Często mówi się, że zasady społeczne istnieją dla wspólnego dobra. Co właściwie oznacza określenie “DLA”? Mówi nam o przyczynie zasad społecznych czy wskazuje ich konsekwencję? Ustalmy co wynika z czego. Czy zasady społeczne wynikają z dobra wspólnego czy dobro wspólne wynika z zasad społecznych.

Może zacznijmy w taki sposób. Pojęcie dobra i zła jest ściśle powiązane z emocjami, z uczuciem przyjemności i uczuciem nieprzyjemności. Uczucie przyjemności można byłoby określić jako stan niskich napięć wewnętrznych - stan spokoju, kiedy uczucie nieprzyjemności jako stan wysokich napięć wewnętrznych - stan niepokoju. Obserwując choćby najprostsze zwierzęta można dojść do wniosku, że zaspokojone zwierzę uspokaja się, kiedy niezaspokojone staje się gwałtowne.

U ludzi, zwierząt o złożonej budowie organizmów, pojęcie dobra i zła związane jest dodatkowo z pamięcią. Bez pamięci człowiek nie potrafiliby porównać różnych stanów istniejących w różnym czasie i miejscu i idących za nimi uczuć przyjemności i nieprzyjemności. Pamięć zatem pomaga ustalić człowiekowi co jest dla niego dobre a co złe w sposób wielokrotnie bardziej złożony niż proste analizowania otoczenia przez organizmy proste.

To właśnie pamięć i zdolność analizowania zapamiętanych stanów doprowadziły co bardziej rozwinięte zwierzęta do podjęcia współpracy, okazało się bowiem, że współdziałając można osiągnąć wyższy poziom zaspokojenia niż działając samodzielnie.

Wobec zaistnienia współpracy i idącej za nią wyższego poziomu zaspokojenia potrzeb całej populacji działalność samodzielna osobników pozostająca w sprzeczności ze współpracą stała się działalnością na szkodę wszystkich.. Wykształciło się zatem wspólne dobro oparte na podjęciu współpracy i wspólne zło oparte na indywidualnej odmowie współpracy i działalności sprzecznej ze współpracą.

Dla wspólnego dobra, tj. dla zachowania współpracy i w celu osiągania wyższego poziomu zaspokojenia potrzeb przez wszystkich zaczęły się wykształcać zasady społeczne a zatem agresja wobec osobników niepodejmujących współdziałania.

Widać więc, że wspólne dobro jest przyczyną zasad społecznych a nie ich konsekwencją. Zasady społeczne wynikają z istnienia dobra wspólnego i nie odwrotnie. Zasady społeczne są konsekwencją wyższego zaspokojenia potrzeb całej wspólnoty skutkiem współdziałania.

Jak jednak ustalić czy dany osobnik podjął współpracę czy działa w sprzeczności z nią w kontekście tego iż każdy dąży zwyczajnie do zaspokojenia własnych potrzeb?

Aby to było możliwe musi wykształcić się coś takiego jak łączący wszystkich CEL współdziałania. jak np. “chcemy aby powstawały nowe domy”. Wspólny cel może wykształcić się jedynie w warunkach istnienia hierarchii. To przewodnik musi określić cel działania a pozostała reszta musi go zaakceptować. Dopiero na podstawie istniejącego celu współpracy będzie można określić, iż działalność jednostki pozostaje w sprzeczności ze wspólnym celem i wobec takiej jednostki społeczeństwo będzie zachowywać się agresywnie, określając ją jako wroga działającego na szkodę wszystkich.

Skąd jednak społeczeństwo ma pewność, że wspólne cele określane przez przewodnika stada są dla dobra wspólnego a nie dla dobra samego przewodnika czy wyodrębnionej grupy?

Stado nie ma tej pewności dlatego też dopuszcza możliwość zmiany przewodnika i rywalizację jednostek o przywództwo.
------------------------
W wyborach demokratycznych przywódców-prawodawców-wyrazicieli granic pomiędzy dobrem i złem, uwaga wszystkich skupiona jest na głosowaniu i jego wynikach. Mało uwagi przywiązuje się do jednego z najważniejszych elementów demokracji tzn. do terminu upływu kadencji. Upływ kadencji to cykl, w którym idee przywódców zostają zweryfikowane pod kątem ich zgodności z dobrem wspólnym. Polityk, który wykorzystał zdolność określania ceku wszystkim ludziom należącym do społeczeństwa, w grze do własnej bramki, do bramki własnej rodziny, kolesi i kumpli powinien odejść a zastąpić powinien go ktoś kto gra do bramki całego społeczeństwa.

Wiemy jednak już, że prawodawstwo i prawo to tylko jeden z systemów władzy albowiem podstawowym systemem władzy w społeczeństwie jest kapitał Skutkiem istnienia kapitału prawodawcą / przywódcą / przewodnikiem / jednostką określającą cele wszystkim nie jest demokratycznie wybierany urzędnik lecz kapitalista-właściciel. Kiedy w systemie demokratycznych wyborów źródłem władzy są głosy w systemie kapitału źródłem władzy jest pieniądz.

Powstaje automatyczne pytanie.
Kiedy upływa okres kadencji kapitalisty?
Kiedy i jak idee kapitalisty podlegają weryfikacji na ile są one zgodne z dobrem wspólnym?

Otóż współczesny kapitalizm jest wadliwy, kadencja kapitalisty nie ma końca a nawet istnieje zjawisko dziedziczenia władzy, a idee kapitalisty tylko częściowo podlegają weryfikacji poprzez rynek.

Realnym końcem kadencji kapitalisty może być jedynie podatek - podatek od kapitału.

Aby weryfikacja zgodności idei kapitalisty z dobrem wspólnym stała się pełna konieczne jest wprowadzenie podatku od własności w miejsce wszystkich podatków pośrednich. Bez tego mamy patologiczny system władzy, odmianę tego samego, który istniał już w przeszłości pod postacią arystokracji.