Od pół roku jestem w związku z bardzo wierzącym katolikiem, a sama jestem ateistką, która wychowała się w katolickiej niepraktykującej rodzinie. Mam chrzest i komunię, bierzmowania już nie. Na początku sądziłam, że ten związek będzie trudniejszy dla mojego chłopaka jeśli chodzi o kwestie religijne, bo przecież skoro ja nie wyznaję żadnej religii, to wystarczy, abym akceptowała jego, a on mnie. Po czasie okazało się, że i dla mnie jest to trudniejsze niż sądziłam. On nie próbuje mnie nawracać, ale często rozmawiamy na tematy religijne, bo ja je po prostu lubię tak z zainteresowań, a on być może ma nadzieję,że uda mu się mnie przekonać, ale nic na siłę. Problem w tym, że przy każdej takiej rozmowie boję się, by nie urazić jego religijnych uczuć, bo myślę że jest w tym temacie trochę wyczulony, chociaż nie mówię nic co z mojej strony miałoby obrażać jego religię. Mam też wrażenie, że w ogóle nie potrafimy się w tej kwestii zrozumieć, gdyż jego argumenty są dla mnie bezsensowne i nie wiem jak na nich może opierać swój światopogląd, a on pewnie podobnie odbiera moje. Tak się złożyło, że mam wiele wierzących znajomych, w tym kilku bardzo wierzących i w pełni ich akceptuję, nie śmiem ich obrażać czy coś, ale nimi nigdy nie będę musiała dzielić życia. Z moim chłopakiem na razie mamy tylko 21 lat, ale bierzemy ten związek na poważnie, więc czasem pojawiają się tematy o przyszłości. Ostatnio żalił się że nie wie jak podejść do seksu przedmałżeńskiego i o ile bez tego potrafiłabym wytrzymać (choć nie byłoby łatwo), to nie jestem w stanie zaakceptować ślubu przed zamieszkaniem razem, gdyż myślę, że pewnych rzeczy można się o sobie dowiedzieć dopiero będąc ze sobą na co dzień i nie odważyłabym się za kogoś wyjść przed taką próbą jaką jest wspólne mieszkanie. On za to nie wyobraża sobie zamieszkania razem przed ślubem. Nie wiem jak można by to rozwiązać. Jeśli chodzi jeszcze o sprawy ślubu i dzieci, to zgodziliśmy się na ślub mieszany, a w wychowaniu dzieci po katolicku nie zamierzam przeszkadzać, ale też nie pozwolę ich zmuszać do katolicyzmu, jeśli kiedyś zrozumieją, że nie wierzą. Rzeczą, która sądziłam, że nie będzie aż tak uciążliwa, a jednak trochę mi to przeszkadza, to wszystkie święta i tradycje katolickie. Nie będę chodzić co niedzielę do kościoła, ale akceptuję, że on tak. Tylko że w Kościele ciągle są jakieś święta, a on ciągle musi być w kościele. Wszelkie święta typu 3 króli i inne świętuje się w jego rodzinie bardzo wyraźnie, ale w swoim przyszłym domu sobie tego nie wyobrażam. W tym roku Środa Popielcowa wypada w Walentynki, więc oczywiście nie będziemy ich świętować 14 lutego, bo Post. Staram się to rozumieć, bo wiem, że nie mogę naciskać na sprawy związane z religią czy przekonaniami, ale w znaczny sposób wpływa to też na mnie. Poza tym, przez takie sytuacje czuję, że zawsze będę odsunięta gdzieś na dalszy plan, bo pierwszy zawsze będzie Bóg, Kościół, itp. Ja wiem, ze mój ateizm też nie jest dla niego łatwy, ale gdy rozmawiamy to mam wrażenie, że on uważa, że to tylko jemu jest trudno, bo nie może dzielić ze mną tej miłości do Boga. Jemu jest przykro, gdy widzi że "odwracam się od Boga i jego łaski", a mi jest przykro, że "daje się oszukiwać i podporządkowuje całe swoje życie (a kiedyś może i nasze) czemuś co nie istnieje". Każdy ma swoją prawdę, tylko czy one mogą istnieć w naszym związku równolegle do siebie? Boli mnie też, gdy dostrzegam w jego zachowaniu pewną hipokryzję zarówno tą ogólnie związaną z Kościołem, ale też jego osobistą. Bardzo szanuję katolików, którzy nawet jeśli wierzą w coś, co mi się wydaje nieprawdą, to przynajmniej nie ulegają hipokryzji, co jest niestety bardzo częste wśród wierzących. Gdybym nie dostrzegała w nim tej hipokryzji, pewnie łatwiej byłoby mi zaakceptować jego zasady związane z religią. Miałabym do tego jeszcze większy szacunek. Kolejna trudna rzecz w jego religijności pojawiła się, gdy zaczęłam czytać Biblię. Przykro mi, że on jak i wielu katolików, nie znają treści książki, na której opierają swój światopogląd. Mimo wszystko, z tego co jest czytane w Kościele, nie zbierze się cała Biblia, a jest w niej kilka ciekawych fragmentów, o których nie mówi się w Kościele czy na religii w szkole. Im dłużej czytam Biblię, tym gorzej jestem nastawiona do tej religii. Może gdyby znał jej treść, mógłby mi przedstawić to ze swojej strony, ale nie zna (dla mnie to kolejna hipokryzja wielu katolików). W kontakcie z ludźmi raczej nie kieruję się ich religią, stwierdzając, że chcę lub nie chcę się z nimi przyjaźnić. Patrzę na to jakimi są ludźmi i nie obchodzi mnie w co wierzą, o ile tylko nie czynią tym krzywdy innym. Tak też na początku podchodziłam do mojej znajomości z moim chłopakiem, ale jednak gdy zaczyna planować się z kimś życie, to takie rzeczy mają znaczenie.

Wiem, że napisałam trochę chaotycznie, ale ja chwilowo mam taki chaos w głowie i nie potrafię tego wszystkiego ubrać w słowa, ale po prostu nie czuję się z tym dobrze. Ciężko byłoby mi zostawić teraz mojego chłopaka przez to wszystko, nie chcę tego robić, kocham go, ale nie wiem czy kiedykolwiek będziemy potrafili dojść do jakiegoś porozumienia/kompromisu w sprawie wiary. Czy religia w ogóle jest dobrym miejscem na kompromisy czy po prostu można ją zaakceptować albo nie? Jakie Waszym zdaniem ten związek ma szanse? Co robić?

Jeśli moje słowa kogoś uraziły, to bardzo przepraszam. Nie było to celem tej wypowiedzi, ale chciałam przedstawić jak ja widzę tą sprawę , a jako ateistka, mogłam napisać coś co teistom mogło się nie spodobać. Jeśli tak było, to przepraszam.