Mimo tego, że mam 19 lat, czuję, że życie po prostu mi się zawaliło. Całe liceum wydawało się ucieczką od ważnych decyzji, wmówiłem sobie, że będę świetnym programistą i żyłem przez trzy lata w pięknej bańce, lecz okazało się, że zabrakło punktów przy rekrutacji, a ja skończyłem na automatyce i robotyce. Zdałem sobie sprawę, że przez cały czas spełniałem tylko oczekiwania rodziny i uległem ogólnej presji na politechnikę, rzuciłem to pod koniec listopada, miałem dość życia wbrew sobie.

Powiedziałem, że zaczynam naukę, poprawiam maturę i zacznę studiować to co chcę, myślałem o filologii, psychologii, kognitywistyce lub filozofii. Coś ogólnorozwojowego, co zapewni czas na dalsze poszukiwania, lecz powoli zdaję sobie sprawę, że mogę zmarnować pięć lat na dalszej ucieczce.

Tak jak teraz, żeby nie być pasożytem społecznym, zacząłem pracować w McDonaldzie, gdy wracam do domu (mieszkam u rodziny w Warszawie, gdzie mogłem wyrwać się ze wsi) nie mam ochoty na naukę, mogłem wiedzieć, że tak to będzie wyglądało. Mam problemy ze wstaniem z łóżka. Życie straciło sens, cel. Potrafię godzinami wegetować przeglądając mirko, oglądając youtube, lub skacząc miedzy social mediami.

Absolutnie nie wiem co dalej. Czuję, jakby to były zaczątki depresji, przytłacza mnie samotność. Eksperymentowałem z Tinderem, lecz zbyt szybko angażuję się w takie nic nie znaczące relację ukazując swoją desperację i chorą potrzebę akceptacji. Każdy kończył się odrzuceniem, a ja następnego dnia po spotkaniu potrafiłem cały dzień płakać i nie wychodzić z łóżka, czując, że straciłem tak wspaniałą osobę z własnej winy.

Nawet nie wiem czy mam jakieś pasje, bardzo lubię bawić się fotografią, spontaniczne samotne wypady tanimi liniami lotniczymi, za tydzień lecę na 4 dni do Gruzji, lecz czuję, że to ciągłe ucieczki od życia, cały czas czuję jakbym przed czymś uciekał. Lubię pisać, od trzech lat prowadzę dziennik notując swoje porażki, emocje, lecz wciąż czuję się jak gówno.

Zagubiłem się, nie wiem co dalej, nie wiem jaki mam cel, co robić w którym kierunku mam się rozwijać, czy w ogóle iść na te studia. Czy wyjechać gdzieś za granicę i podjąć jakąś kolejną gównopracę, tylko, że godnie wynagradzaną. W tym roku 20 lat, czuję, że tracę czas, a muszę być już zdefiniowany. Nie potrafię. Do tego dochodzą problemy psychiczne z którymi też przestałem sobie radzić.

Nie wiem co robić, nie widzę już w życiu sensu.