Witam, nie wiem czy to tutaj mogę napisać i czy można dostać kilka rade ale...mam mały problem.

Według wszystkiego co możliwe jestem ateistą. Wierzę w siebie, co zrobię źle to moja wina a co dobrze to również mój wybór.

Dziewczyna mówi, że nie zależy jej na kościele, przy czym jak jest na mszy to się modli i potulnie wykonuje jak robot wszystkie elementy (tak to prawda, oszukuje trochę siebie i innych tak naprawdę) Ja gdy idę z grzeczności raz na jakiś czas (jej tereny, jej dom, jej zasady - nie jestem u siebie więc nie pokazuje jaki to jestem buntownik. Szanuje czyjeś reguły i że jestem wśród "katolików") to klękam lub nie, zależy czy mi się chce czy nie. Ogólnie jestem bo jestem w tym kościele, podziwiam sobie ludzi robotów i nudny schemat wszystkiego. Chciałbym dokonać apostazji, czuje że jestem w bańce kłamstwa Watykanu, KK i to co dobre robi KK jest poprzedzone złem, kłamstwem i to jest dolna warstwa góry lodowej. Dziewczyna się nie zgadza bo może to zaszkodzić kiedyś dzieciom (w sumie racje ma..kraj mamy pogięty w tej kwestii i niczym w Korei Północnej to w Polsce KK napiętnuje kilka pokoleń) i że ona nie chce ślubu jednostronnego, który w sumie niczym się nie różni od zwykłego. Nie da się jej przegadać, że nawet ludzie tego nie zauważą pewnie czy w danym momencie powiem czy nie przysięgę na Boga. Uważa, że to będzie parodia, kpina, żenada a nie ślub. Dla mnie żenadą jest mówić przy setce ludzi coś co jest kłamstwem, przysięgać komuś w kogo nie wierzę by tylko oszczędzić przyszłość dzieci i opinie w jej wsi (moi rodzicie długo się przestawiali, że z ministranta zrobił się ateista ale jakoś to trawią). Jej przeszkadza, że byłbym ateistą z "krwi i kości" ale mi osobiście wisi czy ona jest katoliczką czy nie. Jestem jak widać bardziej wyrozumiały. Jestem też za tym, by dzieci kiedyś poznały dwie ścieżki - jej wiary (choć sama nie zna Biblii, wątpię by przeczytała kiedyś całą i jest opiętnowana wiejską mentalnością mam wrażenie, boi się co ludzie powiedzą. Boi się zapewne tej niewiadomej, że będę emanował złą mocą może w przyszłości to zagrozi opinii dzieci w szkole i wśród rówieśników. Nie dziwię się, to jest zakotwiczone głęboko w głowie i trudno tej niepewności stanąć naprzeciw) oraz drogę bycia niewierzącym a również dobrym człowiekiem. Chrzest chciałbym również jak będą miały 16/17/18 lat, gdy zaczną logiczniej myśleć a nie bez swojej wiedzy brnąć w to. Czy ktoś miał podobny przypadek? Czasami zastanawiam się czy po prostu nie postawić przed faktem dokonanym i pyk - wypisać się. Wolna wola w co wierzę a w co nie to chyba dla mnie zaraz po zdrowiu i powodzeniu moich bliskich najważniejsza sprawa. Coś co jest moje, wyrzeźbione przez długie lata obserwacji i wniosków.