Tradycyjnej filozofii, jako ontologii koncentrującej uwagę na tym, co istnieje, przeciwstawiam koncentrację uwagi na tym, co nie istnieje, lecz powinno zaistnieć, czyli na tym, czego jeszcze nie ma, ale pojawi się, jeżeli to stworzymy. Rzeczy takie noszą w mojej filozofii nazwę c r e a n d a .

Minęło już prawie czterdzieści lat od mojego pierwszego spotkania z Profesorem. W ciągu tych lat Profesor ukazywał się we wciąż nowych obliczach. Początkowo poznałam Go jako wykładowcę filozofii kultury, ale także historyka filozofii - zwłaszcza odrodzeniowej i twórcę metody centralnych kategorii, religioznawcę i teoretyka kultury świeckiej. W niedługim czasie odkryłam także Jego znakomitą znajomość klasycznej filozofii niemieckiej i współczesnej filozofii włoskiej. Następnie okazał się teoretykiem spotkań, filozofem zainteresowanym problemami czasu, przestrzeni, strukturą podmiotu, filozofem muzyki, portretu i warsztatu twórczego. Odkrywałam też inne pasje: znakomitą znajomość swej linii genealogicznej, kolekcjonowanie portretów, entuzjastyczne podejście do muzyki awangardowej i recenzje z koncertów Warszawskiej Jesieni, działalność społeczną i publicystyczną (w 1980 roku tekst Profesora witający posierpniowe przemiany krążył po całym Lublinie, na jednym z zebrań instytutowych powiedział, że czuje taką radość, jak w pierwszych dniach Powstania Warszawskiego). W 1991 roku ukazało się "dzieło życia" Spotkania w rzeczach - prezentacja budowanego od lat otwartego systemu ergantropijnoinkontrologicznej filozofii kultury. Ale było przed nim jeszcze dwadzieścia lat twórczego życia, wypełnionego poznawaniem kultury chińskiej, tłumaczeniami chińskiej poezji (porównywał je z przekładami angielskimi, francuskimi, hiszpańskimi, niemieckim, rosyjskimi, włoskimi), działalnością masońską, pisaniem wierszy i wzbogacaniem swej filozofii kultury o nowe myśli. Powstała książka Atena Creanda, w której prezentuje ergantropijny energetyzm, uznając Dzieła kultury za "zbiorniki energii pobudzające odbiorców".