Witam, jestem nowy na forum, celem mojej rejestracji jest podzielenie się z wami moimi przemyśleniami na temat pochodzenia rzeczywistości i poznania waszych opinii. Przejdźmy więc do rzeczy. Z wstępnego rozeznania zdaje mi się, że najpopularniejszym poglądem na tym forum odnośnie wiary i samego istnienia jest właściwie brak wiary (w tej kwestii daję sobie prawo do pomyłki). Moim zdaniem jeśli nauka zajmuje się badaniem relacji pomiędzy zjawiskami zachodzącymi w przyrodzie, a nie zgłębia ich natury - czyli nie zadaje podstawowego pytania 'dlaczego?', nie może posłużyć jako narzędzie do wnioskowania na temat pochodzenia naszego wszechświata. Nie da się w jednoznaczny sposób potwierdzić żadnej teorii, wszystkie bowiem mają podstawową wadę - rzeczywistość, która jest odpowiedzią znajduje się poza naszym zasięgiem. Możemy zastanawiać się czy to podróż w jedną stronę, gdzie bilet dostajemy po dokonaniu żywotu, czy też jest to wtedy koniec absolutny. Teraz pisząc to wszystko wspomogę się prawdopodobieństwem co jest w zasadzie paradoksem w stosunku do tego co napisałem na początku odnośnie naukowej teorii poznania. Teoria nieskończenie wielu symulacji zdaje się nie łamać jej zasad. Jest to teoria, która zakłada, że nasz wszechświat jest symulacją w superkomputerze. Założenie to opieram o inną teorię - podróży w czasie, która zakłada, że nawet jeśli takowe podróże są fizycznie niemożliwe, to stworzenie symulacji opartej na świetle obrazującym zdarzenia mające miejsce w przeszłości jest bardzo prawdopodobne. Takowe światło, dajmy na to z chrztu polski, znajduje się gdzieś w zakątkach kosmosu i gdybyśmy mieli do niego dostęp moglibyśmy odtworzyć to zdarzenie w komputerze i być jego świadkiem niczym podczas podróży w czasie. Właściwie obiekt bez powiadomienia nie byłby w stanie stwierdzić, czy cofnął się w czasie czy padł ofiarą oszustwa w postaci owej symulacji. Na podobnej zasadzie działać może nasz wszechświat. Co jednak daje nam prawo myśleć, że ów wszechświat nadzorujący nasz wszechświat jest tym głównym? Wysoce prawdopodobne jest, że i on ma nad sobą inny wszechświat. Można nawet pomyśleć, że któryś z nich został porzucony, działa niczym komputer podłączony do zasilania z chodzącym programem, którego właściciel z jakiegoś powodu np. śmierci lub wyjazdu na wakacje nie nadzoruje. Takich nadrzędnych wszechświatów mających pod sobą rzeszę innych może być nieskończenie wiele, zasady panujące w nich zgoła inne, wręcz nie do wyobrażenia nam, ludziom ograniczonym przez naszą świadomość, która właściwie dopiero raczkuje.

zapraszam do dyskusji