Zacznijmy od tego, że nie da się udowodnić bardziej istnienia czegoś, niż pozwalają nam na to zmysły. Wiara w istnienie czegoś pozostaje wiarą. Ale czy masz rację? Problemem jest niemożność pewnego potwierdzenia naszych przypuszczeń. Ograniczają nas nasze zawodne zmysły.
Nigdy nie możemy wiedzieć czegoś na pewno.
A więc co nam pozostaje? Trzymać się zmysłów i logiki. Tylko to nam pozostaje.

Człowiek rodzi się. Uczy się tego świata. Zdobywa wiedzę zmysłową, wewnątrz-zmysłową oraz wewnątrz-umysłową.
Wiedzę zmysłową, czyli ból, zapach, dźwięk, obraz itd. Wewnątrz-zmysłową czyli informacje mogące zostać przekazane mową, znakami. Odbierane przez zmysły, powiązane z rzeczami innymi, niż są.
Np. Słowo - "kula" - to po prostu charakterystyczny dźwięk, po usłyszeniu, którego wydobywamy wszelkie informacje powiązane z tym słowem. Pozwala zdobytą wcześniej wiedzę łączyć w kombinacje, które oznaczają coś, co ktoś chce przekazać. Oraz wiedza wewnątrz umysłowa - wiedza powstała z przekształcania informacji, wewnątrz umysłu. Powielaniu, dzieleniu na określone fragmenty, łączeniu - również kawałków w nowe kombinacje, nowe twory. Jest to z jednej strony nowa wiedza, z drugiej strony stara, bo w całości zbudowana jest ze starej.
A cała zdobywana wiedza jeszcze zniekształcana przez nasze własne interpretowanie, bezpodstawne założenia, stany wewnętrzne i zakłócenia fizyczne.

A zatem! Skąd człowiek dowiaduje się o istnieniu rzeczy?
Właśnie z tych trzech rodzajów wiedzy. Zmysłowej, wewnątrz-zmysłowej i wewnątrz-umysłowej.
Z czego pierwsza wiedza jest bezpośrednim, najbliższym odwzorowaniem rzeczywistości i pozostała wiedza jest z nią ściśle powiązana. Ona jest właśnie jedynym potwierdzeniem pozostałych rodzajów wiedzy. Jedynym jakie mamy.

1. Człowiek bada czerwony, okrągły obiekt, jest jadalny, słodki - kojarzy go z dźwiękiem jabłko.
2. Człowiek słyszy opis nieznanych mu stworzeń i ich nazwę. Bądź coś na temat innej osoby lub rozwiązań jakichś problemów.
3. Człowiek wyobraża sobie coś nowego. Jakiegoś stwora, przedmiot, zasadę działania świata.

Skąd więc człowiek wie o istnieniu Boga?
Zwykle z drugiego rodzaju wiedzy. Z książek lub od rodziców. Czasami z trzeciego rodzaju, korzystając z przekształcania poznanej wiedzy. Ale z pierwszego praktycznie nigdy.
Co z tego wynika? 99% wierzących wierzy w coś, co nikogo z nich nie spotkało.
Boga nie da się zaobserwować, albo występuje to niezwykle rzadko. A zatem wiara w niego jest bezpodstawna u tych 99% wierzących. To tak jakby 99% społeczeństwa wierzyło, że głęboko w jądrze ziemi spoczywa wielki magiczny banan i czuwa nad losem świata. Skąd u licha to wiedzą, jeśli nikt tam nie dotarł? A jeśli ktoś tam dotarł - to jak mogli uwierzyć kilku osobom w coś takiego?
Oto mój dowód. To nie kwestia tego, czy bóg istnieje - tylko tego, na jakiej podstawie tak twierdzisz? Od rodziców i księża? Bo znalazłeś gdzieś Biblię? Nawet jeśli Bóg istnieje - to objawia się niezmiernie rzadko i dlatego wiara w niego jest również bezpodstawna i można ją tylko wytłumaczyć tym, że ludzie czerpią jakieś korzyści z wiary, wierzą by dopasować się do większości, są naiwni, wierzą bo skoro wszyscy wierzą - to tak jest, przecież tyle osób nie miałoby powodu by kłamać, bądź bo osoby, którym ufamy - tak mówią.
Ufff... Są również inne przesłanki - ale myślę, że ta jest podstawowa.