Łacińska nazwa tej rośliny brzmi "Amorphophallus titanum", co w wolnym tłumaczeniu znaczy: "gigantyczny zdeformowany penis", w języku angielskim zwą ją "corpse flower", czyli "trupim kwiatem", w j. polskim dziwidłem olbrzymim. Nazwa łacińska nawiązuje do kształtu kwiatu, nazwa angielska do zapachu, nazwa polska do ...całokształtu fenomenu botanicznego. Dziwidło występuje w stanie naturalnym na Sumatrze i jest bliskim krewnym raflezji - największego kwiatu na ziemi, zaliczanego także - nota bene - do corpse flowers.
Dziwidło zakwita raz na dobrych kilka lat ( i tylko na czas od 24 do 36 godzin) i ostatnio właśnie w wielu ogrodach botanicznych Europy i USA miał miejsce ów fenomen. Zakwitanie dziwidła jest nie lada sensacją i gromadzi tysiące ludzi podziwiających falliczny kształt kwiecia rośliny ( do 3 m wysokości) oraz jego wyjątkowy w swej kompozycji smród. Zakwitnięcie dziwadła w tak wielu miejscach na raz zrodziło podejrzenie, iż występuje jakiś czynnik odpowiedzialny za ową synchronizację. Więcej na ów temat jest w podlinkowanym materiale. Zawiera on takż esporo info na temat rośliny jako takiej oraz jej niezwykle wyszukanej i wielce energochłonnej taktyki rozrodczej - w której, rzecz jasna ów penis jak wyżej odgrywa kluczową rolę. Zachęcając do wnikliwego przestudiowania mataeriału jak wyżej skoncentruję się tymczasem na jednym bardzo istotnym dla dziwidła aspekcie. Otóż sławetny odór wydzielany przez jego zakwitający kwiat ma na celu przyciągnięcie owadów - "pollinatorów", odgrywających w procesie rozrodu rolę newralgiczną. Jeżeli do tego dodamy atrakcyjne kolory kwiecia (karmazynowy, żółty, pomarańczowy, fioletowy) oraz temperaturę rzędu 36 C generowaną przez roślinę w momencie rozkwitu - powstaje mikrośrodowisko stanowiące raj dla wszelakiego insektu.
A oto olfaktoryczne składniki owego "aromatu" - przynęty na owadów: ser, pot, czosnek, gnijące mięso, kał, gnijąca ryba. Jak widać powstaje bukiet zapachowy o potężnej sile rażenia nie tylko ludzkich nozdrzy.
"Amorphophallus titanum, discovered in 1878 by Italian botanist Odoardo Beccari, is native to Sumatra, Indonesia.
Its inflorescence consists of a fleshy yellow-green central spike called the spadix that stands over 2m tall, enrobed by a ruffled leaf-like cape called the spathe. Nestled at the base of the spadix, several hundred tiny female flowers grow in a ring below a band of thousands of their tiny male counterparts. During the bloom, the spathe unfurls to reveal a crimson, velvety inner surface and the putrid smell fills the air. What does it smell like exactly? Chemical analyses of the scent have identified compounds including isovaleric acid (cheese, sweat), dimethyl disulphide (garlic), dimethyl trisulphide (decomposing meat), indole (faeces) and trimethylamine (rotting fish). The foetid fragrance appears in the late evening, intensifies into the night and gradually tapers off as morning breaks. The striking red interior and smell are both facets of an artful illusion designed to entice pollinators. According to Amorphophallus expert Wilbert Hetterscheid of the Von Gimborn Arboretum in Doorn, the Netherlands, the primary candidates are small nocturnal carrion beetles searching for freshly-dead meat to lay their eggs in.
On top of raising a stink, the chemistry of the bloom raises its temperature to over 36C - human body temperature - perpetuating the illusion of decomposing flesh and helping to disperse the volatile compounds through the dense tropical forest."
www.bbc.co(*)d-in-2016-and-nobody-knows-why
