>>Nie zrozumiałaś.
>Zrozumiałam. Jeżeli miałeś na myśli coś innego, to napisz to. Tylko proszę jaśniej, bo twój wcześniejszy post to bełkot.

   Spokojnie, nie bierz tego do siebie, ja lubię czytać to co piszesz, włączyłem się, żeby spróbować wytłumaczyć coś, czego moim zdaniem nie zrozumiałaś (i dalej nie rozumiesz, bo albo rozumiesz albo bełkot) ale to mnie nie dziwi, bo to zwyczajnie trudno sobie wyobrazić. Zwłaszcza przez ludzi z tzw. zachodniej kultury.
   Ja również robię całą masę rzeczy, to i tamto, i jeszcze coś innego, ale to nie są dla mnie żadne cele. To jest najwyżej coś, co mnie buduje jako osobę, moją świadomość istnienia. Posiadanie i produkowanie kolejnych celów mnie niespecjalnie interesuje, bo gdy się przyjmie taką strategię/sposób na życie, to się właśnie tylko bujasz "po celach", produkujesz kolejne i następne i wtedy cele dominują nad Twoim życiem. Nad Tobą. Żądza, popęd, cel, dążenie do zrealizowania i zaspokojenia staje istotą Twojego istnienia. Dążysz. Chcesz. Nieustannie czegoś pragniesz. Jak osiągniesz, to nakręcasz się na coś innego i w sumie... Ciebie nie ma.
   Ja już nie przylegam trwale i mocno do celów, żądzy, pragnienia, chcenia, ale nieustannie się od tego odklejam, czyli skrupulatnie i czujnie dystansuję. Uważam, by popęd, pragnienie, chcenie, dążenie mnie nie prowadziły, a już zwłaszcza nie zdominowały, bo wtedy mnie nie ma, tylko pędzę za króliczkiem w tym obłędnym perpetuum mobile. Gdy za mocno przylegam, to dziś natychmiast to wyczuwam, i puk puk - wracam. Odklejam się od popędu, chcenia, żądzy, dążenia i paradoksalnie - wracam wtedy do PRAWDZIWEGO życia i prawdziwego siebie. Nie lecę bezmyślnie za tym w co wpędza mnie moja biologia i kulturowy hipermarket. Robię to czy tamto, żeby siebie ubogacić, zbudować, w jakiś sposób powiększyć, ale nie chodzi mi o nakręcanie się, by koniecznie posiadać jakiś cel, zadanie, dążenie, które mnie wchłonie, nakręci i zaspokoi. A później kolejny taki cykl. Nie lubię tego, bo wtedy mnie nie ma. Jest tylko zestaw pobudzeń, pragnień, żądz, celów (czyli nieustanna karuzela rozniecania i rozładowywanie popędowej energii) płynący z wnętrza mojego organizmu, gruczołów przy współpracy z rozszalałą od nadmiaru bodźców kultury. Nie kupuję takiego sposobu życia, ale to nie znaczy, że z tego czy tamtego nie korzystam. Korzystam, mogę robić różne rzeczy, uważając, żeby to nade mną nie panowało, nie prowadziło mnie, żeby cel dla celu, dla odczucia, zaznania, zaspokojenia żądzy, pragnienia nie były treścią i sensem mojego życia. Cele dla celów, czyli żądza dla posiadania żądzy i jej rozładowania. Ja żyję naprawdę tylko wtedy, kiedy się od tego obłędu odcinam, wyciszam, wracam do prawdziwego siebie, z dala od kolejnych kulturowych realizacji, które służą temu bym się nakręcał, pochłaniał, dążył, nieustannie chciał i zaspokajał. Nie chodzi mi więc głównie o odczucia, pragnienia, marzenia, dążenia, kiedy coś robię, o doświadczanie tego czy tamtego, o doznanie i przeżywanie, ale głównie o jakąś treść, o pogłębione spostrzeżenie, zbudowanie siebie o coś więcej. O jakieś lepsze zrozumienie, poszerzenie horyzontu. Jeżeli zostajesz na poziomie emocji, uczuć, doświadczenia, doznania, ZDOBYCIA KOLEJNEGO CELU, a później kolejnych, seryjnych, to cię nie ma. Żyjesz dla celu, dla zaspokojenia rozbudzonej żądzy, jesteś w niewoli neuroprzekaźników i biologii.
   Cele najczęściej właśnie służą zaspokojeniu rozbudzonej potrzeby, czyli dostarczeniu choćby endorfin do układu nagrody. Ale to nie jest prawdziwe/uwolnione życie. O tym pisze Stachura, o tym mówi choćby buddyzm (jestem antyreligijny jakby co, ale czasami coś czerpię, choć niewiele) i różne światopoglądy/filozofie. Cele, które pozwalają się nam nie nudzić, nakręcają nas, czyli fundują nam życie dla kolejnych doznań, tworzą życie czysto biologiczne, całkowicie w szponach natury. Żyć zaczynasz dopiero wtedy, kiedy odklejasz się od konieczności tkwienia w nieustannym pragnieniu, w zrozumieniu i umiejętności kontrolowania tego niebezpiecznego bo więżącego nas mechanizmu, umiejętności dystansowania się i budowania siebie poza, z dala, czy też korzystając z darów natury rozumiejąc, że ona może nad nami znakomicie i w pełni zapanować, jeżeli nie rozumiemy jak ona w nas działa. A jak nie rozumiemy to ulegniemy celom, czyli kolejnym żądzom, a Twoje życie będzie generalnie i w znakomitej części nieustannym i niestety dość bezmyślnym pędem za kolejna porcją substancji potrzebnych dla nakarmienia i zaspokojenia rozkręconego przez nieustanne wzbudzanie żądz przez naszą kulturę, układu nagrody. Tylko że wtedy Cię nie ma. Jest tylko biologiczny organizm i mechanizm, który go dominuje i prowadzi przez życie. Cele można mieć, owszem, ale wtedy trzeba bardzo uważać i rozumieć co się dzieje i jak nam nasza natura, biologia i kultura przez nią wiedziona zagrażaja, żeby ocaleć i ŻYĆ.

Rozumiem, że odkryłeś swój sposób na życie i jesteś z tym szczęśliwy. Gratuluję, bo niewielu to osiąga.
Ja mam swój sposób na życie, który mi odpowiada.
Nie mogę jednakże zrozumieć, w jakim celu z uporem godnym lepszej sprawy (wyższych celów?) usiłujesz mi wmówić, ze z moim sposobem na życie jest coś nie tak. Więcej, oceniasz mnie i moje życie i to w sposób- ciekawe czy zauważyłeś- obraźliwy dla mnie.
Nie muszę tego brać do siebie i nie biorę jeno twój zapęd misjonarski w tym wypadku jest nieco zdumiewający.
Wyluzuj bo oprócz wody i powietrza nie istnieje nic takiego, co byłoby dla wszystkich dobre, co byłoby dla każdego

youtu.be/uclNdAKVzEU

Satchura? Nie, dziękuję. Do babrania się w depresji mam Hłaskę.
Buddyzm? Też nie. Wolę Kubusia Puchatka.
Dla każdego coś innego.

Ale ja nie mam nic do Ciebie, Twój sposób jest lepszy dla Ciebie, mój dla mnie. Moim zdaniem nie zrozumiałaś tego, co kolega wyżej napisał, wiec spróbowałem to wytłumaczyć. A że to są przeciwstawne podejścia, to co na to poradzę? Próbuje to tylko opisać. Nic więcej, a Ty się czujesz obrażona. Bez sensu. Jeżeli dwie narracje się różnią, tutaj radykalnie, to wiadomo, że się będą ze sobą tu czy tam gryźć. To normalne. No ale jak coś mocno odmiennego, przeciwstawnego próbujesz wytłumaczyć, opisać, to się tego inaczej nie da zrobić, tylko poprzez jakieś zwarcie dwóch odmiennych narracji. To naturalne, a bez zrozumienia tego dyskutowanie o takich rzeczach nie ma sensu. Ani przez moment nie miałem zamiaru Cię obrażać.

Hmmmmmm...

>bo gdy się przyjmie taką strategię/sposób na życie, to się właśnie tylko bujasz "po celach", produkujesz kolejne i następne i wtedy cele dominują nad Twoim życiem. Nad Tobą. Żądza, popęd, cel, dążenie do zrealizowania i zaspokojenia staje istotą Twojego istnienia. Dążysz. Chcesz. >Nieustannie czegoś pragniesz. Jak osiągniesz, to nakręcasz się na coś innego i w sumie... Ciebie nie ma.
>Żyjesz dla celu, dla zaspokojenia rozbudzonej żądzy, jesteś w niewoli neuroprzekaźników i biologii.
>a Twoje życie będzie generalnie i w znakomitej części nieustannym i niestety dość bezmyślnym pędem za kolejna porcją substancji potrzebnych dla nakarmienia i zaspokojenia rozkręconego przez nieustanne wzbudzanie żądz przez naszą kulturę, układu nagrody. Tylko że wtedy Cię nie ma. Jest tylko biologiczny organizm i mechanizm, który go dominuje i prowadzi przez życie.

no tak...

>Ani przez moment nie miałem zamiaru Cię obrażać.

Może i zamiaru nie miałeś, ale przyjrzyj się sam swoim słowom.
Ja nie taka obrażalska i też ogólnie podobaja mi się twoje wypowiedzi, niemniej zwracam ci uwagę na pewna niestosowność takich ocen. I ich niedojrzałość przy okazji.

Bosze, to tylko taki sposób pisania, żeby pomóc Ci się w to wczuć. Próbuję Cię wprowadzić w swoje myślenie, a na ile to odzwierciedla Ciebie, to przecież nie wiem. Jeżeli nawet sporo, to nic takiego, większość ludzi żyje w dość ostrym, codziennym pędzie za tym, za tamtym, siamtym i sto pięćdziesiątym ósmym, potrzebnym czy niepotrzebnym. Byleby pędzić, bo wtedy czują, że się realizują. Ale najczęściej "realizują". I ja chciałem tylko pokazać, że można to widzieć inaczej.
Generalnie wokół mnie prawie wszyscy pędzą, zaspokajają się, realizują, dążą itp. Ale mam takiego jednego kolegę, który jak wielu, też jest w tym celowo-obowiązkowo-doznaniowym, codziennym i właściwie nieustannym ciągu, jednak czasami ma jakiś krótki przebłysk, podobną refleksję do tych moich. I stwierdza wtedy, że to wszystko chyba jest bez sensu i właściwie nie wiadomo po co tak ciągle za tym, czy za tamtym goni. Że coś tu jest nie tak. Ale to tylko krótkie przebłyski, a ja się nie włączam, bo nie naciska, więc on sobie prawie natychmiast wraca do tego celowo-obowiązkowo-doznaniowego matrixa. Ale tak dla niego lepiej. Inaczej by moim zdaniem nie mógł, a nawet jakby mógł, to raczej chyba by już nie umiał. Przestawienie się to albo praca na lata, albo jakiś życiowy wstrząs czy nagła iluminacja inspirująca radykalne zmiany.

>Bosze, to tylko taki sposób pisania, żeby pomóc Ci się w to wczuć.
acha

>Próbuję Cię wprowadzić w swoje myślenie, a na ile to odzwierciedla Ciebie, to przecież nie wiem.
dobrze, że do tego doszedłeś.

>dobrze, że do tego doszedłeś.

Nie doszedłem, bo to było dla mnie jasne od początku, choć po tym co pisałaś oczywiście zakładałem, że w jakimś stopniu będzie to opisywało Twój sposób, nazwijmy to, uczestnictwa w świecie. Ale na ile, to jasnowidzem nie jestem, więc pisałem to tak, żebyś się wczuła w całość, bo to niełatwe do zrozumienia, wczucia się, postawienie się w tym świetle i narracji i załapania. I tyle. A Ty to wzięłaś wszystko do siebie, jako personalną krytykę, a mi chodziło tylko o pokazanie przeciwstawnego poglądu na ów sposób uczestnictwa. Że to się gryzie? W końcu to forum dyskusyjne i wymiana poglądów. Czasami mocno odmiennych. Chciałem tylko pomóc zrozumieć inną perspektywę. I nie będę się już więcej tłumaczył, ale jakbyś chciała coś o meritum, to proszę.

Wystarczy już.