Szef kancelarii amerykańskiej kongresmenki Aleksandry Ocasio – Cortez został poddany ostrej krytyce za noszenie koszulki z podobizną Chandra Bose., który miał według jego krytyków kolaborować z nazistami w czasie II wojny światowej.
Spraw błyskawicznie podzieliła zainteresowanych problemem na dwa obozy. Dla jednych Bose to nazista dla drugich bohater narodowy walczący o wyzwolenie Indii z jarzma brytyjskiej niewoli. Dla mnie ten drugi wariant wydaje się być zdecydowanie bliższy prawdy. Kolaboracja Bosego z Japończykami miała charakter taktyczno – wyrachowany. Po prostu znalazł w nich wsparcie w prowadzeniu wojny narodowowyzwoleńczej z okupantami swojego kraju.
Obecnie Bose w Indiach „wraca do łask” – kosztem, co naturalne, Gandhiego, który przez długie lat uważany był za jedynego ojca niepodległości Indii. Okazuje się jednakże, po rzetelnej i obiektywnej analizie problemu, iż wkład Bosego w dzieło jak wyżej był ogromny, niewykluczone, iż większy niż Gandhiego. W podlinkowanym materiale zawarty jest wątek dotyczący opinii brytyjskiego polityka, premiera Wielkiej Brytanii w momencie uzyskiwania przez Indie niepodległości, Clementa Attlee – według którego wkład Gandhiego w odzyskanie niepodległości Indii był minimalny, a rzeczywistym przeciwnikiem Brytyjczyków w Indiach był Bose, który walcząc z nimi zbrojnie stwarzał realne zagrożenie zrewoltowania i przeciągnięcia na swoją 2.5 milionowej armii indyjskiej będącej do dyspozycji Brytyjczyków. Bose co prawda zginął w 1945 roku w wypadku (zamachu?) lotniczym – jednakże jego idea walki z bronią ręku o niepodległość kraju nadal żyła i miała coraz więcej zwolenników.
Obecnie Bose to patron indyjskich ulic, portów lotniczych, szkół, jest wyspa w archipelagu andamańskim nazwana jego nazwiskiem, wyszła seria znaczków z jego wizerunkiem. Zainteresowanych problemem odsyłam do podlinkowanych materiałów. A tymczasem pozwolę sobie na finalną refleksję. Otóż istnieje pewna analogia między Bosem a Gandhim z jednej strony, a Dmowskim i Piłsudskim z drugiej. I jeden tandem i drugi walczył o niepodległość swoich krajów, ale różnymi metodami. Piłsudski, jak Bose, rzucił na szalę dziejów polską szablę. Dmowski raczej preferował dyplomatyczne zabiegi typu „non violence”. Politycy z obydwu par w jakimś stopniu się wzajemnie dopełniali, przybliżając moment odzyskania niepodległości przez ich kraje oraz – co istotne – dyskontowali wzajemnie fakt istnienia konkurenta, prowadząc wyrafinowaną grę polityczną z innymi aktorami teatru ówczesnych dziejów.


"In the book, Bakshi cites a conversation between the then British PM By Rahul Kanwal in New Delhi Attlee and then Governor of West Bengal Justice PB Chakraborty.
The conversation is placed in 1956 when Attlee - the leader of Labour Party and the British premier who had signed the decision to grant Independence to India - had come to India and stayed in Kolkata as Chakraborty’s guest.
Letter
Chakraborty, who was then the Chief Justice of the Calcutta High Court and was serving as the acting Governor of West Bengal, had written a letter to the publisher of RC Majumdar’s book, A History of Bengal, in which he wrote: “When I was acting governor, Lord Attlee, who had given us Independence by withdrawing British rule from India, spent two days in the governor’s palace at Calcutta during his tour of India. At that time I had a prolonged discussion with him regarding the real factors that had led the British to quit India.”
“My direct question to Attlee was that since Gandhi’s Quit India Movement had tapered off quite some time ago and in 1947 no such new compelling situation had arisen that would necessitate a hasty British departure, why did they had to leave?”
In his reply Attlee cited several reasons, the main among them being the erosion of loyalty to the British crown among the Indian Army and Navy personnel as a result of the military activities of Netaji,” Chakraborty said.
“Toward the end of our discussion I asked Attlee what was the extent of Gandhi’s influence upon the British decision to leave India. Hearing this question, Attlee’s lips became twisted in a sarcastic smile as he slowly chewed out the word, ‘m-i-n-i-m-a-l’,” Chakraborty added."


www.timesn(*)eres-why-they-are-wrong/451678

www.dailym(*)ndhi-Nehru-s-non-violence.html