia, które ostatecznie sprowadziłyby jego treść do niczego więcej niż #P – warto też pamiętać tu o „klatce języka” naturalnego, nierozstrzygalności, paradoksach, czy w kwestii Bytu w ogóle można postawić dobre pytanie lub udzielić prawidłowej odpowiedzi , poza stwierdzeniem #P.
A zatem #P, a reszta to co najwyżej ‘szacowanie prawdopodobieństw’, nigdy pewność. MUH jest systemem w którym istota bytu sprowadza się do ‘emanacji [matematycznej] Nicości, zapewne nieskończonej, losowej, bez przyczyny, celu, a-czasowej Nicości w Nicość’ – stąd dla bazowej formuły #P, nadbudową byłaby formuła: Byt jest matematyczną nicością, a prawdziwą logiką tego Świata – szacowanie prawdopodobieństw.
Czy to może być Prawda? To, jak wszystko poza #P, pozostanie kwestią wiary i filozoficznego namysłu. Rozwój fundamentalnej fizyki , który coraz częściej w opinii wielu światowej klasy badaczy, przypomina uprawianie czystej matematyki, skłania do interpretacji i kontemplacji konsekwencji czysto matematycznego myślenia o życiu, wartościach oraz poszukiwania subiektywnego sensu w oceanie matematycznej obojętności – warto pozostać optymistą, bo bycie pesymistą nie wydaje się w żaden sposób użyteczne – a ponadto, wszak z filozofowania ma płynąć pocieszenie 