Nie jestem pewien czy to naprawdę taki debilizm. Nauki buddyjskie w tych sprawach są bardzo, bardzo trudne i naprawdę trzeba dużo czytać, myśleć, rozmawiać z innymi przez lata żeby to dobrze zrozumieć.

Jest szansa, że to tylko na pierwszy rzut oka wydaje się głupie, a tak naprawdę jest po prostu trudne do zrozumienia.

>Czytając wykłady Ducha Harrisa nawet i Kocha można streścić w kilku zdaniach ...
>Przykre to ,jak inteligent wierzy że Nie istnieje... Czysty Debilizm.

Prawdopodobnie zbytnio skróciłeś podsumowanie i niepotrzebnie wrzuciłeś do jednego worka Ducha Harrisa nawet i Kocha, stąd taki galimatias. Kiedy coś wydaje się niezrozumiałe należy złożony problem rozłożyć na części pierwsze zamiast sumować.

(8marzec2016-ZbyszekzWarszawy)

Cytat:
Kilka miesięcy nad tym myślałem i wniosek jest taki że to ten sam worek.

Buddyzm jest dla mnie Debilizmem,to po prostu obłęd i bzdura twierdzić że Ja nie istnieje skoro skoro stwierdza to nie kto inny jak samo JA.
To imbecylizm poznawczy i tyle.

No to myśl lepiej, bo strasznie kiepsko Ci idzie.

"Ja" to postać na ekranie, z którą się utożsamiasz. Świadomość jest formą, w której jest treść umysłu, ale Ty nie jesteś samą treścią, ani samą formą. To piękne, że neurobiologia udowadnia założenia buddystów sprzed 2 tys lat

>To piękne, że neurobiologia udowadnia założenia buddystów sprzed 2 tys lat
Zastanawiam się czasem, skąd oni to wiedzieli.

>to po prostu obłęd i bzdura twierdzić że Ja nie istnieje skoro skoro stwierdza to nie kto inny jak samo JA.

Mówimy: Ja widzę, ja słyszę, ja czuję, ja..., a więc wniosek Istnieje ja. wydaje się uzasadniony. Pod jednym warunkiem: że ów językowy opis jest poprawny. Na ogół nie ma wątpliwości, z istnieniem zmysłowych percepcji. Z opisu: Ja słyszę dźwięki możemy przyjąć istnienie dźwięków, itd. z jakościami zmysłowymi. Problem polega na sensowności zdań typu Ja widzę ja, Ja słyszę ja, itd., których poprawność jest wykluczona. W takim razie skąd to ja? Skąd przekonanie, że stwierdza to jakoweś JA? Z faktu, że tak mówimy, nie wynika istnienie tego, o czym mówimy. Podobnie sugestia, że jest to zaimek osobowy, a więc odnosi się do osoby jako bytu, jest zbyt pochopna: ów zaimek odnosi się do imienia i (ewentualnie) nazwiska. Neurolog byłby skłonny szukać owego ja w językowych polach kory mózgowej - byłaby to wtedy jakaś mózgowa struktura, którą nawet można pokazać w odpowiednich urządzeniach obrazujących pracę mózgu (fMRI). Biolog, psycholog, socjolog,...dorzucą swoje trzy grosze. Ale kartezjańska (i religijna) oczywistość ja to już historia. Z języka potocznego nie ma potrzeby jej usuwać. Miło do niej wracać układając nagrobną inskrypcję - Pokój jego/ jej duszy -, ale na poziomie naukowego badania (oraz języka) - bynajmniej nie oczywista.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Czy Koch rzeczywiście bada świadomość skoro badani podczas eksperymentów są cały czas świadomi?<
Słuszne spostrzeżenie. Świadomość powinniśmy badać wtedy gdy jest wyłączona. W końcu światło też badamy w ciemności żeby nas nie rozpraszało.

>Nie ma Ja.
>Czysty Debilizm.

Znam większy:

Jezus umiał chodzić po wodzie.
Ogórki składają się w 90% z wody.
Jeżeli umiesz chodzić po ogórkach, jesteś w 90% Jezusem.

>Jezus umiał chodzić po wodzie.
>Ogórki składają się w 90% z wody.
>Jeżeli umiesz chodzić po ogórkach, jesteś w 90% Jezusem.

Co tam ogórki. Ja umiem chodzić po lodzie!
Nie brakuje mi procentów, nie?

>Ja nie istnieje - Ja nie myślę Ja nie wie.
>Nie ma Ja.
>Czysty Debilizm.

Ja to dość późny wynalazek. Kiedyś człowiek utożsamiał się z klanem, polis, grupą wyznaniową. Poza nią - był niczym. Nawet Sokrates w obliczu śmierci odrzuca propozycję ucieczki i podporządkowuje się wyrokowi Aten. Jezus też funkcjonuje w kontekście gminy wyznaniowej i boga. Ego to pomysł Renesansu i dość szybko poszło pod nóż empiryzmu. Dla Huma i jego uczniów nie miało żadnej empirycznej treści. Dla biskupa Berkeleya istnienie ja gwarantowała wiara w boga. Kant wyrzucił je z metafizyki, ale przyjął jako praktyczny postulat. Potem było już tylko gorzej: Kapitał Marksa nie zna ja, tylko reprezentanta klasy (powrót do początku!). To był początek całkowitego rozmycia ego: stanowić mogą go przeróżne struktury (np. język, konstrukty teoriomnogościowe). Jeszcze ostało się (w postaci duszy) w religiach, ale raczej widzie nędzną egzystencję urojonego bytu, o którym nieco poważniej rozpamiętuje się w krematorium lub nad otwartym grobem. Ale już na stypie wracają kwestie doczesne - spadku, nagrobnej płyty, potem - kaca. Kategoria ja, jak każda abstrakcja, nie pojawia się w doświadczeniu - tu buddyzm zbieżny jest ze współczesną nauką. Skoro nie jest dane - musi być sklecone, stanowi chwilowy konstrukt, który pozostaje w gestii polityka, kapłana, bankiera, osobistych emocji lub - ich braku. Na straganie jest duży wybór ja. Można sobie wybrać takie lub siakie, potem wymienić na inne. Ale każde podszyte jest wiatrem, jak w wierszu Benna pt. Zgubione Ja...ofiara jonów, baranek promieniowania gamma, cząstek i pól...

Niech tylko coś nie zagra w systemie neuroprzekaźników - i nawet nie dowiesz się, że jesteś kimś innym.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.