Filozofia europejska niemal bez przerwy odwołuje się do filozofii Platona. Wiele dyskusji dotyczących metafizyki, teorii poznania, wiedzy w sprawach moralności, etyki, sporach politycznych, czy dialektyce prowadzi w swej konsekwencji do Platona. Zwłaszcza, jeśli chcemy prześledzić historyczne losy tzw. "pytań egzystencjalnych" na przestrzeni dziejów ludzkości, a przede wszystkim na przestrzeni dziejów europejskiej myśli filozoficznej.
Czy jednak wszystkie myśli Platona, jego idee są żywe, czy każda z nich jest godna pochwały, aprobaty? I wreszcie: Czy każda z nich wywołuje dialektyczne starcie, czy prowokuje refleksje?
Jestem w stanie stwierdzić, że nie wszystkie idee platońskie możemy określić mianem "żywych"(prowokujących do dyskusji?)
Przyjrzyjmy się chociażby jego obrazowi państwa doskonałego - widzimy od razu okropną utopię. Jest ona (przynajmniej dla mnie) bardziej interesująca pod względem historycznym niż filozoficznym. Nie ożywia we mnie refleksji, nie zastanawiam się nad tym czy dobre byłoby, takie państwo i czy by się mi podobało, czy chciałabym w nim mieszkać, bo widzę od razu, że jest ono tylko koszmarnym wymysłem, niosącym totalitarne zniewolenie (Coś na kształt komunistycznej idei "dyktatury proletariatu": ).
Niektóre jednak z platońskich pomysłów nie wydają mi się przedawnione - albo prawdziwe, albo fałszywe, czyli pozostają nierozstrzygnięte w zadowalający sposób.
Za przykład pragnę podać w tym miejscu teorię form. Podnosi ona kwestie, które nie zostały rozstrzygnięte w sposób zadowalający. Rozstrzygnięcia te nie cieszą się powszechnym rozwiązaniem toteż nie możemy rozstrzygnięcia tego nazwać definitywnym.
Można, więc powiedzieć, że najważniejsza kwestia platońskiej filozofii pozostaje "otwarta".
Dlaczego uważam, że jest to najważniejsza kwestia? Z tej prostej przyczyny, że kiedy używam określenia "platonizm" mam na myśli nie, co innego jak teorię form albo idei, tych realności, które później nazywano powszechnikami, uniwersaliami. Nie muszę chyba nadmieniać, że spór o nie, nie wygasł do naszych czasów. Teoria ta ma u Platona znaczenie nie tylko dla kwestii poznania, ale też dla nauk: o moralności i polityce.
Natomiast za słuszną można uznać platońską definicję wiedzy, która w odróżnieniu od mniemania ma za przedmiot swego zainteresowania to, co niezmienne, co przez swą niezmienność potwierdza nasze wcześniejsze mniemania. To, co poznajemy za pomocą zmysłów, nie jest wiedzą w tym znaczeniu, a jedynie rejestrujemy przemijające ("przelotne"?) fakty i zmienne, niezniszczalne rzeczy. Ale rzeczy te i fakty mielibyśmy postrzegać, rozumieć prawdziwie, ponieważ odnosimy je do idealnych ponadczasowych wzorów, które mają bytowanie samodzielne, niezależne od fizycznego świata i dostępne tylko rozumowi. Wydaje się, iż gdyby tych wzorów nie było wiedza ta byłaby niemożliwa. Gdy wydajemy sąd o jakiejś sprawie, to możemy to zrobić dzięki temu, że odnosimy poszczególne fakty, czyny ludzkie czy urządzenia do ich idei jako takiej, która jest niezmienna.
Toteż na podsumowanie przypomnijmy sobie przypowieść o jaskini z siódmej księgi platonowego "Państwa". Pozwolę jej sobie tutaj nie przytoczyć zakładając, iż jest ona znana

Pokuszę się jedynie o pytanie odnośnie jej interpretacji:
Czy Przypowieść dotyczy nas, ludzi niewyzwolonych z kajdan świata zjawisk?
Może aby odpowiedzieć na to pytanie (jak i pełni zrozumieć platońską filozofię) musimy jakby spoufalić się ze światem form, z rzeczywistością inną, (wieczną?), nieskończenie lepszą niż przelotny świat cieni (jeśli tak by to interpretować)...?