Soczewkowanie, symetria środka, prostopadłość, różnica potencjałów, przełożenie, ciągłość, podział i synteza, zmiana wymiarów, przekształcenie.

Chciałbym zaproponować pewien potok myślowy w moim stylu. Przychodzą mi do głowy pomysły, nie mam niestety czasu na ich przemyślenie, studiowanie zagadnień, rozwinięcie myśli w ogarnięty koncept. Wrzucam więc potok myśli na forum, w nadziei na rozmowę, która nie musi rozwiązywać złożonych kwestii ale może być pewnym naprowadzeniem, krokiem do ...
Będę używał skrótów myślowych licząc, że każdy sobie to rozwinie jak tam chce.

Wrzucam do działu nauka chcąc przekonać się czy wylecę do bazgrołów.

Soczewkowanie.
Może zacznę od przestawienia schematu soczewki.

Prezentowany schemat jest dwuwymiarowy i przedstawia sieć kanałów, które zmieniają "drogę" dowolnego oddziaływania. Istotne jest w tym to, że kanały mogą być związane ze sobą jedynie w trzecim niewidocznym na schemacie wymiarze a siła wiązania kanałów musi być prostopadła do kierunku oddziaływania.

Każde oddziaływanie (fala), o określonym kierunku przestrzennym, która przeniknie przez sieć kanałów ulegnie załamaniu i zacznie skupiać się lub rozpraszać w zależności od ustawienia kanałów do kierunku oddziaływania.

Symetria środka, prostopadłość.
Oddziaływanie o symetrii osiowej w sieci kanałów przekształci się w oddziaływanie o symetrii środkowej, i pojawi się "środek" oddziaływania podczas skupienia i "urojony środek" podczas rozproszenia. Istotne wg mnie jest to, że do załamania oddziaływania, skupienia lub rozproszenia może dojść jedynie na styku z prostopadłą siłą wiązania soczewki. Mamy tu iloczyn sił (prostopadłość sił) oddziaływania i wiązania soczewki.

Różnica potencjałów.
Pojawienie się soczewki załamującej oddziaływanie jest równoznaczne ze zmianą różnicy potencjałów po dwóch stronach soczewki. Jeśli soczewka skupia oddziaływanie, to jednocześnie obniża potencjał po drugiej stronie soczewki, jeśli rozprasza to podnosi go. Gdybyśmy patrzyli od strony światła, tzn. zgodnie z kierunkiem oddziaływania na drugą osobę i ta druga osoba założyłaby silnie skupiające okulary, to obraz jaki widzielibyśmy w miejscu soczewek skupiających ściemniłby się. Gdyby to były soczewki silnie rozpraszające to obraz w miejscu soczewek rozjaśniłby się. Iny przykład. Gdybyśmy chcieli nadmuchać trudny do nadmuchania balon i do pomocy użylibyśmy lejka, to dmuchając od szerokiej strony lejka nadmuchalibyśmy balon bez problemu, zmniejszyłby się opór balonu, używając lejka odwrotnie nie dalibyśmy rady go nadmuchać w ogóle. Dzięki sieci kanałów załamujących można byłoby wzmocnić dźwięk lub wietrzyk zamienić w wichurę, tworząc tym samym znacznie większe natężenie oddziaływania a zatem podnosząc potencjał po drugiej stronie soczewki.

Przełożenie.
Soczewka jest przekładnią. Proszę przy tym zwrócić uwagę na proste przekładnie, zawsze występuje w nich siła wiązania prostopadła do siły oddziaływania a zmiana długości wiąże się ze zmianą sił oddziaływań.

Ciągłość.
Oddziaływania rozchodzą się jedynie w obiektach ciągłych, tzn. niepodzielonych prostopadle do kierunku oddziaływania. Światło i ruch obiektu rozchodzi się w próżni, zatem próżnia także musi być ciągłym obiektem.

Podział i synteza.
Soczewkowanie to nie jest tylko załamanie oddziaływania ale także jego podział lub synteza. Na przedstawionym schemacie realizują to kanały, które są od siebie oddzielone. W rzeczywistości mogą to być cząsteczki lub oddziaływania prostopadłe.
Proszę zauważyć, kiedy chcemy jakiś obiekt lub czynność rozbić na elementy, podzielić, to spoglądamy na to przez mikroskop, lub wzmacniamy. Każde wzmocnienie oddziaływania jest soczewkowaniem. Kiedy chcemy dokonać syntezy, połączyć wiele elementów w jeden to budujemy statystykę, oddalamy, osłabiamy. Chcąc np. stwierdzić jak wielki jest las będziemy obserwować go z samolotu.

Zmiana wymiarów.
Każde soczewkowanie, wzmocnienie, osłabienie, powiększenie, pomniejszenie, przybliżenie, oddalenie, podzielenie, połączenie jest przekształceniem wielkości różnych wymiarów. Istnieje taka zależność, że powiększenie, wzmocnienie wiąże się automatycznie z przyśpieszeniem. Proponuję prostą obserwację telewizora w soczewce powiększającej oddalonej od oczu. Powiększony obraz telewizora w soczewce będzie dział się szybciej wobec obrazu wokół soczewki.

Przekształcenie.
Wyobraźmy sobie przekształcenie energii np. wiązań chemicznych benzyny w kinetyczną rozpędzonego samochodu. Uznajmy, że skrzynia biegów, przekładnia jest soczewką. Otóż istnieje taki bieg obniżający opor samochodu, przy którym to przekształcenie nastąpi, samochód zacznie się rozpędzać się, energia wiązań chemicznych benzyny obniżać ale istnieje także taki bieg, przy którym opór samochodu będzie zbyt wysoki i przekształcenie nie nastąpi a silnik zgaśnie.