Zawłaszczył terminologię postępu i powszechne pojmowanie tego co rozumie się pod pojęciem nauki. Obalono starego boga tylko po to by wznieść na ołtarze nowe bóstwo – poprawność polityczną. Treść nowej lewicowej ideologii daje się zawrzeć w jednym zdaniu: każdy człowiek jest równy, posiada prawo do godności i w każdym etapie swojego życia zawsze może być człowiekiem lepszym (w lewicowym rozumieniu – a więc tolerancyjny, uśmiechnięty, korzystający z przyjemności życia, itp.).

Patrząc na dzisiejszy język debaty publicznej, politycznej oraz na sposób w jaki dziennikarze komunikują się z odbiorcą nie trudno zauważyć istnienie jednego dominującego na zachodzie świata motywu. Powszechnie rozumie się to pod pojęciem poprawności politycznej. W Stanach Zjednoczonych Ameryki to co nazywa się poprawnością polityczną zawiera się również w terminologii liberalizmu. W Polsce jest troszkę inaczej co zapewne wynika z różnych historii obu państw. U nas liberalizm nigdy popularny nie był więc i nie miał jak się zakorzenić w powszechnej mowie politycznej, a z drugiej strony doświadczenie komunizmu do dzisiaj jest bardzo widoczne. Tak więc w Polsce, inaczej niż za wielką wodą, poprawność polityczna kojarzona jest z socjaldemokracją.

Język poprawności politycznej jest na tyle powszechny, że istnieje nie tylko na łamach mediów, ale również przeniknął do internetu czy na uniwersytety. Dzisiejszą regułą, jest nastawienie percepcji Europejczyka na styl tej mowy. Dziennikarze w codziennych wiadomościach, dziennikarze pisząc artykuły prasowe, a wykładowcy na salach uniwersyteckich mówią do odbiorcy językiem politycznej poprawności. News z kraju czy ze świata to zawsze news o nędzy i sposobach walki z nędzą; przemocy i metodach ograniczania tej przemocy; o dyskryminacji i poszerzającym się prawie chroniącym człowieka przed tą dyskryminacją; o zacofaniu cywilizacyjnym i edukacji wyrównującej szanse społeczne. Słowem dzisiejszy przekaz medialny bez tych informacji nie istnieje. Na uniwersytetach (regułą są tutaj kierunki humanistyczne) z kolei jest to nauka o postmodernizmie, wiele jest charakterystyki multikulturalizmu, historia jawi się jako ewolucja gatunku w stronę laicyzmu, a człowiek opisywany jest jako byt nieskończenie plastyczny (nie ma człowieka, którego nie można wykształcić i przywrócić na właściwy tor ze społecznego marginesu).

Swojego czasu pewien bardzo znany na zachodzie, choć zdecydowanie mniej w kraju nadwiślańskim, intelektualista napisał książkę o śmierci zachodu. Jeden z rozdziałów jego książki traktuje o naturze ideologii oraz obecności tego zjawiska w zachodnim kręgu cywilizacyjnym. Przytacza tam kilka ciekawych przykładów opisujących absurdy wynikające z tej ideologii.

Jako pierwszy przykład podał popularny w Ameryce trend walki z ubóstwem, którego istotnym elementem była próba wyeliminowania tzw. Skid Row – czyli tych części miasta, które były zamieszkane przez bezdomnych i żebraków. Jeszcze zanim likwidowano tego typu miejsca to były one skupiskiem biedoty o tyle silnie zintegrowanym, że stanowiło pewnego rodzaju społeczność. Nie były one wyłącznie jakimś tam brudnym terenem miasta, ale swoistą oazą ubogich. Znajdują się tam tanie bary z niezbyt świeżą żywnością; tanie zapchlone noclegownie w których każdy bezdomny może spędzić noc bez obawy, że policjant zakłóci jego sen; opuszczone miejsca, gdzie z połamanych krzeseł można rozpalić niewielkie ognisko; miejsca gdzie wydaje się tanie zupy; stacje krwiodawstwa jako częsty punkt utrzymania finansowego, itd.

Dla dobrze sytuowanego obywatela Stanów Zjednoczonych takie miejsca są odrażające. W zakresie pojmowania amerykańskich liberałów taka komórka społeczna również się nie mieści. Co wobec tego należy zrobić ? Należy ich edukować, reformować, a same skupiska zburzyć. I właśnie to się cały czas robi. Buldożery równają z gruntem te zapchlone noclegownie. Problem w tym, że Skid Row to wcale nie są budynki, a pewna społeczność, której walcem tak łatwo nie da się rozjechać. Z raz zniszczonego Skid Row narkomani, bezdomni, żebracy zaczynają tułać się po różnych dzielnicach miasta zaczepiając przechodniów o drobne na jedzenie czy działkę. Jak się tłumaczą liberałowie ? Pokazują tryumfalnym gestem zburzone i na nowo odrestaurowane dzielnice miasta. Jednak po pewnym Skid Row czasie rosną na nowo. Problem bezdomności i nędzy wcale nie zostaje rozwiązany.

Innym przykładem jest polityka gospodarcza, która forsuje mechanizm płacy minimalnej czego efektem, jest rosnące bezrobocie, a czasem nawet ubóstwo. Autor książki podawał za przykład dwóch murzynów z dzielnicy, którzy otrzymywali bardzo skromne wynagrodzenie za wywóz kartonów i śmieci z pobliskiego sklepu spożywczego. Po wprowadzeniu płacy $1.50 za godzinę pracodawcy przestał się ten interes opłacać i zwolnił tych pracowników. Co się z nimi dalej stało ? Nie trudno zgadnąć bowiem ciężko było wówczas znaleźć pracodawcą chętnego zapłacić tak wysokie stawki za tak marną pracę. Jednakże w wiadomościach można było usłyszeć, że rząd rusza na walkę z ubóstwem.

Kolejnym przykładem jest dogmat o zwalczaniu głodu (bardzo popularny w powieściach utopijnych czy traktach socjalistycznych) na całym świecie. Przedsięwzięcie takie jest niemożliwe już na poziomie technologicznym, który bardzo się różni od regionów świata. Oprócz technologii pojawia się kultura i mentalność ludzi. W pewnych regionach świata, przykładowo, ludzie bardziej wolą płodzić dzieci aniżeli przejmować się ich wyżywieniem, tak jak to ma miejsce w Europie. W Indiach częściowo jest to podyktowane względami religijnymi, gdzie to czciciele Kali wyprawiają obrzędy mające dać matkom liczne potomstwo. Z kolei w niektórych krajach Afryki ludzie wolą kupować karabiny a nie masło.