Zdarza się mi zaglądać na ten portal w poszukiwaniu inspiracji do rozmyślań. Tak właśnie zauważyłem wpis autora GAVRAN w „ABC Racjonalisty” - „Czym jest ateizm, a czym ateizm nie jest” i jego trzy pozycje jakie możemy zająć względem istnienia boga. Bynajmniej nie jest to polemika, to moje przemyślenia dlatego wpisuję to jako osobny post. Ateizm? Wydawało się mi, że wiem co to jest ale na wszelki wypadek zaglądnąłem do wikipedii. Tam taka sama definicja jak u Gavrana. Uważałem, że ateista to ten, który nie wierzy w istnienie bogów (w uproszczeniu). Właściwie niewiara w istnienie czegoś to, to samo co, wiara w nieistnienie. A tu, ateista, to ten, który wykazuje brak wiary w istnienie lub nieistnienie. Kto może nie mieć żadnej wiary, nie posługiwać się wiarą? Chyba jedynie ten kto wie, kto udowodnił, kto ma pewność (można wierzyć albo wiedzieć). A kto udowodnił, że bóstwa nie istnieją? Jak można mówić, że nas to nie interesuje, nie zajmujemy się tym (często spotykam taki wpis). Pachnie mi to fanatyzmem religijnym. Każdy kto dyskutował z osobą religijną przerabiał to. Mówi ona: nie obchodzi mnie to, nie będę na ten temat rozmawiał, ja wiem swoje. Nie, musi być jakieś inne rozwiązanie. Inna definicja ateisty, może właśnie taka jak ja uważałem.
Religie przez długi okres czasu były procesem naturalnym, prawidłowym i pozytywnym. Jedynym sposobem poznania świata. Ale gdy, później, chciały zastępować wiedzę, stawały się czynnikiem hamującym, wstecznym. Są one w nas, bo świadomie czy nieświadomie, pragniemy kierować się archaicznym porządkiem, ulegamy ich prawom, ponieważ są częścią porządku cywilizacji a my boimy się tej nieskończoności Wszechświata, którego nie możemy wciąż ogarnąć umysłem (a może i nigdy nie ogarniemy w pełni).
Gdy wiedza była na niewielkim poziomie religia była niezbędna by wypełnić pozostały obraz świata. Człowiek, tak jak każdy układ samosterujący, musi posiadać pełną wiedzę o otoczeniu. Bez niej nie będzie działał. Tak jak i zwierzę. Wiedza ta jest względnie prawdziwa, przecież nikt nie działa mając świadomość, że jego obraz otoczenia jest fałszywy. A co się dzieje gdy zmysły i rozum nie potrafią jednoznacznie rozpoznać, ocenić obrazów świata otaczającego? Budujemy swoje prawdy. Cień w lesie wzbudza w nas niepokój, mobilizuje organizm. Niedające się pojąć zjawisko można po swojemu wytłumaczyć. Religia i wiedza (nauka) to pierwsze składniki kultury ludzkiej. Bez wdawania się szczegóły można powiedzieć, że podstawową różnicą między tymi składnikami jest stosunek do wiary. Wiary w rozumieniu: „Wiara - nadawanie dużego prawdopodobieństwa prawdziwości twierdzenia, w warunkach braku wystarczającej wiedzy” (Wikipedia). W nauce wiara jest stanem chwilowym, twierdzenia są wciąż sprawdzane, weryfikowane, poprawiane, wiedza wzbogacana, przybliża się do prawdy obiektywnej. W Religi wiara jest stanem stałym (prawie stałym). Mówi się, że religia i nauka opisują świat odmiennie. Ale jeśli popatrzymy na nie z punktu praktyczności, wystarczalności do działania to nie ma między nimi różnicy. Rzeczywistość pokazuje, że religie robią to lepiej, łatwiej, przystępniej, stąd tak olbrzymie ich powodzenie. Powtórzmy, człowiek, by działał, musi mieć komplet informacji o otoczeniu. Ludzie zamknięci na dłuższy czas w pomieszczeniu nie przekazującym zmysłom żadnych informacji (cisza, ciemność, stała temperatura) popadają w paranoje. Tak zwany cybernetyczny żółw, gdy mu się odcięło dopływ informacji z otoczenia zaczął za takie informacje brać szumy z układów i działać w oparciu o nie, oczywiście bardzo chaotycznie. Człowiek nieco się różni od niego i ma możliwość segregowania otrzymywanych informacji pod kątem prawdziwości, prawdopodobieństwa prawdziwości (doświadczenie, wiedza). Paranoicy też funkcjonują w tym świecie. Nie zawsze wymagane są dokładne informacje, dane obiektywnie prawdziwe, do podstawowego funkcjonowania wystarczą często informacje ogólne, powierzchowne a nawet zupełnie nieprawdziwe. Efekt działania zależy od stopnia prawdziwości tej wiedzy. Mózg to zadziwiający organ. Wiem, chciałoby się powiedzieć, że wszyscy powinni starać się opierać poznanie o naukę, o stosowane przez nią metody, mieć naukowy światopogląd. Naprawdę? Spójrzmy na piramidę Maslowa, przecież poznanie (potrzeby wiedzy, rozumienia) stanowi jej czubek. Czyli zgadza się to ze statystycznym odsetkiem, w każdej populacji, ludzi o naukowym światopoglądzie. Nie piszę ateistów, uważam, że ten ruch jest jednak bliżej religii niż nauki. Bowiem jeśli za ateizm przyjąć brak wiary w bóstwa to znajdą się religie pokrewne. Ateista to podobno osoba kwestionująca poznanie metafizyczne. Co to znaczy? Poznanie jest względne. Czy poznanie świata przez religię jest gorsze? A jeśli jest wystarczające do działania. Współczesna nauka też nie gwarantuje nam pełnego poznania (fizyka kwantowa). Człowiek jest leniwy, idzie zawsze na łatwiznę a chyba nikt nie zaprzeczy, że religie oferują wyjaśnienia łatwe, lekkie i przyjemne (zawsze dają jakąś nadzieję). Podsumowując, trzeba wyraźnie powiedzieć, że na tym etapie cywilizacji religie są niezbędne do życia i walka z nimi jest poważnym błędem, jest szkodliwa, często umacnia ich wpływ na ludzi. Konfrontacja religii ze światem nauki, kulturą materialistyczną wyzwala skutki szoku kulturowego (fanatyzm). Prawdą jest, że to nauka jest motorem postępu ale religia pozwala człowiekowi (dziewięćdziesiąt parę procent) normalnie funkcjonować, nie odbiera mu zdolności twórczych ani w technice ani w sztuce. Proszę popatrzeć ilu pracowników nauki jest ludźmi wierzącymi, praktykującymi, ilu artystów.
cdn