Klasyczny już dowód ontologiczny istnienia Boga był przedmiotem wielu analiz, w tym również na stronach Racjonalisty. Wykorzystując pewne intuicje anzelmiańskie, chciałbym przedstawić i poddać dyskusji autorskie rozumowanie, które określam jako „dowód z miłosierdzia na obecne nieistnienie Boga”. Dowód ten opiera się na kilku założeniach, które, jak się wydaje, są akceptowalne na gruncie teologii katolickiej, jednakże konsekwentnie przeprowadzone rozumowanie prowadzi do wniosku niezgodnego z doktryną katolicką.

Założenia dowodu:
(i) jest taki odcinek czasu, w którym Bóg istnieje;
(ii) Bóg jest istotą osobową;
(iii) Bóg jest istotą wszechmogącą;
(iv) Bóg jest czymś, ponad co nic miłosierniejszego nie może być pomyślane;
(v) miłosierdzie Boga wobec człowieka polega na złożeniu przez Niego ofiary, poświęceniu się;
(vi) wielkość miłosierdzia jest wprost proporcjonalna do wielkości złożonej ofiary.

Samo rozumowanie przyjmuje postać czterech przesłanek (p1-p4) i wniosku (w):

Jeżeli
(p1) Bóg jest czymś, ponad co nic miłosierniejszego nie może być pomyślane, i
(p2) wielkość miłosierdzia Bożego wobec człowieka wyraża się wielkością poniesionej przez Niego ofiary, i
(p3) największa ofiara jaką może uczynić Bóg, to rezygnacja ze wszystkich atrybutów boskości, i
(p4) jednym z atrybutów Boga jest Jego istnienie,
to
(w) Bóg, będąc czymś, ponad co nic miłosierniejszego nie może być pomyślane, ofiarował swoje istnienie i obecnie nie istnieje.

Niezmiernie jestem ciekawy Waszych opinii i komentarzy, które pomogą doprecyzować/zmodyfikować/sfalsyfikować powyższe rozumowanie. Rozwinięcie tego rozumowania znajduje się w artykule „Problem ciągłości istnienia Boga”, umieszczonym w internetowym Repozytorium AMUR (UAM w Poznaniu). Dodam, że próby jego publikacji w kilku czasopismach naukowych nie powiodły się…
Z góry dziękuję za komentarze.