Tekst napisałem 19 kwietnia, oczywiście, 2010 roku. "Naczalstwo" racjonalisty.pl nie chciało jednak go opublikować, dlatego umieszczam tutaj. Trochę późno, ale... myślę, że jest wciąż aktualny.

Paradoks goni paradoks

Na wstępie chcę podkreślić, że niniejsze rozważania nie mają na celu kogokolwiek obrazić, są jedynie wynikiem skromnych przemyśleń autora. Całkowicie zgadzam się, że śmierć 96 ludzi w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem była tragedią. Współczuję rodzinom ofiar i wszystkim tym, którzy byli szczególnie blisko z nimi związani. Rozumiem nieszczęście i towarzyszące mu emocje, nie mogę jednak pozwolić, aby nawet w tak trudnych chwilach wyrazić zgodę na bezmyślność i podejmowanie dalszych często bezsensownych działań.
Czasami życie jest pełen paradoksów niczym przygody Kandyda. Nad wszystkim nie jesteśmy w stanie zapanować i wszystkiemu zapobiec. Jednak w większości przypadków możemy to uczynić, pod warunkiem, że należycie będziemy korzystać ze zdobytej wiedzy i nabytych umiejętności. Odrzućmy uniesienia, doraźne korzyści i skoncentrujemy się na chłodnej analizie faktów.
Oto wybrane przykłady sprzecznych, dziwnych, niezrozumiałych i najczęściej prowadzących do nikąd albo na manowce ostatnich działań polskich mediów, środowisk kościelnych i politycznych tudzież szarych obywateli, po katastrofie w Smoleńsku. Należy tutaj zaznaczyć, że media, hierarchia kościelna i politycy, prawie bez wyjątku wypowiadali się jednakowo. Obywatelom z kolei nie dano tak naprawdę głosu do rzetelnej wypowiedzi. Stąd niektóre niniejsze uogólnienia.
Uważa się, że o zmarłych nie mówi się wcale albo dobrze. Okoliczności okolicznościami, ale dlaczego mielibyśmy milczeć, jeśli ktoś postępował wątpliwie? Ile czasu potrzeba na ten zawieszony stan? Czy są jakieś normy? W końcu dokonujemy nieustannie oceny postępowania wielu przodków (często łotrów) i nie owijamy wtedy w bawełnę.
Prezydent Lech Kaczyński do czasu katastrofy był przez większość ludzi krytycznie oceniany ( ostatnie sondaże dawały mu około 20 % poparcia w najbliższych wyborach prezydenckich), przez wielu ośmieszany i pogardzany, i raptem, ni stąd ni zowąd, stał się ucieleśnieniem cnót wszelakich. Jak to możliwe? Cud?
Media oceniające najczęściej prezydenturę Lecha Kaczyńskiego jako nieudolną lub przeciętną, w jednej chwili zmieniły zdanie. Teraz okazało się, że mieliśmy do czynienia z dojrzałym i wyjątkowo wyśmienitym sprawowaniem władzy przez prezydenta. Skąd te dane, ta pewność?
Twarze pary prezydenckiej do tej pory przedstawiane w telewizji i innych mediach nie były uśmiechnięte i sympatyczne. Po tragedii jest odwrotnie. Czyżby przeszli operacje plastyczne?
Dlaczego pani prezydentowa, Maria Kaczyńska, do niedawna postrzegana przez różne środowiska jako czarownica, stała się szlachetną i wyjątkową kobietą?
Do naszych uszów docierają informacje o śmierci elity narodu. Przepraszam, ale część z tych osób nie powinna w ogóle mieć większych wpływów niż lokalne, z wiadomych przyczyn. Niezorientowanych odsyłam do skrupulatnej analizy wypowiedzi i działań tych ludzi.
Dowiadujemy się z kazań księży, iż prezydent i pozostali uczestnicy lotu zginęli bohatersko, nie tragicznie. Niektórzy mają inne wyobrażenie śmierci bohaterskiej.
Dlaczego zdania jakiejkolwiek mniejszości wyrażone racjonalnie, a dotyczące krytycznego spojrzenia na tragedię w Smoleńsku, zostały w mediach niemalże całkowicie zepchnięte na boczny tor, na rzecz jednogłośnej opinii?
Skąd wnioski, że krytycy to nie-patrioci i zuchwalcy? Czy każdy ma być pokorny jak baranek, chodzić w czerni i ronić bez przerwy łzy? Jakie normy wskazują letnie, a jakie prawdziwe przeżywanie żałoby?
Stać nas na samoloty F- 16, co prawda używane, ale kosztujące krocie, a nie możemy zakupić nowego samolotu prezydenckiego, że już o ubezpieczeniu nie wspomnę?
Zginęli ludzie. Pojawiły się wypowiedzi, typu: ktoś miał lecieć, ale z jakichś powodów w ostatniej chwili zrezygnował i mamy wniosek: czuwała nade mną Opatrzność. Gdzie się podziała ta Opatrzność w momencie próby lądowania? Odpowiedz znamy: to Boska tajemnica lub tak było zapisane. Sceptycy próbują niejednokrotnie zrozumieć taki światopogląd; dlaczego niszowy punkt widzenia ma być gorszy i tłamszony w zarodku?
Dlaczego ubolewamy nad kilkoma studentami, którzy sprzedawali zdjęcia pary prezydenckiej, aby zarobić parę złotych, a nie dostrzegamy zuchwałej pazerności właścicieli krakowskich hoteli (gdyby pochówek był gdzie indziej, z niemalże stuprocentowym prawdopodobieństwem mówilibyśmy tak samo o innych mieszkańcach) i prywatnych kwater? Dopiero po pewnym czasie zauważono, że zawyżone stawki i ogłoszenia, np. „wynajmę apartament z widokiem na pogrzeb, cena 3 tysiące złotych”, są niestosowne do okoliczności.
Słyszymy o równości społecznej. Szybko okazuje się, że jest inaczej. Rozumiemy sytuacje wyjątkowe, ale czy osoby ginące tragicznie w innym czasie otrzymują równie wysokie odszkodowania?
Gdzie się podziały inne wiadomości z kraju i ze świata? Czyżby nic się nie działo przez ten czas?
Minister edukacji Katarzyna Hall pisała w piśmie skierowanym do szkół o upamiętnieniu tragedii. Była mowa o minucie ciszy przed rozpoczęciem zajęć w poniedziałek i zorganizowaniu z uczniami spotkań poświęconych tragedii w trakcie żałoby narodowej. Jakim prawem niektórzy dyrektorzy szkół zapędzili od razu dzieci i młodzież do kościoła?
Jak to się stało, że do jednego samolotu zostało zabranych tyle ważnych ze względu na urząd osób? Dlaczego wsiedli wszyscy najważniejsi dowódcy wojskowi? Niedawno mieliśmy nauczkę z Casą. Skąd tyle pychy i ignorancji, by mówić narodowi: procedury nie zostały naruszone. Czyli że co? Bezmyślne paragrafy mają zaślepić logiczne myślenie? Kto je ustala?
Słyszeliśmy od części księży i polityków: pochówek prezydenta na Wawelu zjednoczy Polaków? A co się stało?
Dlaczego arcybiskup Stanisław Dziwisz i Jarosław Kaczyński nie potrafią po męsku wskazać pomysłodawcy pochówku pary prezydenckiej na Wawelu. Czy mamy do czynienia znów z nieprzeniknioną siłą?
W warszawskich uroczystościach pożegnalnych miało wziąć udział milion osób, brało około 100 tysięcy. W krakowskich również zapowiadano milion, wzięło udział około 100 tysięcy. Skąd te kolosalne różnice?
Czy łączenie zbrodni katyńskiej z tragedią pod Smoleńskiem zasługuje na określenie „miejsca przeklętego”? Dlaczego często próbuje się łatwo i sloganowo opisywać rzeczywistość?
Wkrótce dowiedzieliśmy się, że pył wulkaniczny to znak od Boga, którego nie umiemy jeszcze odczytać. I ostatni hit: ten sam pył wulkaniczny zniknął pod koniec uroczystości pogrzebowych na Wawelu – okrzyknięto to „symbolicznym znakiem”.
I jeszcze jedno, z tym pyłem to same kłopoty: nie dość, że sparaliżował przestrzeń powietrzną nad Europą, to dodatkowo stał się powodem rezygnacji w ceremonii pogrzebowej pary prezydenckiej wielu ważnych delegacji zagranicznych. Niemniej, wskazać można paru polityków, którzy mimo niesprzyjających warunków dotarli na pogrzeb do Krakowa. Mocno zastanawia fakt, dlaczego Watykan był tak skromnie reprezentowany?
Można by przytoczyć jeszcze wiele innych paradoksalnych postaw i decyzji, liczba ich była w tym trudnym okresie niestety zatrważająca – na tych jednak poprzestanę. Miejmy nadzieję, że ten wysyp pychy, kłamstwa, obłudy i manipulacji będzie dla mediów, Kościoła i polityków strzałem w stopę. A sama tragedia skłoni Polaków do wyrażania publicznego zdania, choć o odrobinę kulturalniejszego niż dotychczas.
Requiescant in pace.

Ł.K.